“Ze zou een schop onder haar kont moeten krijgen!”

“Ze zou een schop onder haar kont moeten krijgen en werk zoeken!”

Iemand die mij dierbaar was, die ik als mijn allerbeste vriend beschouwde, hoorde ik bovenstaande zin (tijdens mijn burn-out) tegen iemand anders zeggen. Dat was uiteraard niet de bedoeling. Dat ik het zou horen bedoel ik. Ik voelde de pijnscheut direct in mijn hart. Auw!

Heb je wel eens pijn in je hart gehad? Ik kan je vertellen dat dit een van de meest erge pijnen is die je kunt hebben. En ik kan het weten. Als mijn hart een aantal jaren geleden uit mijn lichaam gehaald zou zijn, zou je één grote massa vol grote, grove scheuren hebben gezien. Ruw, uit elkaar getrokken hart. Zeer pijnlijk, echt afschuwelijk pijnlijk.

Die rauwe scheuren zijn vooral ontstaan door verdriet. Diep, niet te harden puur verdriet.

Verdriet door het verlies van mijn tweelingbroer Theo Willem (we mochten maar drie weken samen zijn), verdriet over mijn vreselijk, pijnlijke lijf door de jaren heen. Verdriet over de mannen in mijn leven die helaas niet (zoals ik gehoopt had) tot mijn of zijn dood ons zou scheiden, mijn partner konden blijven. Verdriet over steeds weer ‘nee’ moeten zeggen, terwijl ik ook gewoon een jonge meid was die van alles wilde. En verdriet over dierbaren die mij zo slecht bleken te kennen dat ze, achter mijn rug om, dit over mij zeiden.

Want als iemand zichzelf een schop onder de kont heeft gegeven, was ik het wel. Keer op keer. Want ik was zo streng voor mezelf, weet je nog? Ik had uit mijn ‘eigen ouderlijke macht’ ontzet moeten worden. En oké, ik was ook behoorlijk hardleers…

Tijdens mijn burn-out, die in 2014 begon bijvoorbeeld. Na een half jaar vond ik dat het onderhand wel lang genoeg had geduurd. Ik ‘moest’ maar weer eens wat gaan doen. Betaald werk zat er nog niet in, maar bij een zorgboerderij kon ik wel wat hand-en-spandiensten verrichten. Drie keer in de week om 9.00 uur beginnen, tot 15.00 uur. Dat moest ik wel kunnen. Vond ik. Maar ik trok het niet. Natuurlijk niet. Opgebrand zijn en daarvan herstellen kost veel tijd. Pas eind 2017 was ik redelijk hersteld van mijn burn-out. Als ik iets doe, doe ik het goed: 100% inzet in mijn werk, maar ook 100% ziek zijn.

Tijdens mijn pogingen om te werken in die periode, volgde ik ondertussen ook maar weer eens therapie. Ik ging niet meer terug naar de psycholoog waar ik eerder was geweest, maar kwam via via in 2011 bij een therapeut terecht die werkte volgens de ‘CREF-methode’. Met die therapeut had ik inmiddels een vertrouwensband opgebouwd. En dat was hard nodig, want mijn overlevingsmechanisme was beresterk! Daar kon een kanon op afgeschoten worden, want mijn muren waren meters dik, schiet maar raak, mijn muren bleven staan.

En als je zelf niet in de gaten hebt dat je in de overleefstand staat, dan is er veel werk te verzetten en heeft een therapeut naast expertise, o.a. ontzettend veel geduld nodig. Wat wel duidelijk werd, was dat ik heel wat trauma’s had opgelopen in mijn 42 jaar durende leven. Mijn PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis) had behandeling nodig.

Tijdens de therapie hielpen de paarden mij te spiegelen – Hoe reageerde ik eigenlijk in bepaalde situaties?- Je hebt de Vecht, Vlucht en Verstar modus. Ik was inmiddels in de Verstar modus beland. Een heftige overlevingsmodus. Want je bevriest letterlijk. Je kunt niets meer. Niet bewegen, niet reageren. Ademhalen is het enige wat je nog doet. En als je zelf niet weet dat je in de overleefstand staat en daarom zo reageert (dus eigenlijk helemaal niet reageert!), is het voor de buitenwereld een hele vreemde reactie. Ik weet NU dat twee van mijn relaties met mijn partners, o.a. daardoor geen stand hebben gehouden.

EMDR (traumatherapie) zorgde ervoor dat steen voor steen de dikke muren werden afgebroken. Wat gebeurde er veel met mij. En iedere keer als ik dacht: “Hèhè, nou zijn we er wel”, kwam het volgende thema om de hoek kijken. De vergelijking van een ui afpellen (ont – wikkelen), met al die verschillende lagen, was een goede metafoor voor mijn therapie-werk. Gedurende vele jaren werd er elke keer een laagje onderzocht, verwerkt en afgepeld. Pas als ik eraan toe was. Zo gaat dat namelijk. Je kunt het niet forceren, als ik er klaar voor was, dan konden we weer aan de slag met het volgende. Dit soort therapie-werk is keihard werken. Een onbetaalde fulltime baan. De universiteit van het leren leven. Inmiddels heb ik geleerd om te leven in plaats van te overleven. En dat is pas sinds een paar jaar!

Dus dat werk zoeken, wat kan ik nog wel?! Dat bleef een ding. En ik was altijd bang dat mensen aan me vroegen: ’En wat doe jij voor werk?’ Aan het begin van mijn burn-out zei ik, dat ik een burn-out had. Dat is een geaccepteerd iets en zorgt ervoor dat mensen niet op werk doorvragen. Na ongeveer anderhalf jaar zei ik dat ik herstellende was van een burn-out. Ook dat werkte. Met veel vallen en opstaan, heel veel nieuwe gezondheidsissues en pijn, vrijwilligerswerk en nog betaald werk, heb ik me door al die jaren heen geworsteld. En voor mij is het nu genoeg. Ik heb vooral aan mezelf bewezen dat ik het echt niet meer kan. En dat was een onnodige keiharde leerschool, voor een hardleers iemand. Als nu iemand aan me vraag: ‘En wat doe jij?’, dan antwoord ik: ‘Ik doe wat lukt op dat moment.’ Willen mensen écht weten hoe het zit, dan vertel ik dat. En anders laat ik het daarbij. Verder ben ik altijd nieuwsgierig wat er weer op mijn pad komt! Zoals een blog schrijven bijvoorbeeld! Mijn hart heb ik inmiddels prachtig gerepareerd met goud, volgens de Japanse kunst Kintsugi. Ik kijk er vol liefde naar en koester het in gedachten. Mijn lieve, prachtige, kwetsbare hart…