Per ongeluk kwam ik via Spotify in de Sprookjespodcast terecht. Ik had geen idee waar ik naar zat te luisteren en hoe ik daar überhaupt terecht was gekomen.
Maar dat was natuurlijk weer niet voor niets! Ik bleef naar verschillende vertellingen luisteren, heerlijk!
Ik was vergeten dat ik ook zo ontzettend veel van dít soort verhalen hou. Van verhalen uit verschillende culturen, landen, eeuwen. Griekse mythen en legendes. Sprookjes van overal, van toen en nu.

Vroeger op de basisschool had ik een meester die erg van geschiedenis hield. En van vertellen! Jongens, wat hield ik van geschiedenis dat jaar! Wat is het een voorrecht als je een leerkracht hebt die goed kan vertellen. Eigenlijk vind ik dat een must.
En ik kwam er bij mijn vervolgopleidingen achter, dat je van een vak kan gaan houden of haten, door de docent die het geeft. Besef je dat, docent / mens? Dat je zoveel invloed kunt uitoefenen op je leerlingen / kinderen? Wat is jouw passie? Wat kun jij goed overbrengen op een ander?

Als kind las ik heel erg veel. En nog steeds ben ik dol op papieren boeken. Op de één of andere manier kan ik niet goed wennen aan e-readers. Ik wil hoekjes omvouwen en bij sommige boeken wil ik aantekeningen maken of zinnen en woorden arceren.

Als juf las ik graag en veel voor. Een heerlijk moment in de klas. Kinderen mochten dan stil iets voor zichzelf doen, of gewoon ff niks. Toen ik mijn eigen bedrijf had, werd ik wel eens ingehuurd om verhalen te vertellen op evenementen. Ik had een bijzonder uitziende tas bij me, waar verschillende voorwerpen inzaten. Kinderen en/of volwassenen mochten een voorwerp kiezen en daar hoorde een verhaal bij. Ik was vergeten dat ik dat gedaan had. En hoezeer ik daar zelf ook van genoot!

Door de sprookjespodcast kwam deze herinnering weer terug! Vertelvoorstellingen die ik zelf geschreven en gemaakt had. Die ik speelde voor en met kinderen, in een leeg lokaal, of een speellokaal en als ik mazzel had, kwam de klas naar een theaterzaaltje, dat gelijk iets magisch had. Maar meestal zat de magie in mij. Zorgde ik er zelf voor dat jongeren en ouderen meegevoerd werden in een verhaal. En waar ze in het begin nog een beetje onwennig om zich heen zaten te kijken, speelden ze later voluit mee met het verhaal. Of de omgeving werd vergeten en het verhaal werd (bijna) echt. Prachtig om die metamorfose te zien en te voelen bij mijn publiek.

Wat een gave om mensen zo in vervoering te krijgen. Ik ben daar dankbaar voor. Ik kan ook ontzettend genieten van mensen die passievol iets vertellen. Of zingen, een instrument bespelen, of… Als het vanuit je hart gebeurt, dan breng je echt wat over.

Net zoals mijn docent Ray Biemans ons vertelde toen ik de opleiding tot contactclown volgde: als je niet echt bent, als je doet alsof, ben je niet interessant. Dan kun je de aandacht van de mensen niet vasthouden. Als je echt die bloem bekijkt alsof je het voor de eerste keer ziet, dan is dat ook zo. Dan zie je iedere keer iets weer voor de éérste keer. En dan ben je boeiend! Dan blijf je naar diegene kijken. En hij had gelijk. Als iemand niet echt is, niet authentiek, dan is mijn interesse in dat lieveheersbeestje dat daar kruipt groter…

Ik denk dat mede door deze opleiding, ik anders ben gaan kijken naar mensen. Mensen met veel ‘blabla kunnen mij niet boeien. Mensen met een groot ego, vind ik slaapverwekkend. Mensen die het alleen maar over materie kunnen hebben, kunnen mijn interesse niet vasthouden.

Op mijn opleiding tot docent drama in het basisonderwijs, leerde ik o.a. over ‘stil spel’. Zonder gesproken tekst, door blijven spelen. Er wordt al snel gedacht dat je pas interessant bent op toneel als je veel tekst hebt. Wij kregen van de dramadocent een behoorlijke lap tekst. Wat we overbodig vonden moesten we schrappen. En dan opnieuw spelen. Tot 5x toe werd deze actie herhaald. Bij de laatste keer bleven er nog maar een paar zinnen over. En het werd per keer boeiender. Wat kun je doen met je lijf, met je gezicht, met afstand en posities tussen twee spelers.
Met de stiltes… hoe veelzeggend kan de stilte zijn… wat hoor je in de stilte, wat wordt er niet gezegd, maar hoor / zie je toch? Eén van de belangrijkste lessen die ik hier leerde kon ik later regelmatig toepassen als regisseur.

Toen ik jaren geleden als regisseur werd gevraagd om een (moeilijke) groep 8 met de eindmusical te begeleiden, zag ik gelukkig het talent van een aandacht-vragende jongen. Hij had een kleine rol gekregen van zijn docent, zonder tekst, maar een steeds terugkerend iets. Hij had een geweldige mimiek had ik gezien. En toen ik eindelijk zijn aandacht wist te vangen (kwestie van bloed, veel zweet en gelukkig geen tranen) en ik duidelijk kon maken wat ik graag wilde dat hij ging proberen, had hij het in no time door, en was deze leerling de ster van de musical. Met zijn kleine ‘nikszeggende’ rol, werd hij de komiek van het stuk. De zaal lag blauw, alleen al als hij zijn neus om de hoek stak…
En ik heb vaker zien gebeuren, dat de stukken zonder tekst, de meeste indruk maakten. Hoe waardevol als iemand zijn of haar mond eens houdt… 😊)

Gedurende mijn verschillende rollen in mijn leven als docent, acteur, regisseur, choreograaf… probeerde ik altijd ‘echt’ te zijn. Altijd toch ‘Willeke’ te blijven.

Het meest indrukwekkende compliment kreeg ik van een kind, nadat ik een voorstelling op een school had gespeeld, waarin ik clowntje Wauzz speelde. Een clowntje dat heel graag met het circus mee wilde reizen, maar nog heel veel moest oefenen, voordat ze mee mocht.
Het kind (ongeveer 5 jaar) kwam later naar me toe en zei: ‘Maar jij bent eigenlijk toch een echt mens?’ Prachtig vond ik dat.

Sprookjes en realiteit, het ligt zo dicht bij elkaar. Van de realiteit kun je een sprookje maken en in ieder sprookje kun je een vertaling maken naar de realiteit. Ik hou van allebei. Soms moet je niet alles zo serieus nemen…