Noem mijn naam…

Mijn blogs schrijven zichzelf. Ik kan een idee in mijn hoofd hebben waar ik over wil schrijven, maar het kan maar zo zijn, dat mijn vingers hele andere dingen typen! Dat ik zelf verbaasd ben waar het verhaal heen gaat. Dat er een totaal ander thema uitkomt dan wat ik in mijn hoofd had! Grappig hè? Dat je denkt de controle te hebben, maar dat echt niet zo is? Een beetje de ‘story of my life’.

In iedere leeftijdsfase had ik wel een nieuw idee. Al weet ik eerlijk gezegd dus niet meer wat ik als kind wilde worden of gaan doen. Jij wel? Als kind las ik alles wat los en vast zat. Bij voorkeur zat ik in mijn raamkozijn van de dakkapel op zolder, met mijn benen op het dak. Toen hield ik al van uitzicht. Van ver kunnen kijken. Ik word echt blij van groene natuur! Plat groen dan wel te verstaan, want een grote berg voor mijn neus belemmert mijn verre uitzicht. Dit heeft misschien iets met mijn Friese roots te maken? Mijn grote droom is nog steeds om ergens te wonen met uitzicht op een groot, groen weiland met koeien voor mijn neus. En andere dieren om mij heen. Dus mocht je iets weten?? Ik hoor het graag!

Lezen, dromen, fantaseren, daar ben ik echt goed in. Tot op de dag van vandaag kan ik mezelf verliezen in een goed verhaal of in mijn eigen schrijverij. Ik krijg dan niks mee van wat er in mijn omgeving gebeurt. Heb je me nodig? Noem dan mijn naam! En ik hoor je…

Ik hou van nieuwe dingen bedenken. Dat betekent ook dat, als ik te lang in een zelfde soort (werk)situatie ben, ik nieuwe uitdagingen ga zoeken. Of een nieuwe cursus of opleiding ga doen. (Krijg je trouwens een interessante C.V. van!) Of mijn huis en/of tuin ga veranderen; meubels verplaatsen of opknappen, de muren een ander kleurtje schilderen, kringloopwinkels afstruinen.

Als ZZP-er had ik mijn creatieve draai wel gevonden! Al mijn ideeën mocht ik zelf vormgeven en uitvoeren. Ik had niemand nodig, alles lekker zelf doen. Wat een controle, heerlijk! Wat kijk ik daar met veel plezier op terug!

Als chronisch zieke ben je helaas vaak afhankelijk van iets of iemand. Hulp vragen heb ik echt moeten leren. Als ik iedere keer dat ik hulp nodig had en het niet vroeg – mee had gedaan met strippoker, dan ging ik nu poedeltje naakt door het leven. Zonder enige kans dat ik ooit weer een kledingstuk aan mijn lijf zou hebben. Inmiddels kan ik hulp vragen en accepteren. Ik kan voluit ‘Dank je wel’, zeggen. Zonder schroom, zonder schaamte, zonder dat ik weet of ik ooit iets voor diegene terug kan doen. ‘Dank je wel’, als iemand me helpt met iets, of vraagt of ik iets nodig heb. Met me meedenkt in een moeilijke situatie, met me mee gaat bij een lastig (ziekenhuis of gemeente) bezoek. ‘Dank je wel’, voor die lekkere lunch samen, een theaterbezoek, een boekenbon of uitje. Of voor die envelop in de bus met dat lieve briefje, mooie kaart, of… samen zitten niksen… (Waar ik uitermate goed in ben!)

Heel wat jaren voelde ik me een soort van nutteloos. Uitgewerkt. Niet meer van waarde in deze maatschappij. Ik heb gemerkt dat het heel fijn is om voor iemand iets te kunnen betekenen. ‘Zelfs ik’ met mijn mankementen én talenten. Het is een fijn gevoel om nodig te zijn. Als iemand na afloop van een bezoekje mij een berichtje stuurt met ♥ ‘Echt super bedankt! Het met jou praten en jouw luisterend oor heeft mij goed gedaan!’, ♥ ‘Door jouw creatieve ideeën kon ik weer verder.’, ♥ ‘Jouw lach maakt me altijd blij!’, ♥ ‘Fijn dat je me helpt ordenen, ik heb weer rust in mijn hoofd.’, ♥ ‘Heerlijk om samen te wandelen, dank je wel dat je me even uit mijn huis hebt meegenomen.’, ♥ ’Waardevol om even met je te kunnen sparren, ik weet nu weer welke kant ik op wil.’ ♥ ‘Ik ben zo blij dat je ooit eens tegen me zei toen ik ziek was: Ga niet steeds maar minder werken als je het niet meer aankunt, maar kijk of je je (gedeeltelijk) kunt laten afkeuren. Dankzij jouw tip heb ik nu een fatsoenlijke uitkering! (En zo jammer voor jou, dat dit bij jou destijds niet is gelukt….)’, ♥ ’Dank je wel dat je me een ander perspectief hebt laten zien, van die kant heb ik het nog niet eerder bekeken.’ …

En de grap bij een blog schrijven is ook nog, dat ik een dag later al niet eens meer weet waarover ik geschreven heb! Over een eigen leven leiden en controle houden gesproken. Maar goed ik blijf genieten van groene weilanden, koeien, andere dieren en natuurlijk de lieve mensen om me heen.

Dus… heb JIJ – MIJ nodig? Noem mijn naam en ik ben er graag voor je!

(En zoals je inmiddels weet, zijn al mijn afspraken onder voorbehoud, maar de ont-moeting komt er altijd.)