Tijdens het openmaken van het plasticje van zo’n kloterig ultra dun inlegkruisje, schoot dit gedicht door mijn hoofd:
*Aan een klein meisje*
Dit is het land waar grote mensen wonen
Je hoeft er nog niet in, het is er boos
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen
En altijd is er weer wat anders loos
Ah ja, hormonen zijn op dit moment de oorzaak, dat ik me naar de winkel moest haasten voor tampons en inlegkruisjes. Dat laatste was voor mij overigens nieuw. Hiervoor nooit eerder gebruikt…

Toen ik nog op de PABO zat, om te leren juf te worden voor het basisonderwijs, hadden we een ‘dramaweek’. Op mijn lijf geschreven natuurlijk! Het thema zal waarschijnlijk Annie MG Schmidt geweest zijn, anders zou ik niet weten waarom ik bovenstaand gedicht uit mijn hoofd ken. We maakten er zelfs een liedje van. Alleen het eerste couplet weet ik nog overigens…

Alle creatieve geesten mochten zich tijdens deze week uitleven om zelf een musical te maken! Hoera! Eindelijk nog íets leuks op deze, voor mij vreselijk saaie, school. Zelfs nog drumles van mijn zwager gehad om een keurig christelijk lied uit de 18^e eeuw, die een paar zeer muzikale klasgenoten hadden omgeschreven, met een strakke beat te kunnen begeleiden. De musical werd een groot succes en mijn eerste schreden als schrijver, regisseur (en acteur zie foto) werden hier gezet.

Aangezien ik inmiddels 53 jaar ben geworden, mocht ik ook kennismaken met het fenomeen ‘de overgang’. Dat begon al een aantal jaren terug. Omdat ik jarenlang de prikpil kreeg (kon ik tenminste niet vergeten), had ik geen idee of ik nog menstrueerde of niet. Dus maar eens gestopt. Helaas voor mij was het nog niet voorbij. Dus weer een prik in mijn bil. Twee jaar later probeerde ik het nog eens en hoera! HET bleef weg! Mooi!
Eerlijk is eerlijk, ik behoorde tot de zeer bevoorrechte groep meisjes/vrouwen die bijna nergens last van had als ik ongesteld moest worden. Dit in tegenstelling tot een aantal dierbaren die elke maand zo ziek als een hond waren. Zoveel klachten, dat ze eigenlijk niet naar school of werk konden gaan. Heftig!

Inmiddels kon ik meepraten over nachtzweten en opvliegers. Mamamia! Het wil dus niks zeggen als je geen klachten hebt gehad in je vruchtbare periode, dat je dan ook fluitend de overgang doorgaat. Regelmatig moest ik ’s nachts mijn kleddernatte slaapkleding verwisselen voor droge kleding. Ook overdag was het aan- en uitkleden vanwege enorme hitte aanvallen! Op het moment dat ik serieus overwoog om mijn haar helemaal kort te knippen, omdat de warmte niet uit mijn hoofd kon naar mijn gevoel, kwam ik een artikel tegen over bio identieke hormonen, HST afgekort (Hormoon Suppletie Therapie). Bio identiek betekent hier: lichaamseigen.

Waar als eerste mijn oog op viel, was dat veel vrouwen vanaf een jaar of 43 een diagnose ‘burn-out’ of ‘depressief’ kregen. Ook dat veel van deze vrouwen stemmingswisselingen en andere lichamelijke en geestelijke klachten hadden, waaronder veel ontstekingen in hun lijf. Die ontstekingen waren mijn trigger. Natuurlijk was het zeer toevallig dat ik op mijn 43^e letterlijk omgevallen was (burn-out), maar dat hele lijstje aan ontstekingen de afgelopen jaren, in schouders, armen, polsen, handen en vingers wat ik heb/had, daar was dus misschien wel wat aan te doen! Al die klachten door afnemende hormonen! Wow! Serious business dit! Peri-menopauze, menopauze en overgang, … Ik weet nu wat de verschillen zijn!

