Ik vraag me weleens af waarom ik op aarde ben. Wat is mijn doel?
Best een filosofische vraag, terwijl ik nooit zo filosofisch ingesteld was.

Een belangrijk thema in mijn leven is omgaan met grote veranderingen zoals: verlies en afscheid nemen, uit diepe dalen weer opkrabbelen en nieuwe uitdagingen aangaan.
Ik schreef al eerder over het verlies van mijn tweelingbroer Theo Willem, verlies van mijn eigen bedrijf en mijn werkende leven, verlies van goede gezondheid, verlies van familie-, vriendschaps- en liefdesrelaties…
Ik moest definitief afscheid nemen van mensen én ontmoette weer nieuwe mensen. Sommigen lopen lang met mij op, anderen een kortere periode. Sommigen verdwijnen tijdelijk uit mijn leven, maar duiken later tot mijn verrassing weer op!

De seizoenen zijn heel beeldend voor mijn leven; een tijd van nieuw leven, bloeien, verdorren en afsterven. Ik hou me vast aan de kringloop van het leven, al lijkt iets dood te zijn, het kan maar zo zijn dat na een bepaalde periode het toch weer tot leven komt. Aan die gedachte houd ik me graag vast in sommige situaties.

Op het moment dat ik deze blog schrijf, voel ik me al een tijdje verdrietig, richting somber. Dat zijn voor mij alarmbellen, want dat kán het voorstadium zijn van een depressie. Vandaar dat ik er vandaag voor ga zitten. Ik ga eens goed luisteren naar mijn gevoel, wat wil de pijn in mijn hart mij vertellen?

Ik maak een periode van rouw door vanaf de dag dat ik aan mijn zus en zwager vertelde dat Erik en ik het heel leuk hadden met elkaar!
Dit heeft even uitleg nodig: Erik was nl. de allerbeste vriend van mijn zwager en zus. Mijn zwager beschouwde hem zelfs als zijn broer! In de herfst van 2021 leerden Erik en ik elkaar kennen op een feest van hen. We wisten van elkaars bestaan, maar hadden elkaar nog nooit ontmoet. Op die bewuste dag konden we eindelijk kennis met elkaar maken en hebben we aan het vuur urenlang met elkaar gesproken. De volgende dag hebben we nummers uitgewisseld en vanaf die dag, hebben we elke dag contact met elkaar gehad.
Toen bleek dat we elkaar veel te vertellen hadden en het leuk vonden om in elkaars gezelschap te zijn, verheugde ik me erop om het mijn zus en zwager te vertellen. Hoe geweldig leuk zouden zij dit vinden! We zouden ook met z’n vieren op kunnen trekken! Geweldige toekomstbeelden kwamen in ons op en we hadden echt voorpret! Dit zou de allerleukste verrassing van het jaar zijn!

Maar hoe erg konden we ons vergissen! Toen ik mijn zus en zwager vertelde dat Erik en ik elkaar regelmatig zagen en het leuk hadden met elkaar, zeiden ze letterlijk: ’Je pakt onze beste vriend af!’
Ik dacht serieus dat ze een grapje maakten. Maar het bleek echt zo te voelen voor hen! Omdat ik al zoveel vrienden had en zij niet, vonden ze dat! Erik was ‘exclusief voor hen!’, zeiden ze.

Toen ik mijn zus een paar weken later belde met de mededeling dat we een relatie hadden, zei ze: ‘Bedankt voor de boodschap.’ De tranen stonden in mijn ogen en verdrietig belde ik Erik.
Erik heeft ze nog uitgenodigd om met ze in gesprek te gaan. Uiteindelijk zijn ze daarop ingegaan, maar hun boodschap was duidelijk: Ze konden en wilden ons niet naast elkaar zien. Ze hebben Erik nog gewaarschuwd: Als hij een relatie met mij zou aangaan, dan konden zij geen vrienden meer zijn! En wat zeer pijnlijk was voor Erik: ‘Als wij geweten hadden dat jij een relatie met Willeke zou krijgen, hadden we je nooit uitgenodigd!’
Dat zeg je dan tegen je beste vriend en je ‘broer’. En Erik was twintig jaar alleengaand geweest.

Heb je enig idee wat dit met ons gedaan heeft en nog steeds met ons doet?
In één klap verloor Erik twee goede vrienden en ik was mijn grote zus en zwager kwijt.
Je vrienden, zus en zwager, die ons het geluk niet kunnen gunnen.
Mijn grote zus, waar ik heel vaak kwam in de jaren dat ik ‘alleen’ was.
Zoveel persoonlijke gesprekken heb ik met beiden gehad. Zo’n fijne tijd hadden we samen.
Ik ben zo ziek van hun uitspraken geweest… Na een jaar van minimaal contact hebben we, op ons verzoek, nog een gesprek gehad. Maar er was eigenlijk niks veranderd. Ze lieten zich niet meer uit over wat er gebeurd was en hadden wel spijt dat ze een goede vriend en zus verloren waren. Maar, geen spijt over wat ze hadden gezegd en wat het binnen onze familie allemaal veroorzaakt had!
Ze vonden het vooral vreemd dat ik ze niet meer kon vertrouwen en de draad niet zomaar weer op kon pakken.
Ons hele gezin was door hun onvoorstelbare reactie uit elkaar gevallen. Want… bij ons in de familie wordt er dan (behalve door Erik en mij) niet over gesproken. En niemand die ooit aan hen gevraagd heeft, waarom ze zo reageerden op onze relatie… En ik kan niet omgaan met struisvogelpolitiek…

Na bijna twee jaar hebben we nog een keer een poging gewaagd om een gesprek aan te gaan op hun nieuwe woonplek. Maar… Erik en ik waren niet welkom daar.

Eén van mijn levensdoelen is blijkbaar de kringloop van het leven meemaken. En die kringloop draait vaker rond in mijn leven, dan in een gemiddeld leven lijkt het wel.
Er is geen bepaalde tijd om te rouwen. Er staat geen duur voor. Het is zo’n achtergrondprogramma dat zo af en toe opduikt, wat me dan ontzettend verdrietig maakt. De opmerking dat ‘woorden geen pijn doen’, is absoluut niet waar. Degene die je het meest liefhebt, kunnen je ook het meeste pijn doen.

‘Time to say goodbye…?’