Sokken, katten, kussens en een tostiapparaat

Als je eigen balans niet zo goed is, letterlijk en figuurlijk, heb je soms een steuntje in de rug nodig!

Zo kon ik jarenlang niet op mijn zij in bed liggen, zonder ‘om te vallen’. Daarom stond mijn eenpersoonsbed, in mijn jonge jaren, altijd tegen de muur, zodat ik met mijn rug tegen de muur kon liggen. Een letterlijke steun in de rug. Als dan de verwarming ook nog aan stond, vond ik dat zeer comfortabel en heerlijk!

Mijn associatie hierop is direct; mijn broodje kaas tussen de verwarming leggen op de lagere school. Tegen de tijd dat het pauze was, had ik een heerlijk broodje gesmolten kaas. Geen tostiapparaat nodig hoor en de klas rook heerlijk! Een paar klasgenoten volgden al snel mijn voorbeeld, dus je kunt je voorstellen dat er goeie geuren vrijkwamen tegen de tijd dat de kaas tussen de boterhammen uitliep! (Wel altijd een plastic zakje erom. Dat mocht toen nog gewoon…)

Toen ik in 1994 aan mijn rug geopereerd was, lag deze begin-twintiger in het tweepersoonsbed tussen de kussens in. Een kussen onder mijn hoofd, een kussen tussen mijn knieën en een kussen voor mijn buik. Vriendlief-van-toen had zijn eigen kussen en zorgde in die tijd voor het steuntje in mijn rug. De katten (Nicky & Moppes, andere katten dan nu) lagen hier en daar ook tegen mij aan. Bij voorkeur kropen ze onder het dekbed!
Toen vriendlief niet meer mijn letterlijke steuntje in de rug kon zijn, werd hij ‘vervangen’ door een groot kussen. Dat betekende dus al 5 kussens in bed!

Wat de sokken betreft over vroeger en nu: altijd last van koude voeten. En met koude voeten kan ik niet slapen, dus (bijna) altijd sokken aan. Ook vaak als het hoogzomer is. Voeger bij voorkeur de sokken, die mijn vader altijd al droeg, want die zaten het lekkerst!

Slaapsokken zijn niet zomaar sokken! Ten eerste moeten ze lekker warm en zacht zijn. Ten tweede los genoeg om niet te knellen en ze uit te kunnen schoppen en ten derde strak genoeg om aan je voeten te blijven zitten, zodat ze niet bij een omdraai beweging uit schieten.

Ooit heb ik op de Albert Cuyp wel 10 paar grijze, wollen legersokken gekocht.
Heerlijk zacht en je kon ze ook heel gemakkelijk uitschoppen in bed. Dat moet ook, want warm is warm en DAN MOETEN ZE UIT. DIRECT.

Iedereen weet dat sokken heel gemakkelijk kwijtraken. Niet alleen in de was, maar ook in bed. Elke avond zoek ik me weer de rambam naar mijn zachte sokken, die ik vervolgens wel of niet terugvind in mijn kingsize bed. Gelukkig heb ik een la vol warme, zachte sokken. Waar zouden we zijn zonder…

Twee jaar geleden begonnen mijn frozen shoulders en kwamen er nog 2 kleine kussens bij aan elke kant. Want op mijn zij liggen ging wederom niet met mijn armen/schouders, behalve met een kussen rechtopstaand onder mijn oksel ter ondersteuning.
Daarbij nog een kat bovenop me en ééntje ergens bij mijn voeten…
(Tjinta & Lytse liggen wel óp het dekbed trouwens)
Heb je inmiddels een beetje beeld gekregen, hoe mijn bed eruit ziet?

Als laatste is mijn ‘steun en toeverlaat’ (als ik zonder mijn huidige lief slaap tenminste) mijn elektrische deken, want dit is de snelste manier om op te warmen voor mij. (Douchen is ook fijn, maar het nadeel van een hete douche is de kou er na!) Maar dit (de elektrische deken) bleek in de loop der tijd niet voldoende. Toch de leeftijd?
Had ik mijn rug en billen lekker warm, had ik koude knieën! Lag ik op mijn buik, dan was de andere kant weer koud! Gelukkig bleken er ook elektrische bovendekens te bestaan! Wat een top-uitvinding!

Dus als je me zoekt, kan het zomaar zijn dat ik, als een broodje kaas met sokken aan, tussen de kussens en katten in mijn eigen tostiapparaat lig! Heerlijk!