Pas stond ik ineens met mijn mond vol tanden en voelde ik me verschrikkelijk ongemakkelijk toen een goede vriend van mijn lief, die over was uit het buitenland, heel belangstellend aan mij vroeg: ‘Vertel eens wat over jezelf, wat doe je zoal?’

De afgelopen jaren ben ik een zeer goede luisteraar geworden. Door belangstellende vragen te stellen aan de persoon, waar ik op dat moment mee ben, voorkom ik, dat ik over mezelf ‘moet’ praten. Eerlijk gezegd deed ik dat in het begin van mijn burn-out-jaren (2014) heel bewust, vooral om lastige vragen te voorkomen als: ‘En wat DOE jij?’, maar onbewust is dat er blijkbaar ingeslopen. Niet meer over mezelf hoeven vertellen, aan relatief vreemde mensen, vind ik dus helemaal prima! Maar wat vertel ik aan iemand, die oprecht wil weten, wie ik ben en wat ik doe?

Maar nu brak het zweet me uit en verviel ik in een oude zin, die ik gebruikte toen ik vanaf 2016 herstellende was van mijn burn-out: ‘Het liefst zo min mogelijk!’

Een perfecte zin om lekker te shockeren en mensen van hun stuk te brengen.
Toen had ik mijn ‘elevator-pitch’ ook goed bedacht en kreeg ik die vlot mijn strot uit.
(Over burn-out / herstellend zijn daarvan / binnenkort weer lekker aan het werk vanuit mijn eigen bedrijf…)

* Een elevator-pitch is een korte presentatie, waarbij je in ongeveer één minuut vertelt over jezelf, je kwaliteiten en wat jij kunt betekenen voor een bedrijf / instelling / een ander.
Of in het dagelijks leven: Wat kun / wil je vertellen in de tijd, dat je met iemand in de lift (elevator) staat.

Maar nu kwam ik niet verder dan al hakkelend en stotterend een paar zinnen te zeggen over hoe oud ik was, dat ik een dochter had, net jarig was geweest, ehhhh…
Gelukkig had mijn lief in de gaten, dat ik er zelf niet uitkwam en nam hij het over.

De vriend was weg en ik zei tegen mijn lief, dat ik een nieuwe elevator-pitch nodig had!

Toen ik in 2007 mijn eigen bedrijf begon: Willeke Wauzz Producties, had ik hard geoefend op mijn ‘elevator-pitch’. Al had ik er eerlijk gezegd daarvoor nog nooit van gehoord.
Ik was ontzettend gepassioneerd in mijn vak als dramadocent, regisseur en producent maar commercieel gezien, had ik nog veel te leren. Vandaar die elevator-pitch! Ik moest mezelf natuurlijk wel zien te verkopen!

In de onderwijs- en theaterwereld, de twee werelden, die ik gecombineerd had, stond commercieel zijn niet per se op nummer één. Kunstenaar zijn én commercieel, kan voor sommigen / velen een moeilijke combinatie zijn. Gelukkig ben ik heel ‘praktisch creatief’ en was er hoop voor mij, om dit te leren. In de zeven jaar, dat ik mijn bedrijf heb gehad, zat er mooie groei in. Tegen de tijd, dat ik omviel en niet meer kon werken, had ik zoveel opdrachten, dat ik me financieel geen zorgen meer hoefde te maken. Als ik die opdrachten ging uitvoeren natuurlijk!
Maar ja, als Zzp’er moet je niet té lang ziek zijn…!
Dus belandde ik uiteindelijk ziek en werkloos in de bijstand.

Ik vind het shocking, dat ik dus in maart 2025 niet eens fatsoenlijk uit mijn strot kan krijgen, wie ik eigenlijk ben! En zelfs nu ik dit schrijf, heb ik nog steeds geen idee, hoe ik dit kort en gemakkelijk kan verwoorden!
Mijn bedoeling is trouwens wél om een nieuwe elevator-pitch te bedenken voor mezelf.
Niet om mezelf te letterlijk te verkopen natuurlijk, maar wel om eens te onderzoeken, wie ik op dit moment eigenlijk ben! Welk verhaal kan ik over mezelf vertellen aan een ander?

