‘Waarom schrijf je ook alweer? Vroeg een vriendin me laatst?
‘In de eerste plaats voor mijn verwerking van onzichtbaar, chronisch ziek zijn en (tegenwoordig ook) op de gedeelde eerste plaats, wil ik lezers meenemen in mijn onbegrijpelijke wereld.

Als ík er al geen touw aan vast kan knopen, hoe kan ik dan van een ander verwachten, dat ze begrijpen wát en hoe het is om onzichtbaar ziek te zijn?’

Vriendin wist het weer. En of het inderdaad hielp om te verwerken en kreeg ik reacties van mensen?

Het helpt. Absoluut!
De laatste tijd voel ik me heerlijk opgeruimd. Door blogs te schrijven over mijn leven, wat natuurlijk alle kanten op kan gaan, heb ik inderdaad een heel verwerkingsproces doorgemaakt. Door gedachtes en gevoelens op papier te zetten en uit te spreken, gebeurt er werkelijk iets van binnen.
Natuurlijk had ik er voor kunnen kiezen om dat allemaal voor mezelf te houden. Ik schrijf al jarenlang, dus dat had gekund. Maar dan blijft het dus nog steeds in mijn systeem zitten.

Het is voor mij beter, als het eruit gaat. Alles wat ‘donker’ is, in het licht zetten.
Het voelt voor mij wezenlijk anders, als het de wereld in wordt geschreven.
De ‘achtergrondprogramma’s’ in mijn hoofd, waar ik zo moe van werd, zijn langzamerhand verdwenen! De schommelstoelen, voor iedereen die om aandacht vroeg, zijn bijna niet meer bezet. (Blog 22 ‘Stemmen in mijn hoofd’)
Als ik veel pijn heb, of uitgeput ben, ga ik liggen. Het is oké. Ik ben bijna niet meer in paniek, als het niet goed gaat. Er komt een moment dat het weer beter gaat. Dat weet ik en daar vertrouw ik op.
Ik voel me licht!

En dat komt ook doordat ik elke week zoveel bezoekers heb! Dus dank jullie wel!!
Mensen die elke week mijn verhaal lezen. (Iets met me gezien voelen…)
Mensen die blijkbaar graag willen weten hoe het is om te leven met een onzichtbare ziekte.
Waar loop ik tegenaan, wat gebeurt er, als je mij niet ziet?
Gesprekken kunnen veranderen als je mijn verhalen gelezen hebt.
Er komen vragen, waarop ik je graag een antwoord geef.
En het is altijd weer leuk als iemand zegt: “Ik lees je blog hoor!” (Al weet ik nog steeds niet goed, of ik dan daarop door kan vragen. Wat je ervan vond, heb je er wat aan gehad?)

Ik heb een voorkeur voor waargebeurde verhalen. Die lees ik graag, omdat het mij inzicht geeft in wat er achter gesloten deuren kan plaatsvinden. Het verruimt mijn blik, begrip en inzichten. Waarom gebeuren er dingen. Het verhaal heeft altijd meerdere kanten. Soms spelen onzichtbare situaties al jaren, voordat er iets naar buiten komt. Het is zo gemakkelijk om een oordeel te hebben.

Ik ben veel minder zwart-wit geworden. Veel milder naar anderen toe in mijn denken.
Wat weten we eigenlijk van elkaar? Alleen dát wat we willen delen. En dat is vaak oppervlakkig. Bekijk de socials… (of vooral lekker niet).

Wat mag je dan blij zijn met mensen om je heen, waar je échte gesprekken mee kunt voeren en gevoelens mee kunt delen. Hoe waardevol is dat! Wat een mooie wisselwerking kan er dan plaatsvinden in echte verbinding met elkaar.

En natuurlijk kunnen ‘het weer & koetjes en kalfjes’, ook prima zijn.
Maar voor mij niet met mensen waar ik echt wat mee heb.
Mmm… dit klinkt ook niet helemaal zoals het zou moeten. Want misschien hebben we echt wél een klik, maar is de situatie of omgeving op dat moment niet geschikt om de diepte in te gaan!

Op de tweede vraag: Of ik reacties kreeg van mensen, kon ik bevestigend antwoorden. Lange verhalen en korte berichtjes van mensen die ik wel en niet ken. En dat blijft tof! Dank je wel!

*Even een bloemlezing van het afgelopen half jaar:*
‘Wow, ik had echt geen idee!’
‘Het lijkt me zo moeilijk, omdat het zo onvoorspelbaar is.’
‘Als ik je zie, dan zou ik nooit geweten hebben, dat er momenten zijn dat je echt niks meer kan!’
‘Shocking om te lezen!’
‘Ik voelde me aangesproken, ging dat over mij?’ (Gewoon ff vragen hoor! Hebben we gelijk weer even contact!)
‘Wat knap van je dat je er over schrijft!’
‘Ik begrijp echt niet dat je dit allemaal op internet zet hoor!’ (Toch leuk dat je dan toch blijft doorlezen… 😉)

Maar ook herkenning van mensen die op een zelfde of andere manier te maken hebben met fysieke beperkingen.
‘Ah ja, ik herken dat!’
‘Fijn om te lezen, dat ik dus niet de enige ben.’
‘Mijn familie/vrienden denken dat ik me aanstel, ik word daar zo verdrietig van, hoe is dat bij jou?’

Waar het schrijven eerst helemaal vanzelf ging en ik een ‘haast’ voelde om alles eruit te gooien en te delen met jou, beste lezer, merk ik dat er nu rust is. Dat is nieuw. Daaraan merk ik dus ook, dat alles wat zwaar op mijn hart en maag lag, uit mijn systeem is! Lekker hoor!

En zoals mijn huis steeds overzichtelijker wordt, omdat ik gestaag nog meer spullen echt weg doe, voel ik me van binnen ook opgeruimd! Heerlijk! Het ‘lente-gevoel’!
Schrijven ruimt op. (Misschien ook wat voor jou? Ik volg je graag! 😊)