Sorry, het zorgplafond is bereikt!

Huh? Pardon? Wáár gaat dit over en wat heb ík daarmee te maken?

De Pijnkliniek had mij doorverwezen naar de Bergmankliniek en ik zou volgende week al een intake hebben met een arts gespecialiseerd in schouders. Geen last van lange wachtlijsten, nee hoor ik kon snel terecht. Maar toen werd ik gebeld door iemand van de Bergmankliniek.

Tot hun grote spijt moest de afspraak een aantal maanden verzet worden, want Menzis had het zorgplafond bereikt bij de Bergmanklinieken. Ik zat verstomd aan de telefoon. What the fuck is een zorgplafond? Ze legde het me netjes uit: Menzis koopt zorg in bij de Bergmanklinieken en nu is het potje leeg. Dus nieuwe mensen mogen niet meer op intake komen en moeten doorgeschoven worden naar het nieuwe jaar! (Ter info, dit verhaal speelt in oktober 2023)

‘Weet u wel hóeveel pijn ik heb? Dat ik in mijn dagelijkse leven zeer beperkt wordt door deze ellende?’ ‘Het spijt me mevrouw, wij kunnen hier niks aan doen. Misschien met uw zorgverzekeraar bellen?’ Met tranen in mijn ogen kijk ik Erik aan, die gelukkig deze dag bij mij is. Op dit soort momenten krijg ik ‘error’ in mijn hoofd. Mijn denkproces blokkeert volledig. ‘Wil jij voor mij Menzis bellen?’ Mijn lief gooit alles aan de kant, vraagt mijn zorgpas en pakt zijn mobiel.

Bij Menzis krijgt hij een aardige dame aan de lijn, die naar zijn verhaal luistert en met hem meedenkt. Ook gaat ze overleggen en zal ons terugbellen. Wat ze na een half uur ook netjes doet, met de mededeling dat ze haar collega nog niet heeft kunnen spreken. Wat kun je al blij zijn met zo’n telefoontje! Ze belt inderdaad terug! Een bijzonder fenomeen, want hoe vaak wordt gezegd, dat je teruggebeld wordt en het gebeurt niet? Een uur later belt ze alsnog terug. Inmiddels kan ik haar weer te woord staan. Ze heeft helaas geen goed nieuws (Goh, wat een verrassing!). Ik mag geen uitzondering zijn op de regel. Maar ze heeft wel tips: Werkt deze arts misschien in een ander ziekenhuis dan de Bergmanklinieken? Of wil ik naar een andere arts, dan kunnen ze wel aan wachttijdbemiddeling doen.

Vervolgens bel ik weer naar de Bergmankliniek, maar helaas, die arts werkt alleen daar. Daarna de Pijnkliniek weer gebeld, want mijn arts daar had het ook nog over een andere specialist. Lang verhaal kort; bij deze arts zou ik pas in februari aan de beurt zijn. Daar sta ik dan met mijn pijnlijke lichaamsdeel.

Conclusie van het specialistenverhaal: ik heb een nieuwe afspraak op 4 januari 2024 in de Bergmankliniek. Zoek het verder maar uit met je pijn…

Deze dag begon met een volle gieter omstoten, een mok uit mijn handen laten vallen, de verpakking van vleeswaren niet open kunnen krijgen en vervolgens scheurde het rotding doormidden waardoor de inhoud op de grond viel én ik kreeg mijn bh niet goed dicht. Vanwege spierdystrofie in mijn handen, kan ik vaak mijn handen niet goed gebruiken. Mijn motoriek is zeer verslechterd. Ik laat heel vaak wat vallen, stoot regelmatig ergens tegenaan, of ik grijp mis met vaak het gevolg dat iets omvalt. Vanmorgen zei ik nog: ‘Nee hè, het wordt toch niet zo’n dag!’ Dat werd het dus wel.

De volgende uitdaging kwam met een telefoontje van mijn apotheek: uw medicatie is niet meer leverbaar. De uitleverdatum is onbekend. Wilt u een ander medicijn? Shit! Nee! Ik heb gruwelijk veel last gehad van bijwerkingen, dus ik wil geen ander medicijn, ik wil gewoon deze!

Wat de medicatie betreft: doordat ik contact heb met andere vrouwen die ook dit medicijn gebruiken, wist ik dat mijn medicatie ook uit het buitenland gehaald kon worden.

(Bio-identieke hormonen, HST #In een andere blog zal ik wat vertellen over het proces van overgang en bio-identieke hormonen.)

Ik had voor alle zekerheid de medicatienaam uit België en uit Duitsland al opgeschreven. Ik kon mijn zeer meedenkende en meelevende apotheker dus precies vertellen welke stappen gevolgd konden worden om het medicament wél te kunnen krijgen. (Met dank aan alle vrouwen die zoveel moeite doen, om hun kennis te delen!)

Na heel wat keren heen en weer gebeld te hebben door de apotheek, kreeg ik op de mail het verlossende antwoord. Het was gelukt! Toestemming van de huisarts en inspectie (jaja) dus volgende week zou het medicijn geleverd worden. Kanttekening: Je moet het nu wel zelf betalen!

Tuurlijk! Geen probleem met mijn bijstandsuitkering! En in dit geval was dat ook echt zo, want ik kreeg van de gemeente een toeslag voor chronisch zieken! Geen idee dat het bestond, dus dat was een financiële meevaller. Ik kon mijn eigen risico zomaar betalen en nog geld over voor deze medicijnen! En wat top dat mijn apotheker zoveel moeite voor mij wilde doen!

Ze bestaan echt wel, menselijke mensen die jou écht willen helpen. Gelukkig ben ik ze in mijn leven al heel vaak tegengekomen. Mensen zonder vleugels, maar … Engelen zijn het!