Mijn lief kan heel lang over mij vertellen, ik ook over hem trouwens, maar ik over mezelf dus niet! Hebben meer mensen daar last van? Wat vertellen jullie over jezelf? Ik vind mijn leven absoluut de moeite waard en ik sta meestal behoorlijk positief in het leven. (De depressies laten me al enige tijd met rust gelukkig.)
Maar over mijzelf vertellen, is niet echt een avondvullend programma tegenwoordig…

Vertel ik dan, dat ik een heerlijk huisje en tuin heb, waar ik ontzettend van kan genieten? Dat het aan de rand van een natuurgebied ligt, waar ik gelukkig af en toe kan wandelen?

Vertel ik, dat ik van dieren hou? Dat ik twee katten heb, die heel verschillend zijn: de één een echte schootkat is en de ander absoluut niet. Dat de één zijn domein beneden heeft en de ander voornamelijk boven en buiten? En ze niet echt goed met elkaar kunnen, helaas?

Of over de vogels, die ik elke dag een beetje voer: de mussen, koolmeesjes, pimpelmezen, één roodborstje, 3 verschillende paren duiven, 2 kauwen en 2 eksters?

Dat ik blij ben met de mooie mensen om me heen, dichtbij, wat verder én heel ver weg.
En graag mensen ontmoet, maar het ook heel fijn vind om regelmatig alleen te zijn. Dat ik tijd nodig heb, om op te laden en dat het beste kan, als er geen mensen om me heen zijn.

Vertel ik, dat ik het ontzettend leuk vind, om toneelstukken voor kinderen te schrijven, liedteksten voor musicals én graag zing? En blogs schrijf over chronisch ziek zijn, omdat ik graag wil dat, door mensen een kijkje in mijn leven te geven, ze een idee krijgen hoe mijn leven als chronisch zieke is? Door een beetje begrip te kweken in deze verharde maatschappij?

Laat ik weten, dat ik geen nieuws kijk en luister, omdat ik daar niet tegen kan? Tegen zoveel negativiteit, alleen maar ellende? Dat ik me echt misselijk kan voelen door slecht nieuws?
Dat ik ‘onder een steen leef’, volgens mijn 24-jarige dochter? En dat ik dat trouwens prima vind?

Vertel ik, dat al mijn afspraken onder voorbehoud zijn, omdat ik soms niks meer kan, uitgeput ben en dan alleen maar kan liggen? Dat ik soms dagen mijn huis niet uit kan, omdat mijn energie dat niet toe laat?

Of dat ik tegenwoordig regelmatig bijna geen pijn meer heb? En hoe ontzettend blij ik daarmee ben?

Dat stresssituaties killing zijn voor mij? Dat ik dan echt weer weet, dat ik fibromyalgie heb, de pijn erin schiet en te veel prikkels om mij heen mij paniek geven? Dat ik error in mijn hoofd krijg, ik verstar en geen idee meer heb, wat ik dan moet doen?

Geef ik een kijkje in de wereld van chronisch ziek in de bijstand zijn? Hoe dankbaar ik ben, dat ik een uitkering krijg en hoe ontzettend afschuwelijk en vaak mensonterend de brieven, de regels en sommige ontmoetingen met de ambtenaren zijn? Dat de participatiewet één van mijn allergrootste stressoren is?

Licht ik een tipje van de sluier op en vertel ik over mijn familie en de verschillende roze olifanten?

Vertel ik over mijn lief in Haarlem, dat we elkaar mochten ontmoeten op het moment, dat we allebei wel een gids konden gebruiken? Dat hij primair progressieve M.S. heeft en dat dat echt een klote ziekte is, én dat wij elkaar als twee chronisch zieken ontzettend goed begrijpen en samen heel veel kunnen, wat we alleen niet meer zouden kunnen?

Tsja, alles hierboven heeft met mij te maken. Maar vertelt dat ook, wie IK BEN?

Ik denk dat mijn verhaal over ‘Wie ben ik’, nog even moet pruttelen en sudderen, zodat er uiteindelijk een substantie overblijft van mijn kern. Dat ik een mooie kort verhaal van ongeveer één minuut kan vertellen over mij.

Mocht je suggesties hebben over wie ik ben, of wat jouw elevator-pitch is, dan hoor ik het graag!