Na een heerlijke (late) zomer, waar mijn barometer vaak op ‘mooi weer’ stond, staat die de laatste tijd vaker op veranderlijk. Logisch want de herfst is begonnen. Waar ik overigens ook erg van hou. Nog een beetje nazomeren, het proces volgen van groene bladeren naar allerlei prachtige kleuren aan de bomen en op de grond, kastanjes zoeken, kaarsjes weer aan, vest en dikke sokken binnen handbereik.

Mijn algehele gevoel van de laatste paar weken is echter niet zo best; Ik voel me vaak onrustig, heb ademnood, tegen hyperventilatie aan, het zweet breekt me uit, druk op de borst, huilen om niks, energielevel is matig met af en toe een kleine voldoende, mijn hoofd is chaos, ik zeg de meest vreemde dingen; woorden die niet kloppen, ik draai dingen om, kortom algehele malaise.

Ik probeer mezelf altijd te begrijpen. Aandacht besteden aan mijn gevoel en gedachten. Wat heb ik nodig? Wat wil mijn lijf mij vertellen? De afgelopen tijd blijkt dit niet meer zo goed te werken. Waarom niet? Waarom voel ik me zo… Onbestendig?

Om de was op te hangen moet ik twee trappen op. Normaal gesproken kan ik dat wel en ben ik ook redelijk snel hersteld van kortademigheid. Nu val ik bijna flauw, heb ik hartkloppingen van hier tot Tokyo en moet ik bijna overgeven van de inspanning! Bizar dit! Ook afspraken maar weer afgezegd, eerst maar eens zien of ik mezelf weer ‘onder controle’ kan krijgen! (Ik moet gewoon weer hardop lachen! Mezelf onder controle krijgen! Dussssss…)

Als ik me zo onrustig voel, kan ik beter gaan lopen, dan gaan slapen. Aangezien mijn hoofd in cirkels aan het draaien is, besluit ik een podcast op te zetten. Ik heb nog een aantal afleveringen van ‘Tussen dertig en doodgaan’ niet geluisterd, dus doppies in mijn oren en het natuurgebied in.
Al na een paar 100 meter sta ik op scherp: Tatjana, één van de podcastmakers, beschrijft precies dezelfde symptomen als ik nu heb! Waaaat?? Het zijn paniekaanvallen!

Dat is nieuw! Ik luister aandachtig verder en de afleiding helpt mij weer om wat normaler adem te halen. Paniekaanvallen. Hoe dan? Hoezo en waarom? Ik herken dit niet van voorgaande jaren. Toch? Pfff, wat vergeet ik snel hoe ik me gevoeld heb, toen ik overspannen was en later opgebrand. Heb ik toen ook paniekaanvallen gehad?

Ik duik terug in mijn verleden en zie mezelf voor een groep kinderen staan, die ik toneelles geef. Geen probleem in het begin van de toneeljaren. Ik geniet van het enthousiasme en de drukke energie van de kinderen, die er weer zin in hebben. Ik ben kind met de kinderen en doe net zo met ze mee. Verkleden, verhalen verzinnen, toneel spelen, hoe tof is dat!
Maar idd verandert dat jaren later, wanneer ik gek word van hun drukte en het lawaai. Mijn hoofd en lijf staan volledig in de paniekstand: Hartkloppingen, zweten, error in mijn hoofd, IK WIL NU WEG! Mmmm, ik heb dit dus eerder gehad, maar was het vergeten.

Okee, waar heb ik dan stress van? Of is het de seizoens- en weersverandering?

Na mijn wandeling roep ik bij binnenkomst gelijk tegen Erik: ’Het zijn paniekaanvallen!’ Hij weet gelijk waar ik het over heb, want ik had al aangegeven, dat ik me niet zo fijn voelde, maar ook niet goed wist hoe en wat en waarom.
Toen zei hij iets waarvan ik het ‘O ja!’ gevoel kreeg. Ik ben namelijk met bio identieke hormonen bezig én de dosis én het medicijn waren aangepast! Of het niet de hormonen konden zijn?

Dat klonk mij heel logisch in de oren.
Ruim een jaar geleden ging ik vanwege aanhoudende ontstekingen in mijn lijf, opvliegers, nachtzweten, mezelf niet meer echt kennen; en een hoofd waar ik niks meer mee kon, naar de huisarts met een vriendelijk verzoek voor bio identieke hormonen.
Ik wilde persé de bio identieke versie, omdat die het meest lijken op wat je eigen lichaam aanmaakt. Ook had ik gelezen dat deze hormonen niet alleen kunnen zorgen, dat de overgangsklachten beter te doen zijn (en soms gewoon verdwijnen!), maar het helpt ook het voorkómen van hart- en vaatziekten, dementie en osteoporose. Nou dat lijkt me een win-win situatie!