En net zo als je zwanger bent en je ineens allemaal zwangeren om je heen ziet, ging dat hier ook zo. Vooral 2 groepen over HST en de menopauze op Facebook, een Belgische en een Nederlandse groep, zijn heel informatief en vertellen ook ervaringsverhalen. Ook een overzichtelijk document over HST, hielp mij om een goed voorbereid gesprek met mijn huisarts te kunnen hebben. 
Ik luisterde de podcast ‘We zijn toch niet gek?’ waar info gegeven werd over gebruik van HST en kreeg contact met een ‘oude’ bekende die er al mee begonnen was en aan wie ik dus ook advies kon vragen. En dat was heel fijn, want bio-identieke-hormonen-land is best ingewikkeld voor een beginner!

Kort samengevat (wat eigenlijk niet te doen is) ‘verlies je 3 belangrijke hormonen: oestrogeen, progesteron en een deel van het testosteron. Deze hormonale terugval is vaak de oorzaak van diverse symptomen zoals opvliegers, nachtzweten, stemmingswisselingen en verminderd libido. HST biedt een manier om deze hormonen op een natuurlijke wijze aan te vullen, waarbij de structuur van de hormonen identiek is aan die van de eigen hormonen. (En het schijnt preventief te werken tegen dementie, botontkalking en hart- en vaatziekten!)

Oestrogeen heeft meer dan 400 functies, van progesteron zijn er nu al een dozijn ontdekt en testosteron heeft er +/- 100 in het vrouwelijke lichaam. Bijv.: het soepel houden van bloedvaten, gezond houden van het hart, botten, energieafgifte, hersenen, spieren, gewrichten, lever, darmen, maag, ogen, haargroei, huid, blaas, genitaliën, immuunsysteem, slaap, slijmvliezen, kraakbeen, etc.
Het is heel stressvol voor het lichaam om te moeten functioneren zonder deze hormonen.’
(Uit ‘Overgang en bio-identieke hormoonsuppletie therapie-Leonie Bosklopper 2024‘)

Ik wilde persé de bio-identieke hormonen, omdat die veel veiliger zijn dan de synthetische variant. Gelukkig voor mij, ging mijn huisarts mee in mijn zoektocht naar de beste dosis.
Sinds ik in september 2023 begonnen ben met pleisters (oestrogeen, merk Sandoz of Systen) en een pilletje (progesteron, merk Utrogestan), slaap ik beter, zijn een aantal ontstekingsklachten afgenomen en/of niet erger geworden (bijv. mijn 2^e frozen shoulder kan ik zonder pijnstillers handelen), 95% minder nachtzweten en opvliegers, ik voel me heerlijk in balans, ben super creatief, energie is beter en mijn hoofd is helderder (veel minder brainfog).

Het kan zijn dat je tijdens de instelperiode (welke hoeveelheid aan hormonen heb je nodig dat je -zo goed als- klachtenvrij bent) wat beginverschijnselen kent. En zo is de cirkel weer rond. Na jarenlang geen tampons of wat voor ellende nodig gehad te hebben, werd ik tot mijn grote verbazing (echt blij was ik niet) weer een beetje en soms meer ongesteld, een bloeding, spotting en wat voor woorden hier ook allemaal aan gegeven worden.
Ook dacht ik terug aan mijn zwanger-zijn-periode, want ik voelde mijn borsten groeien. Auw! En Oef! En O ja, zo was het… De borstpijn is inmiddels zo goed als voorbij, de tampons en kloterige inlegkruisjes nog niet. Het is een welles-nietes periode. Soms word ik er door overvallen, dus tegenwoordig zitten die dingen weer overal in (in tassen bedoel ik dan) en zijn de mandjes bij de toiletten weer gevuld…

Inmiddels is dít kleine meisje toch in de grote mensen wereld beland. En eerlijk is eerlijk, ik verlang vaak terug naar de feeën-zonder-hormonen-tijd…
Gelukkig komen in de musical, waarvan ik nu één van de drie docenten ben, weer elfjes voor…