Een aantal weken terug heb ik verschillende onderzoeken voor mijn hart gehad. Ik bleef namelijk erge pijn op mijn borst houden en die verdween niet zoals normaal gesproken. De uitslagen van die testen waren gelukkig goed. (Psychosomatische klachten)
Er staat nog een inspanningsonderzoek op de agenda, dus dat wacht ik nog rustig af.

Zo af en toe krijg ik pijn op mijn borst en binnen een kwartier ben ik dan uitgeput. Dit heb ik al jaren en daar heb ik me nooit zorgen om gemaakt. Ook was ik er nog nooit voor naar een arts geweest. Best gek eigenlijk, want ga je googelen op ‘pijn op je borst’, bel dan gelijk 112 maar!

Mijn lief en ik zouden op vakantie gaan, maar hadden in ons hoofd de vakantie al uitgesteld. De cardioloog en mijn huisarts zeiden, na de positieve uitslagen van de testen, dat we vooral wél moesten gaan, ook al was de pijn op mijn borst nog steeds niet verdwenen.

De eerste vakantiedag merkte ik op dat de pijn weg was!
Dat was zo bizar! En zo fijn! Wat kan het goed doen om je dagelijkse patronen te veranderen.
Heerlijk om in een andere omgeving te zijn en o.a. prachtige ‘stillevens’ op het strand te maken en te fotograferen, met een mooi tafereeltje van een vader met zijn dochter op de achtergrond, zag ik later…

Ik had eerder pijn in mijn hart gehad, na o.a. verbroken relaties. Een zeer heftige scheurende pijn in mijn hart. (Zie ook blog 4: ‘Ze zou een schop onder haar kont moeten krijgen!’) Maar deze pijn was anders. Daarom had ik het niet herkend.

Toch had het ook deze keer met verbroken relaties te maken. Niet met mijn liefdespartner, maar wel met mensen die mij jarenlang heel dierbaar waren. Zij hadden ervoor gekozen om het contact niet meer voort te zetten. Bij de één kwam dat als totale verrassing voor mij, bij de ander had ik het zien aankomen. En ook al had ik gevoeld, dat het contact anders was geworden en waren de beslissingen voor mij oké, toch was ook dit proces van verwerking pijnlijk.

De pijn kwam in de vakantie niet meer terug en ook bij thuiskomst was ik weer lekker in balans.

Mijn lijf is duidelijk in boodschappen doorgeven. Alleen de vertaling daarvan duurde soms even.

Toch was de vertaling van de boodschap van pijn op mijn borst afgelopen week heel duidelijk.
Even een korte intro voor nieuwe lezers: Toen ik mijn lief 2,5 jaar geleden ontmoette, was hij de beste vriend van mijn zus en zwager. Zij konden het echter niet aanzien, dat wij samen een relatie kregen en vonden ook, dat ik hun beste vriend afgepakt had. Een heel lang pijnlijk en verdrietig verhaal kort: ik zie mijn zus en zwager niet meer en mijn lief zijn vrienden niet meer.

In onze familie wordt hier echter niet over gesproken. Al heeft het een mega grote impact op alle familiebijeenkomsten. Toen mijn vader pas 80 jaar werd, waren mijn lief en ik niet bij de viering daarvan. Toen mijn moeder mij een week later de foto’s daarvan liet zien, werd ik ontzettend verdrietig. De tranen schoten in mijn ogen. Ik realiseerde me weer, dat de foto’s een ‘gelukkige’ familie lieten zien. Zo ‘fijn’ om samen mooie gebeurtenissen te vieren! En wat voelde ik me ontzettend alleen! Zo vreselijk eenzaam en onbegrepen. De pijn op mijn borst en in mijn hart was en is weer terug.

Wat ik ook bizar vind, is dat familieleden in staat zijn om net te doen of er niks gebeurd is. Als je er niet over praat, dan is het er niet. Er worden ook geen vragen gesteld. Niet waarom de twee zussen niet meer met elkaar praten. Niet waarom Willeke en haar lief niet meer bij familiebijeenkomsten zijn. Niemand vraagt of het ooit nog goed kan komen. Niemand heeft ooit uit zichzelf gezegd hoe rot het voor Erik en mij is, dat dit gebeurd is. Niemand heeft ooit aan zus en zwager gevraagd waarom hun reactie was, als zoals die was naar ons. Wij hebben geprobeerd te praten, ook met hen.

Als wij proberen onze kant van het verhaal te vertellen, dan worden mijn familieleden onrustig. En een ‘Ja maar…’ kan klinken.  Ze willen het niet weten en ze willen het niet horen. Daarom hebben wij aangegeven niet meer op familiebijeenkomsten te willen en kunnen komen. Mensen die ons het geluk niet gunnen, daar voelen wij ons niet prettig bij.

En of het ooit nog goed komt tussen de zussen? Na al die jaren heb ik (en wij) nog niet één welgemeend excuus gehoord. Geen spijt voor al het verdriet dat veroorzaakt is door gesproken woorden en ontwrichting van het familiesysteem en de rest…

Ik heb het opgegeven te praten over belangrijke zaken met mijn familie. (Op één oom en tante na, en daar ben ik dankbaar voor.) En dat ‘opgeven’ is voor mij uitzonderlijk. Als ik iets opgegeven heb, dan is dat niet best. Tegen een muur aan blijven lopen is zeer pijnlijk. Mijn hart geeft dat duidelijk aan… Als ik na een bezoek aan familieleden altijd verdrietig en van slag in de auto zit, weet ik niet hoe lang ik dat nog vol ga houden…

And one day I understood that it was no one’s job but mine,
to take care of myself and make myself happy.
-Paulo Coelho-