Vanmorgen zat ik buiten in mijn schommelstoel chai te drinken. Mijn moment van bezinning; ik proef de pittige, kruidige en zoete smaken van de zwarte thee, kaneel, kardemom, kruidnagel, gember, scheutje melk, vanille en honing.
Iedere ochtend, al jarenlang verheug ik me op dit moment.

Elke ochtend begin ik buiten, behalve als het hard regent, dan niet.
Ieder seizoen heeft zijn eigen charme en daar geniet ik enorm van.
Ieder jaar weer opnieuw, op welke plek of plaats ik ook ben.
En als jij er bent en ook chai wilt, maak ik het met alle liefde ook voor jou!

Ik zie de wolken, in verschillende kleuren en patronen voorbij drijven.
De planten die soms lijken of ze dood zijn gegaan, totdat de lente aanbreekt en er toch weer groene puntjes tevoorschijn worden getoverd, samen met de bloesems en voorjaarsbloemen  in de prachtigste kleuren! Wat een wonder!

De eerste hommels die ongemakkelijk vliegend voorbij brommen, op zoek naar de beste plekjes. De vogels die druk zijn met nestjes bouwen…

Ik voel de frisse wind, de vochtige lucht en/of de warme zon.
Ik snuif de geuren op, die ieder seizoen weer anders zijn en een nieuwe tijd aankondigen.
Ik hoor de (bijna) stilte of de geluiden om me heen.

Buren die bezig zijn, vogels die fluiten, kwetteren, koeren of een moeilijker te omschrijven geluid maken en ik moet lachen om mijn katten die met hun poot in de waterbak spetteren, een blaadje willen vangen, of heerlijk met hun snoet de zonnestralen proberen op te vangen. Op deze momenten voel ik me gelukkig.

Ondanks alles wat ik meemaak, komt er steeds weer een nieuwe dag. Hoe flexibel kun je meebewegen met alles wat er gebeurt? Kun je blij zijn met een goed moment of blijf je hangen in de narigheid? Voor iedereen zal dat weer anders zijn. Niet altijd heb je daar zelf invloed op, al zeggen velen van wel. Kwestie van mindset. Yeah, I wish!

Als er wat aan de hand is met mijn dierbaren, heeft dat enorm veel impact op mij. Ik vind het vreselijk als ze verdriet hebben, als ik ze zie lijden, als ik hun onmacht voel met de onzekerheid van wat er nog gaat komen.

Ik heb heel erg moeten leren om dat, wat van een ander is, ook bij een ander te laten. Helaas ben ik daar niet zo goed in.
Mijn eigen sores kan ik beter handelen, zeg maar.

Zoals wat afgelopen weken ineens gebeurde met mijn vader.
Een ingrijpende operatie, waardoor hij voortaan nog maar één echt onderbeen heeft.
En terwijl hij in het ziekenhuis ligt om te verwerken wat er allemaal is gebeurd en nog gaat gebeuren, kan ik er niet naar toe, vanwege mijn ziek-zijn. Mán, wat heb ik het daar moeilijk mee. Mijn familie houdt me goed op de hoogte, maar ik wil hem toch zelf zien, horen, voelen!

Mijn vader en ik communiceren nu vooral via de app, soms heel kort en soms lange verhalen. Heel waardevol. Hij heeft momenten waarop hij heel filosofisch en spiritueel is ingesteld.  Tijdens zo’n moment appte hij me, dat hij nu pas een beetje begrijpt wat ik doormaak. Een bijzonder moment van erkenning, de tranen schoten me in de ogen.

Bijzonder dat ernstig ziek zijn en/of een ingrijpende operatie ondergaan ineens voor een ander soort van verbinding kan zorgen. Waardevol is dat.

Hij zei dat ik hem ook mocht beeldbellen en dat zorgt ervoor dat ik hem toch een soort van met eigen ogen kan zien. Zo zie en hoor ik dat het echt best goed met hem gaat!
‘Hij is, ondanks de ingreep, relatief opgewekt ingesteld en is gericht op hoe hij zich in de nieuwe situatie het beste kan handhaven. Steeds in kleine stapjes denken. Soms zo vader, zo dochter.’ Met dank aan zijn eigen samenvatting! Ook hij blijft een echte leraar, al is hij 82! 😊

Wat is het geweldig om via beeldbellen weer bij te praten over van alles en nog wat, elkaar aan het lachen maken, ervaringen en creatieve oplossingen uit te wisselen en onze liefde voor de natuur te delen.

Mijn vader komt uit Friesland, ik ben daar ook geboren. Hij heeft vroeger in Birdaard polsstok gesprongen en ging op zoek naar de eerste kievitseieren in deze tijd van het jaar. De geuren en kleuren brengen deze mooie herinneringen weer terug.

Toen we in Veenendaal gingen wonen heb ik, in mijn tienerjaren, met een vriendinnetje ook polsstok gesprongen en kievitseieren gezocht, hier in de weilanden, op dezelfde plek waar huizen zijn gebouwd en ik NU woon! Bijzonder toch?!

Met dezelfde polsstok waar mijn vader vroeger ook mee sprong, probeerden mijn vriendinnetje en ik ook over slootjes te springen. En al kwamen we altijd met een nat pak thuis, het plezier was er niet minder om. We trokken wel veel bekijks, twee tieners aan de wandel door een woonwijk, met een meterslange donkergroene stok!
Want niemand had hier een polsstok! Wat een geweldige tijd!

Die polsstok hangt in mijn woonkamer aan de muur, ter herinnering aan de tijd dat we alles konden en deden én het leven vol mooie beloftes voor ons lag.
Veel van die mooie beloftes zijn uitgekomen.
Ook de lente is opnieuw aangebroken.
De cirkel is weer rond.
Mooi hè, de cirkel van het leven…

P.S. Mijn vader is weer thuis!