Mama, wil je dood?

Waar ik van nature een positief ingesteld persoon ben, kan ik in mijn depressieve periodes weinig voelen. Lamgeslagen, tot niks in staat. Als iemand tegen me zei: ‘Maar ik hou zoveel van je!’, dan voelde ik daar niks bij. Het maakte me niet uit, ik kon er niks mee. Ik probeer een depressie te omschrijven (voor degenen die de Harry Potter films / boeken gezien of gelezen hebben) als een aanval van een dementor: een groot zwart slierterig geval dat door de lucht schiet en mij te pakken neemt. Eerst steeds gemene prikjes uitdelen, dan een duw, vervolgens mij laten struikelen, zodat ik val. De dementor is ongrijpbaar. Het wordt steeds frequenter, steeds vaker en erger. Ik ga me somber voelen, kan me nergens meer toe zetten, ik zie en voel geen positieve dingen meer om me heen. Dan omringt de dementor me geheel, ik ben opgesloten. Ik kan er niet uit. Alle levensvreugde wordt uit mij gezogen en als oud vuil word ik daarna achtergelaten in de goot. Op gegeven moment kan ik alleen nog maar denken dat ik dood wil. Hoe kan ik dood. Op welke manieren kan ik dood…

In een vorige blog vertelde ik dat ik bijna nergens meer bang voor ben. Waar ik wel bang voor ben is een nieuwe depressie. Het meest afschuwelijke wat kan plaatsvinden in mijn leven. (Op het sterven van mijn geliefden na dan…)

Inmiddels weet ik dat mijn depressies voortkomen uit het verlies van mijn tweelingbroer Theo Willem. Mijn depressies hebben namelijk altijd te maken gehad met een (aanloop naar) verbroken relatie. Dat kan een liefdesrelatie zijn, maar dat hoeft niet persé. Ook de beëindiging van een vriendschap, of het moeizaam verlopen van een relatie met een familielid kan de trigger zijn om in een depressie te belanden. Therapie en medicatie hebben mij geholpen om hier beter mee om te gaan, maar voorkomen en tegenhouden kan ik het dus niet! Helaas!

De eerste keer dat ik thuis kwam met antidepressiva ging ik de bijsluiter lezen. Daarin stond dat het nog erger kon worden. Nog erger? Dat overleef ik niet! De keren daarna zei de huisarts: geen bijsluiter lezen! En het heeft me erdoorheen gesleept! In het begin was ik zo stoned als een garnaal, maar dat vond ik prima! Daarna de filter, waardoor alle gevoelens niet zo keihard meer binnenkomen. Ik vond het best. Zo kon ik weer functioneren. Aangezien ik iemand ben die gevoelens van anderen snel oppikt (HSP: Hoog Sensitief Persoon), kon ik dit medicijn zeer waarderen. Ik heb vijf zware en drie lichte depressies overleefd. Inmiddels ben ik gestopt met antidepressiva, omdat het niet samen kon met pijnmedicatie. En nu gaat het goed.

Op de vraag: ’Mama, wil je dood?’ gaf ik destijds een ontkennend antwoord. Mijn kind was toen rond de veertien jaar oud. Toen ik het er met mijn therapeut over had, zei die een waar woord: Doordat ik niet eerlijk was over mijn gevoelens, kon mijn dochter vanaf dat moment niet meer op haar gevoel vertrouwen! Want haar gevoel zei dat het echt niet goed met me ging. En dat ik al bijna niet meer aanwezig was op deze aarde. Maar doordat ik zei dat er niks aan de hand was, raakte zij in de war! Mijn prachtige, gevoelige, wijze kind. Onbewust wilde ik haar verdriet besparen, maar gebeurde het tegenovergestelde!

Vanaf dat moment heb ik wel geprobeerd om eerlijk te zijn. Ik vertelde dat ik niet écht dood wilde, maar er steeds aan moest denken. Dat ging vanzelf. Ik wilde vooral van dat nare gevoel af! Toch kan het traumatisch voor een kind zijn om mee te maken dat het echt niet goed gaat met je moeder.

Mijn dochter is wel een reden geweest dat ik er nog steeds ben. Ik vond dat ik het haar niet aan kon doen om uit het leven te stappen. Maar ik weet ook hoe ontzettend dun het lijntje kan zijn om het wél te doen. De beslissing kan je overnemen. Ook al wil je het niet en toch wel. Er moet ontzettend veel moed of vreselijk veel wanhoop zijn, hunkerend naar eeuwige rust, om zelf iets te doen om je leven te beëindigen.

Het meest bizarre vond ik nog wel hoe het mogelijk was dat zo’n positief persoon als ik, depressief kon worden!

Op een nacht kreeg ik een droom. Een enorme Oehoe (uil) kwam naar me toe en sloeg haar mega grote vleugels om me heen. Ik voelde me zo geborgen! Zo veilig! Het gevoel: je bent nooit meer alleen! Later heb ik op de binnenkant van mijn pols een tattoo van een uil laten zetten, die mijn dochter en ik samen ontworpen hebben. Een teken van vertrouwen, ik ben niet alleen, het komt altijd weer goed!

En om geen depressies uit te lokken besloot ik om geen liefdesrelatie meer aan te gaan. Ga maar aan mijn deur voorbij, ik ben geen relatie-materiaal! Dit heb ik vijf jaar verkondigd. Zonder problemen, zonder twijfel. Ik kan gelukkig zijn in mijn eentje, met een prachtig netwerk aan mensen om mij heen. Ook bij de eerste ontmoeting met mijn lief vertelde ik dit. Hij heeft echter nooit ‘begrepen’ dat dit ook voor hem gold! Gelukkig maar!