Dansen met de koelkast

Als ik op een dag gefrustreerd aan mijn tafel zit, vanwege een pijnlijke frozen shoulder die doorstraalt naar mijn elleboog en hand, hoor ik ineens heel hard ‘tjilp!’ Als ik opkijk zit er, bijna voor mijn neus, een roodborstje in het raamkozijn! Even hebben we oogcontact en dan vliegt ‘hij’ weg.

Tegelijkertijd verdwijnt mijn frustratie en maakt plaats voor verwondering. Hoe bijzonder! Een roodborstje! Ik hou van symbolen en ik weet dat een roodborstje die je bezoekt een teken is van hoop! Volgens Google staat hij in positieve zin voor verandering en groei, ontwikkeling van wilskracht, creativiteit, objectiviteit, liefde en mededogen, de kracht van de stem, passie, gids naar de magie van het leven, vertrouwen en hartstocht. Prachtig! Daar wil ik graag in geloven!

Pas bezocht ik de Pijnkliniek de Bilt opnieuw. Eén van mijn grootste klachten is mijn energiegebrek. Vreselijk vind ik dat. In mijn hoofd kan ik alles, in de praktijk krijg ik bijna niks voor elkaar.

Daarna volgt de ellende van de tweede frozen shoulder. Geluk bij een ongeluk voor mij als rechtshandige: deze keer is het links!

Na een goed gesprek en een luisterend oor van de arts werden nieuwe behandelmogelijkheden besproken: een nieuwe zenuwblokkade in mijn schouder en om mijn energielevel omhoog te krijgen kiezen we deze keer om de Nervus Vagus in beide oren te prikkelen. Tevens krijg ik een verwijzing naar een orthopeed, gespecialiseerd in schouders. Een voordeel van deze Pijnkliniek is, dat de behandeling direct na het gesprek plaatsvindt!

Ik krijg in ieder oor een naaldje en daar wordt stroom opgezet. Ondertussen wordt de zenuwblokkade in mijn schouder gezet. Nu op een andere plek, omdat deze schouder andere klachten geeft dan de rechterschouder eerder. Tijdens de behandelingen liepen de tranen over mijn wangen. De behandeling was zeer pijnlijk, ik wilde zo graag heel hard huilen, maar iedere kleine beweging deed nog meer pijn! Ik was al zo moe, dan kun je er gewoon niks meer bij hebben.

De rest van de dag was ik op. Knock-out. In bed met het dekbed over mijn hoofd en mijn twee katten Tjinta & Lytse erbij. Wat weten dieren toch goed wanneer je gezelschap goed kunt gebruiken! Tjinta gaat meestal op een hoekje van het bed liggen, of als ik op mijn rug lig, tussen mijn knieën. Lytse daarentegen ligt het liefst boven op mij! Bij voorkeur op mijn zere arm! Zooo goed bedoeld, maar zooo pijnlijk! Wil ik me omdraaien, dan is dat bijna niet te doen! Als ik dan tegen Lytse zeg dat hij er echt af moet, dan is hij zwaar beledigd en laat dat ook horen! Een zwaar geïrriteerde ‘Mrrrauwww’! volgt…

Op aanraden van de arts moest de ‘deurkatrol’ wederom aan de deur gehangen worden. Ook deze schouder moest weer in beweging komen! Inmiddels weet ik hoe het werkt, want bij de vorige frozen shoulder is het weer helemaal goed gekomen! Goede workout muziek gaat aan, ik pak beide handvatten vast en trek voorzichtig met m’n rechterarm, m’n linkerarm omhoog. Maar lieve help! Ik was vergeten hoe godsgruwelijk pijn het doet!

(Dat gebeurt mij wel vaker, dingen vergeten… en nee, helaas niet door mijn leeftijd! En het heeft ook voordelen om de nare dingen te vergeten, zo blijft het moois over, toch?)

Mijn tweede manier, die ik zelf verzonnen heb, is lekkere salsamuziek aanzetten. Dan ga ik met mijn gezicht voor de koelkast staan, doe (voor zover mogelijk) mijn armen omhoog en leg mijn beide handen óp de koelkast. Vervolgens ga ik een beetje in mijn armen ‘hangen’ en dans ik salsa mét de koelkast! Zo hebben al die stijldans-lessen van vroeger weer zin! En sta ik te grinniken om dit beeld, terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Want ook dit doet gruwelijk veel pijn.

Inmiddels is de Pijnkliniek een maand geleden en is er een wonder gebeurd! Ik heb weer energie! Wow! Hoe fijn is het als je wakker wordt en zin hebt om op te staan. Zin om dingen te doen én het ook nog lukt! In mijn hoofd kon ik alles, maar in de praktijk lukte bijna niks! Nu is dat dus veranderd! Ik heb gelijk de andere kant van de tuinkamer-muur licht geschilderd! Ook mijn middagslaapjes zijn meestal niet langer dan een half uur. Ik hou bijna tijd over! Bijkomend voordeel is dat de pijn (met af en toe een pijnscore van 9!) ook beter te doen is! Boodschappen doen en eten maken is prima te doen. Zelfs naar Haarlem met de trein is geen probleem. 🙂

Mijn lief merkt ook dat ik meer energie heb, want lekker wandelen vind ik heerlijk! Doordat hij Primair Progressieve MS heeft, gaan langere stukken lopen voor hem niet meer. Hij heeft een opvouwbare scootmobiel aangeschaft. Opvouwbaar was een belangrijke voorwaarde, omdat de scootmobiel mee moet kunnen in de auto naar Veenendaal! Het werd de ATTO-sport, opvouwbaar als een rolkoffertje. Reuze handig! En zo kunnen wij samen heerlijk aan de wandel. Bij voorkeur wandelen we tussen Bloemendaal en Zandvoort over de boulevard. Voor hem is het ook goed, want we kunnen afwisselen: Ik loop een lang stuk naast Erik, die op de scootmobiel rijdt. Vervolgens wisselen we en loopt hij het stuk dat hij fysiek aankan en kan ik uitrusten, terwijl ik op de scootmobiel zit en rijd. Ondertussen geniet ik volop van alles wat mij gelukkig maakt! Een win-win situatie toch?!