‘Je schrijft al best lang blogs hé? Wat was de reden ook alweer?’ vroeg een vriendin me laatst.
‘Al ruim tweeëneenhalf jaar!’, zei ik met een soort van trots.
‘In de eerste plaats voor mijn verwerking van onzichtbaar & chronisch ziek zijn en op de gedeelde eerste plaats, wil ik lezers meenemen in mijn onbegrijpelijke wereld.’

‘Als ík er al geen touw aan vast kan knopen, hoe kan ik dan van een ander verwachten, dat ze begrijpen wát en hoe het is om onzichtbaar ziek te zijn?
Bewustwording creëren & wat onzichtbaar is, zichtbaar maken dus.’

Vriendin wist het weer. ‘En helpt het jou nog steeds om te verwerken en krijg je nog reacties van mensen?”

Het helpt. Absoluut!
Als ik een blog geschreven heb, voel ik me heerlijk opgeruimd. Door te schrijven over mijn leven, wat natuurlijk alle kanten op kan gaan, helpt het me de situatie verwerken. Door gedachten en gevoelens op papier te zetten en uit te spreken, gebeurt er werkelijk iets van binnen.

Het is voor mij beter, als het eruit gaat. Alles wat ‘donker’ is, in het licht zetten.
Het voelt voor mij wezenlijk anders, als het de wereld in wordt geschreven, dan gaat het uit mijn systeem waar het anders maar rondjes blijft draaien en om aandacht blijft vragen.

En dat komt ook doordat ik elke week zoveel bezoekers heb! Dus dank jullie wel!!
Mensen die elke week mijn verhaal lezen. (Iets met me gezien voelen…)
Mensen die blijkbaar graag willen weten hoe het is om te leven met een onzichtbare ziekte.
Waar ‘loop’ ik tegenaan, wat gebeurt er, als je mij niet ziet?

Gesprekken kunnen veranderen als je mijn verhalen gelezen hebt.
Er komen vragen, waarop ik je graag een antwoord geef als ik kan.
(Al kan ik je helaas geen antwoord geven op de vraag: ‘Hoe gaat je toekomst eruit zien? Is ME/cvs met PEM en POTS progressief? Kom je in een rolstoel terecht?’)

En het is altijd weer leuk als iemand zegt: “Ik lees je blog hoor!”
(Al weet ik nog steeds niet goed, of ik dan daarop door kan vragen. Wat vond je ervan, heb je er wat aan gehad, wat zou je nog willen weten?)

Ik ben blij met mensen om me heen, waar ik échte gesprekken mee kan voeren en gevoelens mee kan delen, of gewoon even flink kan spuien.’ Hoe waardevol is dat! Wat een mooie wisselwerking kan er dan plaatsvinden in echte verbinding met elkaar.
En natuurlijk kunnen ‘het weer & koetjes en kalfjes’, ook prima zijn. Het contact is me waardevol!

Ook via de app, of met ingesproken berichten kunnen deze gesprekken gevoerd worden, heb ik het afgelopen jaar wel gemerkt. Hulde aan iedereen in mijn omgeving dichtbij of ver weg, die het ‘vol houdt’ om contact met mij te houden op deze manier. Het is toch anders dan elkaar in het echt ontmoeten, eerlijk is eerlijk.

Op de tweede vraag: Of ik reacties kreeg van mensen, kon ik bevestigend antwoorden. Lange verhalen en korte berichtjes van mensen die ik wel en niet ken. En dat blijft tof! Dank je wel!
Iedere week nog steeds nieuwe abonnees erbij! Hieruit blijkt dat mijn doel bereikt wordt: ik help mezelf, maar ik kan dus ook wat voor een ander betekenen!

*Even een bloemlezing van het afgelopen half jaar:*
‘Het lijkt me zo moeilijk, omdat het zo onvoorspelbaar is.’
‘Ah ja, ik herken dat!’
‘Fijn om te lezen, dat ik dus niet de enige ben die daarmee worstelt…’
‘Mijn familie/vrienden denken dat ik me aanstel, ik word daar zo verdrietig van, hoe is dat bij jou?’
‘Ik stuur jouw blog door, zoals jij het beschrijft, zo is dat ook voor mij!’
‘Sterkte joh! Wat waardeloos dat instanties zo ontzettend moeilijk doen!’
‘Ik heb jouw blogwebsite doorgeven aan cliënten van mij, ze staan aan het begin van jouw proces.’

Ook stuur ik mijn blogs soms door naar mensen van de Participatiewet, WMO, stichting MEE, mijn burgemeester en wethouders, Tweede Kamerleden, artsen en andere hulp- en zorgverleners.
Een kijkje in het leven van de onzichtbaar en chronisch zieke kan de andere kant eens belichten. En soms is het gewoon noodzaak om te strijden voor een (mijn!) menswaardig bestaan.

Schrijven ruimt op.
Ik hou ervan.
Het geeft mijn leven zin.
Wat wil jij nog weten?