Ik heb je blog gelezen!

‘O leuk!’, was mijn reactie. Nou… ‘leuk’ was niet direct de juiste reactie. Mijn blogs zijn niet echt leuk, al wordt er ook om gelachen! (Gelukkig maar!)

Net zoals mijn eerste reactie op het gedicht hierboven; Doe normaal! Hoe kun je al die negatieve personen en gebeurtenissen ooit verwelkomen, onmogelijk! Toch??

Er ontstaan nu ‘zomaar’ bijzondere en waardevolle gesprekken tussen mij en mijn lezers. En vaak uit onverwachte hoek voor mij. Mensen die ik niet echt goed of zelfs helemaal niet ken. Mensen die me aanspreken, me via de website, mail of via WhatsApp een berichtje sturen. Mensen die zich abonneren op mijn blog! Die willen weten hoe het écht met me gaat! En ik merk dat dit wat met me doet. Dat ik het heel bijzonder vindt, dat mensen de moeite nemen om iets te laten horen. Dat ik dus wéét dat je dit leest! En als je een ‘like’ onderaan deze pagina geeft, zal ik deze interpreteren als ‘Bedankt dat je me een kijkje in jouw wereld geeft!’

Ik schrijf in de eerste plaats voor mezelf. Dus als ik niks terug zou krijgen, zou ik nog steeds blijven schrijven. En dat is echt een fijn gevoel. Ik heb ooit eens een verhaal geschreven over mijn verwachtingen naar andere mensen. Vooral mensen uit mijn ‘inner circle’. Ik kon nogal eens teleurgesteld zijn als ik iets belangrijks had meegemaakt en bijna niemand daar naar vroeg. ‘Geen verwachtingen hebben of gewoon zelf mensen gaan bellen of appen’, was het advies toen.

Die raad heb ik ter harte genomen.

Nu ben ik dus steeds blij verrast als mensen iets laten horen. Een oprecht ‘Dank je wel!’

Ik vroeg aan mijn lief of mijn blogs niet té heftig waren. Hij zei toen dat wat ik schrijf de realiteit is. En dat klopt. Ik geef je een kijkje in mijn wereld. En ondanks alle narigheid, sta ik nog steeds positief in de wereld. Ik weet al jaren dat er vanuit het universum goed voor mij gezorgd wordt. Waar de ene deur dicht gaat, gaat een andere deur weer open. Het gedicht ‘de Herberg’, van de dichter Rumi hierboven, beschrijft precies wat ik beleef. In eerste instantie vond ik het verwelkomen van bepaalde personen of gebeurtenissen niet te doen. Toch heb ik gemerkt dat ze net zolang blijven aankloppen, totdat je ‘de deur open doet’. Pas toen ik (met hulp) onder ogen ging zien wat er aan de hand was, verdween het geklop en kon ik ze dus rustig in de stoel laten plaatsnemen. Zonder dat ik er dan nog wat mee moest doen. Wat een heerlijk gevoel! Achteraf zijn we zo wijs!

Wat er achter een nieuwe deur zit, is vaak niet datgene wat je zelf had kunnen bedenken! Ik ben dierbare mensen ‘verloren’, omdat ik de keuze maakte: dat het Christelijk geloof mij niet meer diende, om te gaan scheiden, om nieuwe relaties aan te gaan, om beter voor mezelf te gaan zorgen door vaker ‘nee’ te zeggen…

Het heeft soms pijnlijke consequenties gehad om mijn gevoel te gaan volgen. En tegelijkertijd kon ik niet anders. Het is voor mijn welzijn belangrijk om dat te blijven doen. En op dit levenspad kwam en kom ik mensen tegen. Mensen die een klein stukje of een hele lange weg met mij meelopen. Sinds ik mag inzien dat alle mensen me wat hebben geleerd, positief of negatief, kan ik met compassie naar mezelf en anderen kijken. Vroeger zei ik dat mijn liefdesrelaties mislukt waren. Nu ben ik ontzettend dankbaar voor alle momenten die we samen mochten beleven. En kan ik al mijn mannen 😉  bedanken voor hun waardevolle tijd met mij. Wat mochten we veel van elkaar leren op ons gezamenlijk pad.

Wat ik heb geleerd? In willekeurige volgorde:

• Als iemand je oprecht wil leren kennen door jou vragen te stellen, dan verdient diegene ook een eerlijk en oprecht antwoord.
• Ik heb geleerd, dat ik soms tijd nodig heb om over een antwoord na te denken en te voelen. En dat ik dit ook communiceer naar de ander.
• Soms is het beter om uiteindelijk een relatie te verbreken, omdat je er anders zelf aan onderdoor gaat.
• Je kunt je eigen (vrienden)familie samenstellen!
• Hulp vragen is 100% oké!
• Met de juiste persoon naast je, kom je tot bloei.
• Een gelijkwaardige relatie is best moeilijk te vinden en in stand te houden, doordat er (bijna) altijd bij de één of de ander een ontwikkeling is.
• Ik heb geleerd om eerlijk te zeggen wat ik vind en voel. Ook als ik weet dat het geen gewenst antwoord kan zijn. (Mijn god wat vond ik dat eng!) Het levert trouwens wel goede gesprekken op, als je partner niet alles persoonlijk opneemt.
• Ik heb ruimte voor mezelf nodig, zonder partner om me heen. Even in mijn eigen bubbel zijn. En ook dat heeft niks met de ander te maken.
• Liegen en sarcasme vind ik vreselijk. Wees alsjeblieft eerlijk, ook al is het pijnlijk.
• Mijn vriendschappen en ‘eigen leven’ zijn net zo belangrijk als mijn liefdesrelatie.
• Spiritualiteit speelt een belangrijke rol in mijn leven.
• Ook al is de liefdesrelatie voorbij, de vriendschap die blijft, kan zomaar als familie voelen!

De laatste nieuwe deur die geopend werd, nadat een andere deur keihard in mijn gezicht dichtgeslagen was, is die van volksdansen! Wow! Daar word ik dus echt blij van! Wat brengt me dat een hoop plezier zeg! Als ik kleddernat van het zweten op mijn scooter terug naar huis rijd, klinken de prachtige muziekstukken nog in mijn hoofd. En ben ik wel onzichtbaar ziek, maar zichtbaar happy!

Dank je wel lezer!