Mijn grootste angst werd waarheid…

Na mijn onderwijsloopbaan (2007) ging ik voor mezelf beginnen: Willeke Wauzz Producties; laat het kind beleven! Alles wat ik leuk en waardevol vond, creatief vormgeven en uitvoeren vanuit mijn eigen bedrijf: Dramatische vorming, theater, werken met kinderen (en volwassenen), voorstellingen schrijven en produceren, choreografieën bedenken en uitvoeren, liedteksten schrijven en zang instuderen met musicalgroepen, (trainings)acteur zijn en regisseren; mijn creativiteit kwam tot uiting! Jong en oud(er) het beste uit zichzelf laten halen, dat ze mogen voelen dat ze het (wel) kunnen en het enorme plezier dat daaruit ontstaat, zowel bij hen als bij mij, was mijn drijfveer.

Het opbouwen van dit bedrijf bracht mij veel energie. Uren, dagen, maanden werkte ik. Produceerde ik. Ik zat in mijn flow! Geweldig was dat! Wat een adrenaline! Al zei vriendlief regelmatig dat ik misschien even moest pauzeren, dan deed ik dat niet, want ik was net weer een geweldig idee aan het uitwerken. En nu had ik de energie! Straks misschien niet meer! Je weet het nooit… Op de meest gekke tijden en momenten kreeg ik ideeën en daar moest ik dan ook meteen mee aan de slag… als ik met mijn labrador Famke aan de wandel was, tijdens een vriendinnen-weekend om 5.00 uur, het plopte gewoon in mijn brein. Heerlijk!

Ik kijk met een goed gevoel terug op deze tijd. Vooral omdat ik mijn droom waargemaakt heb! Ik had nl. een vaste baan in het onderwijs, we hadden net een huis gekocht, vriendlief was ook zzp-er (improvisatie-acteur, regisseur & geweldige out-of-de-box-denker en creator) met een wisselend inkomen en nu ging ik vanuit m’n vaste onderwijsbaan, met mijn eigen bedrijf het onzekere tegemoet. Maar als je elke ochtend als de wekker gaat alleen maar kan denken: gatverdamme, ik moet weer!, dan is het tijd om daar zelf verandering in te brengen toch? En ik dacht oprecht dat het mijn gezondheid ten goede zou komen. Ik was nl. verschillende keren ziek en overspannen geweest in mijn onderwijsloopbaan, door interne en externe factoren.

Ook interessant trouwens wat de reacties op mijn besluit waren: de meeste mensen snappen echt niet dat je de zekerheid van een vaste baan (en je hypotheek kunnen betalen), ook al vind je het vreselijk!, opgeeft voor het onzekere van iets waar je wel heel veel zin in hebt en verwacht heel goed in te zijn! Ze hebben me regelmatig vol ongeloof aangekeken. Mijn instelling is echter; als je niet blij bent met je werk en je probeert dat niet te veranderen, dan moet je er ook niet over blijven zeuren. EN hoeveel mensen hebben ‘spijt, van dingen/iets dat ze graag wilden doen, maar toch niet hebben gedaan’.  Veel mensen die op hun sterfbed liggen zeggen dat! Wist je dat?

Natuurlijk sliep ik nog steeds wat ik slapen kon, verging ik van de pijn, (behalve als ik mijn vak uitoefende) en bezocht ik regelmatig een arts omdat het ff niet meer ging. Zoveel onderzoeken, doorverwijzingen, maar er kwam nooit echt wat uit. Ondertussen speelde natuurlijk ook de gedachte mee: geen werk = geen inkomen. En ik werkte nú met hart en ziel. Dan moest het toch goed zijn? Het kwam steeds vaker voor dat ik uit mijn werk, tijdens het avondeten op de bank moest gaan liggen. Uitgeput. Ik kon niet meer. Zelfs geen hap door m’n keel krijgen. De volgende dag had ik moeite met opstaan, maar zo’n zin om weer aan de slag te gaan, dat de adrenaline weer volop door mijn lijf raasde en ik weer fijn aan de slag kon. Achteraf zie ik, dat (ondanks ik nooit gerookt heb, geen alcohol drink, behoorlijk gezond eet en fysiek heel actief was) ik vreselijk roofbouw op mijn lichaam en geest heb gepleegd. Toen zag ik dat niet zo. Op mijn manier heb ik duizend-en-één dingen geprobeerd om mijn leven en gezondheid op de baan te houden. Het werkte even of niet. Maar ik probeerde van alles.

