Je bent jong en je … ligt plat!

Wanneer het begon?

Ik weet nog dat ik 11 jaar was en last van mijn rug had. Maar ja, 5x in de week turnen was misschien ook wel een beetje veel. ‘Verkeerde houding’, was het antwoord van de dokter. Dus naar mensendieck (houdingstherapie). Ik kwam bij Mariska terecht. Oeh wat eng, in je ondergoed voor een vreemde staan. En wat was ze lief en aardig en goed. Dat was het begin van fijne terugkerende ontmoetingen met Mariska en levenslang oefeningen doen. Voor een betere houding, voor minder pijn, voor soepele gewrichten, ….. inmiddels haat ik oefeningen doen uit de grond van mijn hart. Want het is nog steeds nodig en maakt me nog steeds aan het huilen van de pijn..

Op het MDGO duwde mijn vriendinnetje Dita een bureaustoel op wielen met mijn tas erop de gangen door naar het volgende lokaal. Mijn benen deden ook verschrikkelijk veel pijn. Maar, ik was geen piepert, dus ging door. Ook op de PABO week Dita niet van mijn zijde en heeft ze heel wat voor me gedragen en geduwd. En we zijn nog steeds vriendinnen! Als ik thuis kwam belde ik beneden aan (nog geen mobiel heh!) en kwam mijn vriend mijn tas ophalen, zodat ik daarmee niet de acht trappen op hoefde. Want dat traplopen was toen al een hel…

Uiteindelijk bleek dat mijn tussenwervelschijven versleten waren onderin mijn rug. (L4, L5, S1) Een buitengewoon interessant gegeven voor artsen en iedereen die in opleiding was. Hoe vaak ik in m’n ondergoed voor mannen(!) heb moeten staan! Verschrikkelijk vond ik het om een studieobject te zijn. En het ging altijd over mij… terwijl ik er gewoon bij stond…

Na gipskorsetten en een gewoon korset gedragen te hebben, uit elkaar getrokken te zijn (tractie) en allerlei andere probeersels, bleek toch dat ik geopereerd moest worden. Toen ik 23 jaar was ging het gebeuren: er werd een stuk bot uit mijn bekken gehaald en tussen mijn wervels gezet, vakmanschap ten top. Na de operatie, op de uitslaapkamer, stopte ik met ademhalen. Paniek alom, behalve mijn moeder, die zei droog:’ Dat doet ze altijd als de pijn niet meer te doen is. Ze kan zichzelf in een soort coma brengen…’ Tijd voor een volgend shot morfine… (bovenstaande kan en doe ik trouwens nog steeds….)

Na 2 weken ziekenhuis, thuis 3 maanden plat liggen in het gips. (Niet meer voor te stellen tegenwoordig!) En ik was vooral moe, zo verschrikkelijk en ontzettend moe. Ik heb al die jaren zoveel pijn gehad dat ik ook geen energie meer over had. Mijn moeder was verpleegkundige en zorgde overdag voor me. Mijn vriend nam de zorg daarna over. Wat hebben ze liefdevol voor me gezorgd! En tussendoor voor controle naar Amsterdam… ingesnoerd, op een brancard, met de ambulance.. (4 hoog in een flat met trappen!) De ambulancebroeders uit Veenendaal hadden daar flink moeite mee, terwijl de broeders uit Amsterdam me fluitend weer omhoog sjouwden! Respect!

Vervolgens 3 maanden revalideren, alles weer leren, stapje voor stapje. Sinds die tijd, slaap ik met een kussen tussen mijn benen. En een kussen tegen mijn buik én één tegen mijn rug. Zo blijf ik in balans.

Daarna alsnog mijn PABO diploma gehaald!

Vanaf nu zou alles beter worden!, dacht ik…