Ik heb comfort food nodig!

Niet dat ik dan gelijk denk: hop! Een pijnstiller erin! Het kan echt heel lang duren voordat ik me dat bedenk. Want ik wil slapen! Goed slapen verzacht de pijn. Maar ja… vannacht dus ff niet.

Volgens de scans in het Diaconessenhuis te Zeist, zou ik een nekhernia hebben, maar bij de Pijnkliniek in De Bilt bleek het toch wat anders te zijn. In mijn nek heb ik een wervel met een scherp puntje dat op de zenuw drukt. Eerst waren mijn rechterschouder en arm de klos, wat resulteerde in een ‘frozen shoulder’. Mijn god, wat een hel was dat! Ik kon mijn rechterarm totaal niet meer gebruiken door de pijn! En ik ben rechts! Gelukkig bracht een zenuwblokkade in mijn nek uitkomst. Een lange naald gaat dan je nek in en je moet kunnen aangeven wanneer je dan dezelfde zenuwpijn voelt, die je normaal voelt. En ik kan je vertellen dat dit geen pretje is. Ook in mijn bovenarm werden vier spuiten gezet. De tranen stroomden over mijn wangen, zo ontzettend gruwelijk pijnlijk. De arts zei: ‘Doet het zo’n pijn? Sorry! Helpt het als ik sorry zeg?’, en toen moest ik lachen. Wat een schat van een arts! Iemand die, samen met zijn team, alle tijd neemt om goed naar je te luisteren en een behandelplan voor je opstelt, die direct in werking gaat als jij dat wilt! Nu ik ruim een jaar verder ben, is de pijn rechts zo goed als weg en de beweeglijkheid weer behoorlijk terug. Maar toen begon het links! Ook hiervoor een zenuwblokkade gehad bij de Pijnkliniek, wat helaas nog niet het gewenste resultaat heeft.

Uiteindelijk toch m’n bed maar uit, want wat ik ook probeerde (rechterzij, buik, linkerzij, rug, stapels kussens onder m’n arm) het hielp niet. Ik begin meestal met paracetamol tegenwoordig. (Ik heb namelijk al zoveel rotzooi-medicatie geslikt, waarvan de bijwerkingen niet mals waren.) Helaas niet werkend. Ibuprofen erbij… ook niet geschikt vandaag. Toch mijn bed maar uit en chai gemaakt. Naar de vogels gekeken, katten geknuffeld, muziek, podcast en mijn bed weer in. Wat een ellende, de pijn wordt niet minder! Ik wilde vanmorgen gaan zingen bij het ‘Zingen voor je leven-koor’ en ik wil vandaag naar mijn lief in Haarlem!

Dat is ook nog een verhaal apart. Afdeling ‘hoe kom ik ergens’, heb ik het dan over. Doordat ik een bijstandsuitkering heb, kon ik geen auto (benzine en onderhoud) meer betalen. Wel heb ik een elektrische fiets. Op aanraden van mijn dochter, toen ik voor de zoveelste keer ‘ergens’ op een stoeprand zat en niet meer verder kon fietsen, omdat ik niet meer kón. Maar mijn elektrische fiets op het station zetten voor een paar dagen, als ik naar mijn lief in Haarlem wil, is natuurlijk niet slim. Heel lang heeft een vriendin me op haar scooter naar het station gebracht én weer opgehaald. Super lief natuurlijk, maar wie mij een beetje kent, weet dat ik niet afhankelijk wil zijn van iemand als het niet persé hoeft. Dus uiteindelijk een kennis gevonden en aangesproken die dichtbij het station woont. Of ik misschien mijn fiets in hun schuur mocht parkeren als ik naar Haarlem ging? De schatten zeiden dat dit geen enkel probleem was. En kreeg ik ook nog de sleutel voor als ik nog moest plassen! De engelen! Wat ben ik ontzettend blij met deze oplossing!

Maar voor nu, kan ik me nog niet eens aankleden! Ik weet dat afleiding kan helpen om met de pijn om te gaan en dan ik trek de koelkast open op zoek naar comfort food. En mijn kastjes met mandjes en bakjes, waar respectievelijk: ‘koek’, ‘chocolade’, ‘drop & snoep’, ‘hartig’ in de vorm van chips en nootjes en ‘overig’, waar crackers & ontbijtkoek in zitten. Dezelfde vriendin van de scooter plaagt mij daar mateloos mee. ‘Willeke en bakjes!’ Oké, ik geef toe: ik hou van opruimen en organiseren. Alles lekker praktisch! Zo gemakkelijk mogelijk. Niet hoeven zoeken naar dingen of voor de zoveelste keer het wiel uitvinden. Ik bedenk een systeem en ga zorgen dat het werkt. Net zoals ik in mijn werkende tijd dol was op draaiboeken maken. Lekker overzichtelijk én handig voor een volgende keer!

Maar deze keer helpt comfort food me om mijn brein ergens anders op te krijgen: namelijk deze blog te schrijven! Afleiding, (al is het in de vorm van ongezond, lekker eten en vooral alles door elkaar) is wel echt iets waar ik mijn best voor moet doen. Het liefst kruip ik onder mijn dekbedje en wacht ik tot ‘het’ overgaat, terwijl ik weet dat afleiding helpt. Al is het tijdelijk. Met mijn buik vol nootjes en chips, ben ik weer anderhalf uur verder. Weer anderhalf uur dichter bij mijn lief. En ga ik er nog steeds van uit dat het vandaag gaat lukken om in Haarlem te komen. Het is pas 14.30 uur, de zon schijnt, nog alle tijd voor de pijn om mij te verlaten. Het liefst voorgoed. Ik ruik de zee!

P.S. En het was gelukt! Ik kon vanuit deze schrijf-flow door naar de douche, fiets, station en Haarlem waar mijn lief al klaar stond om mij op te halen. Direct door naar de zee!