In 2012 besloten mijn vriend en ik om niet meer samen verder te gaan. Samen werken konden we nog heel goed, maar samen leven maakte ons niet meer gelukkig. Voor mijn gevoel had ik vreselijk gefaald: Mijn tweede relatie die na twaalf jaar eindigde. Alle afwikkelingen rondom deze scheiding zorgden ervoor dat mijn gezondheid hard achteruit ging. Net nu ik van alle kanten gevraagd werd om mijn expertise (en natuurlijk mijn persoonlijkheid) in te zetten, mij prachtige project-ideeën  aangeboden werden wat ik mocht bedenken en uitvoeren én mijn bedrijf floreerde…. Ik heb het geprobeerd. Echt…maar mijn gezondheid liet me steeds vaker in de steek. In januari 2014 kreeg ik eindelijk een diagnose voor al mijn vage klachten: de reumatoloog vertelde me dat ik fibromyalgie¹ had. Maar er was ook niks aan te doen. Niet echt. Nou dan kon ik ook wel gewoon doorgaan met alles wat ik altijd al aan het doen was! (lekker zwart-wit was ik in die tijd…) In april viel ik op mijn balkon over de wasmand die ik daar had neergezet. En ik kon niet meer opstaan. Mijn arme lijf en geest waren op, de rek was eruit. Ik was opgebrand. Diagnose: burn-out .

Gelukkig had ik goed gespaard. Ik kon wel ‘even’ ziek zijn. Mijn pensioen stond op mijn rekening en een aardig spaarbedrag. Dus ik kon wel een maandje ziek zijn. Of twee. Of drie, of….Hoelang duurt zo’n burn-out eigenlijk???? Zonder inkomen en alle vaste lasten die wel doorgaan, gaat het hard met je spaarrekening! Mijn grootste angst: in de bijstand belanden, kwam nu wel heel dichtbij! Met een vriend samen naar de gemeente om te vragen hoe dat nou eigenlijk in z’n werk gaat, bijstand aanvragen. Al je bankgegevens kopiëren, -zodat ze kunnen zien hoe je ervoor staat. Logisch. Maar wat ik niet verwacht had, was dat mijn pensioen en de studierekening van onze dochter meegeteld werden als vermogen! Had mijn pensioen in een speciaal fonds (en het geld voor de studie op de rekening van haar vader) gestaan, dan was het oké geweest.

In de creatieve sector, waar ik onder viel, was een arbeidsongeschiktheidsverzekering voor mij in die tijd echt niet te betalen. Bij verschillende verzekeringsmaatschappijen navraag gedaan en een ‘broodfonds’ bestond toen helaas nog niet. Ik was zo ontzettend verdrietig en kwaad! Had ik zo zuinig gedaan in mijn werkende leven. Nooit gekke dingen gedaan, of enorme uitgaven gedaan omdat iets leuk was, nu werd ik voor mijn gevoel dubbel gestraft. Ziek én je pensioen & de studierekening van onze dochter voor een groot gedeelte op moeten maken, voordat ik in aanmerking zou komen voor hulp vanuit de gemeente.

En mijn grootste angst werd helaas waarheid: ik kwam uiteindelijk ‘in de bijstand’ terecht. En toen dacht ik nog dat het voor even zou zijn. Net zoals mijn ziek-zijn. De keuringsarts van de gemeente vertelde mij dat ik tijdens mijn onderwijsloopbaan al gedeeltelijk afgekeurd had moeten worden. Ik ging steeds minder werken, omdat het vanwege mijn gezondheid niet meer ging. Een WIA-uitkering (bijvoorbeeld) heeft heel andere gevolgen dan een bijstands-uitkering. (Waar ik in een ander blog wat meer over zal vertellen) Let wel: ik ben blij dat in Nederland deze uitkering bestaat voor mensen die niet meer kunnen werken. Maar de bijstand is bedoeld als tijdelijk vangnet. Ik ben chronisch ziek en gevangen in de Bijstand². Inmiddels weet ik dat ik er nooit meer uitkom. Met alle gevolgen van dien.

Eén van de positieve dingen die ik van deze situatie heb geleerd:
Ik ben bijna nergens meer bang voor!

Voetnoten

1. Fibromyalgie en Samenleving – Nationale patiëntenvereniging – fesinfo ↩︎
2. Facebook groep: Concept Nederland (groep die pleit voor een andere uitkeringsvorm voor chronisch zieken in de bijstand) https://www.facebook.com/groups/428640991472142 ↩︎