Toen het (bijna 10 jaar geleden) na één jaar burn-out zijn, ietsepietsie beter met mij ging, kon ik weer een beetje dromen. De plaatjes van vrolijk gekleurde volkswagenbusjes, idyllisch op prachtige plekjes, met lampjes aan, eten en drinken, blije mensen, kortom HET PERFECTE PLAATJE VAN VRIJHEID EN GELUK, was diep in mij aan het borrelen.

Een volkswagenbusje ging um natuurlijk niet worden, want hoewel die busjes oud zijn, moet je nog steeds behoorlijk diep in je buidel tasten!
Mijn grote droom was een klein minibusje ombouwen tot campertje. Nou moet je je daar vooral niet te veel bij voorstellen, want ik ben wel handig, maar ruimte om te klussen en goed gereedschap had ik niet. Maar aan het begin van mijn bijstandsperiode had ik nog wel wat spaargeld! En aangezien ik het volste vertrouwen had, dat de bijstand tijdelijk zou zijn, wilde ik deze investering graag doen.

Gelukkig heb ik vrienden, die graag meedenken en mij wilden helpen, mijn dromen uit te laten komen. Dus werd er geholpen met zoeken naar een ienieminiebus voor Willeke. Het werd een Daihatsu Hijet! Een goede vriend, die ook een grote schuur bezat, waar ik mocht gaan klussen, ging mee om het busje te bekijken en evt. op te halen.

Eerlijk is eerlijk, het was een droppie!! Met verse keuringspapieren en een uitgebreid rapport van de garage togen we op huis aan. Mijn GROTE DROOM ging in vervulling!

Nou moet je wel weten dat auto’s en ik, door de jaren heen, een haat-liefde verhouding hebben gekregen. Omdat ik (door hard slinkende financiën) op een gegeven moment alleen maar ouwe auto’s reed, wás er natuurlijk ook altijd wat mee. Ik heb patent op accu’s die dood gaan, startmotoren die haperen, stuurstangen die doorgeroest raken en ik ben allergisch geworden voor rode lampjes die gaan branden!
Maar hé, keep on dreaming!

Ik kwam op mijn busjes verhaal, omdat ik even de auto mocht lenen van een vriendin. Aangezien ik al een aantal jaren geen eigen auto meer heb, omdat dat financieel niet meer ging, kon ik weer ervaren hoe gemakkelijk alles gaat, als je een auto bij de hand hebt.
Wat een gevoel van vrijheid! Dank je wel schat!

Ik kon afspreken met vrienden die wat verder weg woonden en zeggen: ‘Ik kom wel naar jou hoor! Ik heb even een auto te leen!’ Alle afspraken konden vlot gemaakt worden. Geen probleem om er te komen!  Ook boodschappen doen ging gemakkelijk. Zonder auto doe ik er soms wel drie dagen over, omdat de winkels ver uit elkaar liggen.
Wat een relaxed gevoel om binnen een korte tijd, bijna alles wat op mijn ‘To Do’ lijstje staat, te kunnen doen!

Wat een vrijheid! Heerlijk!

Mijn eigen busjes-droom bestaat nog steeds… of moet ik zeggen: eigenlijk weer!
Nadat ik mijn vrolijke, rode busje helemaal naar mijn zin had gemaakt, met een kleurrijk matras om op te slapen en te zitten, opbergruimte eronder, handige vakkenzakken op maat gemaakt en alles wat ik nodig dacht te hebben op de juiste plaatsen opgeborgen, ging ik ermee op pad.

Eén keer met dochterlief naar een festival (geen goed idee, wat een mensen, wat een herrie, maar hé het was een hele belevenis en ik heb het gedaan!).
Twee keer naar Kwintelooijen, een dagrecreatieplek in de natuur hier vlakbij, waar ik voor vrienden pannenkoeken ging bakken op een 1 pits gasstelletje (het duurde eeuwig, maar wat een vakantiegevoel!) en de 2^e keer gezellig thee ging drinken met vriendinnen. Zo idyllisch! Het perfecte plaatje was tot leven gekomen!
Eén keer naar een prachtige natuurcamping vlakbij waar ik de eigenaar en nu mijn goede vriend Peer heb ontmoet (kamperen alleen vind ik dus niet echt heel gezellig, ik kan het, maar… liever met iemand samen).
En nog met mijn dochter naar familie en vrienden in Zeeuws Vlaanderen, wat hadden we een pret samen in ons kampeerbusje! We zouden nog vele avonturen gaan beleven als moeder en dochter!

Helaas kwam er voortijdig een einde aan mijn perfecte plaatje. Zo’n 175 km voordat we weer thuis waren, strandden we met gloeiend hete benen, vanwege een kapot koelsysteem en een scheurtje in het motorblok, die daar al die tijd al bleek te zitten…
Gelukkig troffen we een geweldige ANWB jongeman die ons busje oplaadde en ons midden in de nacht helemaal naar Veenendaal bracht!

Inmiddels had ik al zoveel stress van een steeds opnieuw rood brandend lampje en alles wat al kapot en vervangen was in en aan mijn minibusje, dat ik met pijn in mijn (opgeluchte) hart, afscheid nam van mijn droom…

Nu fiets ik met wapperende haren, of scooter ik met een gehelmd hoofd door straten en wegen. Altijd genietend van de mooie, groene weilanden hier vlakbij (alleen als het droog is!). Als er koeien en/of andere dieren te zien zijn, haal ik diep adem en voel de vrijheid. Heerlijk!

En ieder prachtig volkswagenbusje kijk ik verlangend na…
(denkend: das niet handig, want ik kan er niet in staan…)