Mijn huisarts wilde graag met mij dit traject in. Het kon een hele zoektocht worden, omdat iedere vrouw anders reageert op de dosering en de mogelijkheden van toedienen.
De ene vrouw is al goed geholpen met een lage dosering, een ander (zoals ik, wat een verrassing -not-) heeft wat meer tijd nodig om de juiste dosering te vinden.
Ook had ik gelezen, dat het beter was om oestrogeen en progesteron (2 van de 3 verdwijnende hormonen, de 3^e is testosteron) niet te slikken (dan moet het via de lever, wat minder goed is), maar via de huid op te nemen.
Ik begon met een pleister oestrogeen (uitproberen op je lijf, waar je je het beste bij voelt: Buik, billen, binnenkant bovenbenen, buitenkant bovenarmen) en een capsule progesteron die ik vaginaal of rectaal kon inbrengen. Ook hier weer kijken, wat de effecten zijn. (Vaginaal zorgde ervoor, dat ik niet kon slapen! Rectaal slaapt een stuk beter! Maar nu ook ff niet! Klaarwakker lig ik…)

Nadat ik dat minimaal 6 weken had geprobeerd, ging ik weer naar de huisarts voor evaluatie. Het bijzondere was wel, dat mijn 2^e frozen shoulder, zodra ik met de hormonen was begonnen, niet erger was geworden wat pijn betreft. Sterker nog: na 2 weken werd de pijn al minder en na 3 maanden was de pijn helemaal weg!! Ik was nu al blij. Ook mijn opvliegers en nachtzweten waren bijna weg. Ongeveer nog 1x per dag en nacht had ik er last van. Dat vond ik prima te doen.

Maar… van de 6 weken op een bepaalde dosering, was ik de 1^e week tot weinig in staat, behalve slapen. Week 2 t/m 5 ging het redelijk tot ‘goed’. (Goed is bij mij, dat ik af en toe een boodschap kan doen en misschien eens met iemand kan afspreken.)
En in week 6 kwamen de meeste klachten weer terug.

Wat dus betekende, dat ik het wel opnam, maar dat mijn lijf er snel aan gewend raakte.
Ook de pleister was een bron van irritatie voor mijn huid. Het werd op gegeven moment rood en begon te jeuken. Ook lieten ze los. Een ander merk geprobeerd, maar helaas. Pleisters waren het niet voor mij.
Toen overgestapt op gel. Toen ik 4 pompjes gel gebruikte en mijn klachten na verloop van tijd toch steeds weer terug kwamen, kon de huisarts mij niet verder helpen. De NHG richtlijnen (richtlijnen voor de huisartsen) zorgen ervoor, dat mijn huisarts in de problemen kon komen, als ze hogere doseringen zou voorschrijven. Dus verwees zij mij door naar ‘Karmenta’, specialistische kliniek voor gynaecologie en urologie.

Een aantal weken terug ben ik naar ‘Karmenta’ geweest. Deze kliniek heeft gespecialiseerde artsen op dit gebied. De voorgaande gesprekken zijn via videobellen gegaan, (o.a. blog ‘Wachten’) maar nu moest ik voor controle van mijn baarmoeder er toch naar toe. De inwendige echo was vlot gemaakt en alles zag er goed uit.

Volgens mijn 2^e bloedonderzoek nam ik de hormonen niet goed op. De uitslag van het 2^e was lager dan van het 1^e onderzoek. Dus stelde de arts voor dat ik van 6 naar 4 pompjes ging en 2 (Lenzetto) sprays erbij nam. Prima, ga ik weer 6 weken proberen!
Maar nu, na 2 weken zit ik dus met een hoofd en lijf, die heftig op de nieuwe hormonen reageren. Of juist niet reageren, waardoor ik dus een serieus tekort heb!

Ik heb mijn arts een mailtje gestuurd met al mijn heftige klachten en de vraag: Wat nu?
Doorzetten of toch stoppen met hormonen via de huid en het gaan slikken?
Het antwoord kwam gelukkig snel. Stoppen met de spray. Teruggaan naar 2 pompjes en iedere dag een pilletje oestrogeen slikken. En dan weer kijken hoe ik daarop ga reageren.
Vandaag lag ik in coma. Dus van de overige klachten geen last…

En fijn om te weten waar die onbestendigheid vandaan komt. Geeft toch een beetje het gevoel de controle weer terug te hebben. Hopelijk staat mijn barometer binnenkort weer vaak op ‘Mooi weer’ of in ieder geval op ‘Bestendig’!