Soms, als ik in de spiegel kijk, zie ik het ‘perfecte plaatje’.
Dat is toch mooi als je dat van jezelf vindt?

Laat ik gelijk duidelijk zijn: over het algemeen ben ik prima tevreden met hoe ik eruit zie. En ga ik het in deze blog ook niet hebben over de 15 extra kilo’s, die ik er door allerlei verschillende omstandigheden bij heb gekregen, sinds ik in 2014 omgevallen ben.
(Wil je weten hoe of wat, dan kun je die blog nog een keer lezen: ‘Ik denk mezelf slanker dan ik ben’)

In mijn huiskamer hangen foto’s van mooie, ontroerende en blije momenten. Ik heb pas een foto selectie gemaakt en deze uitgeprint bij Kruidvat. De foto’s zouden 13 x 18 cm zijn met een witte rand. Ik dacht dat die witte rand bij die maten in zou zitten, maar dat was dus niet zo. Gevolg, serieus grote foto’s! De witte rand bleek 14 mm te zijn, dus er kwam per foto bijna 3 cm bij!
Ik moest er even aan wennen, maar achteraf bleek het een prima grootte te zijn om vanaf mijn bank de afbeeldingen duidelijk te kunnen zien.

Ik heb dat nodig. Om elke dag weer te zien, dat mijn leven nog steeds heel veel mooie momenten heeft, zeker nu het al weken niet echt geweldig met me gaat, wat energie betreft. (Ik heb zelfs het volksdansen moeten opzeggen tot mijn grote spijt.)
Deze zichtbare herinneringen moeten ook niet piepklein zijn, maar echt ‘luid’ en duidelijk aanwezig. Het geeft me elke keer weer een glimlach!

Dat doet me denken aan een relatie waar ik in zat. Ik was niet gelukkig, maar uit elkaar gaan vond ik geen optie. Dus had ik een enorme fotowand gemaakt met alle leuke momenten, die we samen meegemaakt hadden. Als ik eraan terug denk, voel ik weer het trieste gevoel over me komen. Ik keek toen, naar wat niet meer was. Een soort melancholisch gevoel: o ja, zo was het ooit. De relatie hield tot mijn grote verdriet geen stand.

Bizar wat beelden met je kunnen doen. Ze kunnen allerlei gevoelens in je op roepen. Je kunt er dus heel blij van worden, of verdrietig, weemoedig, nostalgisch, het kan me terug zuigen in de tijd, waarin ik op zich wel heel braaf was, maar ook graag een beetje anders mocht zijn.

In mijn MDGO (Middelbaar, dienstverlenend en gezondheidszorg Onderwijs) tijd (MBO) ging ik één keer per jaar samen met mijn vriendinnetje Dita (nog steeds mijn vriendin!) verkleed naar school. En we waren echt ontzettend opvallend en maf verkleed. Wij wonen niet in een carnavalsgebied, dus het was niet normaal, zeg maar. Het werd onze jaarlijkse traditie en wij genoten er enorm van! We hadden heel wat bekijks en iedereen had lol om hoe wij er bij liepen. Als ik daaraan terugdenk, word ik nog steeds blij en lach ik vanzelf. Een krachtige, vrolijke herinnering dus!

Aangezien mijn lief en ik elke week een nieuwe blogfoto maken, vroeg ik Erik om mij op de foto te zetten. Ik vertelde hem, dat ik soms zo blij word van wat ik in de spiegel zie! Ik wist inmiddels dat de kleur blauw of groen, wat kleding betreft, goed bij mijn gezicht en ogen staat, dus ik had mijn spijkerjurk aangetrokken.

Het was buiten mooi weer en terwijl ik mezelf mooier stond te maken voor de spiegel, (ik ben niet van veel make-up, dus een veeg met de poederkwast, lippenstift en ontzettend gemier met het mascaraborsteltje, gaven het gewenste resultaat. Normaal laat ik de mascara weg, ik kan er niet goed mee omgaan, prik bijna altijd in mijn oog. Vervolgens nog iets meer aandacht aan mijn haar besteden, dan ik normaal doe en ik vond mezelf weer buitengewoon prachtig!) had vriendlief de statieven met tussenstang en de bak met achterdoeken al klaar gezet in de tuin. Ik had wel even grote ogen, toen ik dat zag, wow! Hij is natuurlijk niet voor niets ook fotograaf!
Samen kozen we de beste achtergrond en drapeerden we het mega grote doek over de stang. Vervolgens de statieven omhoog en de setting was klaar.

Ik nam plaats op het krukje. Tsja en toen? Hoe kíjk ik eigenlijk normaal in de spiegel? Wat is ‘de blik’?, ‘The look’? Ik kijk bijna nooit recht in de camera, dus dit was andere koek!
Na verschillende blikken te hebben geprobeerd, had ik nog niet mijn perfecte spiegelbeeld op de foto terug gezien. Hoe kan dan nou? Alle voorwaarden waren daar, waarom zag ik mezelf dan niet terug, zoals ik dacht dat ik was?

Op het kleine schermpje van de fotocamera is het best moeilijk terug te zien voor mij, dus Erik stelde voor om het op de laptop te zetten, zodat het beeld een heel stuk groter zou worden. Toch klopte het beeld nog steeds niet voor mij.

Das raar hè? Dat het beeld wat ik van mezelf heb, dus niet klopt met de werkelijkheid?

Ken je dat?

Iemand zei ooit tegen mij, dat ik maskers droeg. Ik was het daar niet helemaal mee eens. Ik kon me goed aanpassen aan mijn omgeving. Zeker als het werk gerelateerd was, kon ik razendsnel schakelen. Ik scande de groep mensen, die ik voor me had en wist meestal direct welke houding ik moest aannemen om de interesse van mijn groep te wekken en vast te houden. Maar… IK stond daar. Mijn vermogen om aan te voelen, wat de mensen vóór mij nodig hadden en daarop te anticiperen, was mijn kracht!

En uiteraard ook mijn valkuil. Want door altijd áán te staan, te scannen, te voelen wat nodig was en daarin mee te gaan, ben ik ook mezelf verloren. De ander was altijd belangrijker dan ikzelf.
Anderen zagen mij altijd als: spontaan, blij, creatief, krachtig, een power woman. En dat was óók zo.

Bijna niemand zag mij uitgeput op de bank ineen storten, als ik thuis van mijn werk kwam, huilend van de verschrikkelijke pijnen en dan steeds stiller te worden, totdat ik niet meer aanspreekbaar was en verdween in mijn eigen gecreëerde coma-wereld.

Maar mijn vriend ben ik niet voor niets tegen gekomen. Hij is ook mijn gids en heeft me de afgelopen jaren al heel veel (over mijzelf) geleerd.
Op zijn vraag: ‘Wat zie je dan precies in de spiegel?’, gaf ik met gebaren aan, wát ik van mezelf dan zag.
Op dat moment ging hij de foto inzoomen en zag ik mijn perfecte spiegelbeeld plaatje ontstaan!
Ja! Zo zie ik mezelf! Dit beeld van mezelf vind ik zo mooi!

Toen alle ruis eromheen verdwenen was, bleek IK over te blijven.
Mijn (spiegel)beeld klopt dus toch met de werkelijkheid.