Afgelopen week had ik mooie gesprekken met lieve mensen, die bij mij op bezoek waren. Wel twee personen in één week! Dat is sowieso heel bijzonder, want meestal durf ik dat niet aan, vanwege mijn lage energie niveau. (Angst voor… pffff)

Toen ze weg waren dacht ik gelijk: dit moet ik vaker doen! Ook al zie ik er van tevoren misschien tegenop, het doet me zo ontzettend goed! Weer een mooi leerproces dus!

Met de één had ik het o.a. over dromen. ‘Wat zijn je dromen nog?’, vroeg ze aan mij. Ik snapte gelijk, dat ze het niet over mijn nachtelijke tweede leven had, maar mijn toekomst dromen.
Ik dacht daar serieus goed over na.
Maar hoe lang ik ook dacht, er kwam niks anders naar boven dan: genoeg energie voor de hele dag en pijnvrij zijn. Hoe belangrijk is gezondheid!

De dag erna had ik mijn goede vriend op bezoek, die helaas de ziekte van Parkinson heeft en sinds kort ook weet, dat hij dementie heeft. Wij spraken ook over belangrijke levensthema’s. Deze grote natuurliefhebber heeft dagelijks te maken met wat hij niet meer kan. Hij kan zijn bedrijf niet meer runnen, mag niet meer autorijden, kan niet meer uitvoeren wat hij bedacht heeft en het bedenken zelf gaat ook bijna niet meer. Daar sta je dan als jonge senior met je mooie toekomstdromen.

Samen een wandeling door de natuur maken doet dan goed. Ik zie hem letterlijk weer opbloeien en alle kennis die hij over bloemen, planten en bomen heeft, mag hij weer aan mij vertellen. Met een mooi bosje veldbloemen komen we thuis en ik zwaai hem uit als hij weer naar huis fietst.
Gelukkig is hij goed thuisgekomen.

Ik kon vroeger goed dagdromen, maar dat had zelden met de toekomst te maken.
En of het mijn droom was, dat ik eigenlijk dramatherapeut wilde worden, zou ik nou niet meer durven zeggen.
Maar daar was toen bijna geen werk in, werd gezegd, dus een andere opleiding gekozen.

Mijn eerste grote mensenbaan was voor de klas op de basisschool. Groep 2 t/m 7 heb ik in de ruim 12 jaar voor de klas staan, gehad. En de afwisseling vond ik geweldig! Wat bijzonder, om deel uit te maken van de ontwikkeling van kinderen. Wat vond ik het werken met de kinderen leuk!

En wat slurpte het onderwijssysteem me leeg. De balans van cognitief (denken) en emotioneel (gevoel) welzijn was compleet uit balans.
(Nog steeds!, hoor ik van oud-collega’s. ‘Ze’ hebben het NU nóg niet geleerd helaas.)
Ik kreeg er op gegeven moment nachtmerries van. Niet goed. Ondertussen volgde ik de opleiding tot specialist drama in het onderwijs. Daar werd ik blij van! En ik droomde van ander werk.
Tijd voor verandering.

Toen ik daarna mijn eigen bedrijf begon in drama/toneel en theater maken in o.a. het onderwijs, vroeg iemand me waar ik over vijf jaar wilde staan. Huh? Hoezo moet ik dat nu al weten? Zal ik eerst maar gewoon de eerste stap zetten en beginnen? Ik ben niet van de lange termijn planning. Natuurlijk heb ik over het één en ander goed nagedacht, maar als het niet zou lukken, ging ik wel achter de kassa zitten of post bezorgen. (Er was in 2014 nog genoeg post te bezorgen! 😉)

Ik had de tijd van mijn leven, maar was vooral met het vólgende moment bezig. Leven in het NU was ik een beetje kwijtgeraakt vanwege alle creatieve en praktische processen. Ik droomde vooral over het volgende creatieve project, dat ik weer aan het maken was en de uitvoering daarvan. Wat een mooie dingen heb ik meegemaakt die jaren!
En toen viel mijn droom in duigen, doordat ik ziek werd.

De vraag over ‘wat mijn dromen waren’, bleef de hele week door mijn hoofd gaan. Mens durf te dromen!, komt in mij op. Ik had vroeger veel fantasie. Mijn dochter ook! Geweldige verhalen konden we verzinnen. Prachtige kleding-creaties werden samengesteld, met lappen, knijpers en spelden.
Alles was mogelijk! En zo niet, dan verzonnen we wel weer wat. Toen ik daaraan terug dacht, werd ik echt blij!

Wanneer ben ik gestopt met dromen? Met mijn fantasie voeden? Met out of the box denken? De mogelijkheden waren tenslotte eindeloos!

Door deze vraag is een deurtje in mijzelf geopend. Weer wat blije, stralende energie vrijgekomen. Ik kon echt een sprankelende, stuiterende energiebal zijn, die mijn hele omgeving aanstak. Als ik als projectleider en regisseur op een school kwam, kreeg ik de hele school in beweging; kinderen én leerkrachten. Die wisselwerking van energie was zo heerlijk aanstekelijk! Als ik eraan terugdenk, komt dat euforische gevoel weer boven. O ja! Zo was het! Zo krachtig kunnen positieve herinneringen dus zijn!

En… O ja!! Daarom hing ik altijd foto’s op van fijne momenten! Op de blogfoto zie je mij samen met mijn dochter Isabella. We waren met vrienden op vakantie en hadden een geweldige tijd! Deze foto was jarenlang het eerste wat ik op mijn computer zag, vanwege het plezier dat er af straalt. Ik word er nog steeds blij van! Ik voel dat direct!

Ik zal mijn dromen-deur weer wijd open zetten! Eens kijken wat voor mooie gedachten er naar boven komen borrelen, naar buiten komen waaien; en wat daaruit voortkomt. Dank lieve mensen voor het open zetten van je hart en het uitspreken van gedachten, waardoor zomaar prachtige gesprekken kunnen ontstaan en mijn sprankeling weer tot leven komt!