Sinterklaasnostalgie

Als de blaadjes weer van de bomen vallen, het buiten kouder, natter en wisselvalliger wordt, bekruipt mij het gevoel van nostalgie. In mijn werkende leven waren de maanden september, oktober, november, december en januari, megadrukke maanden. De vader (Gaby) van mijn dochter speelde namelijk vanaf zijn 18^e jaar al Sinterklaas. En niet zomaar één hoor! In de loop der jaren kon en kan hij zich, met zijn haarwerk en prachtige kostuum, meten met de televisiesinterklaas. Wat het ‘spel’ betreft evenaart of overtreft hij zelfs, naar mijn mening (en vele anderen met mij), de tv Sint.

Inmiddels was een groot deel van onze beide families betrokken bij dit Sinterklaas gebeuren. Er werd een theaterstuk geschreven, waar wij allemaal aan meededen en waar natuurlijk flink voor gerepeteerd moest worden. Ook wilden wij het sprookje van Sinterklaas tot leven brengen! Dat betekende dat de Sint op een witte schimmel tijdens de intocht binnenkwam en niet in een mooi of lelijk voertuig of iets dergelijks. We organiseerden o.a. de intocht in Veenendaal en een avondrit door de wijk, zodat kinderen in hun pyjama’s, met neuzen tegen het raam gedrukt, het mooie plaatje van Sint op het paard en Pieten met zakken kadootjes, echt konden zien! Ook mochten kinderen aan het begin van de avond in pyjama naar een boekwinkel komen, waar Sinterklaas voor het slapengaan nog een verhaaltje voor ging lezen.
Wij werden door scholen, bedrijven, instellingen en grote winkelketens gevraagd om op te treden.

Tijdens deze prachtige en drukke periode was ik ook al bezig met de voorbereidingen voor onze theater-tournee met Wintercircus (Martin) Arlette Hanson, waar we tien jaar aan meegewerkt hebben. Behalve mijn taak als company manager tijdens onze reis, speelde ik tijdens de tournee ook het vrolijke en kleurrijke figuurtje: Wauzz, het zonnetje van het circus. Wauzz was samen met François (Gaby) de schakel tussen publiek en artiesten. Omdat wij Nederlands spraken, konden wij van alles over het circus vertellen aan jong en oud. Vele generaties bezochten jarenlang dit circus, dat 39 jaar lang het grootste rondreizende theatercircus in Nederland en België is geweest.

Daarnaast was ik verantwoordelijk voor veel logistieke zaken zoals: Kunnen we met onze dertig transporten (auto’s, busjes, caravans, trailers, vrachtwagens en woontrailers) in de buurt van het theater staan? We hebben krachtstroom nodig en een wateraansluiting. Waar kunnen we parkeren als we niet in de buurt van het theater staan? Zijn de parkeervergunningen geregeld? Als we aankomen met onze transporten, wie is dan onze contactpersoon en op welk nummer is diegene bereikbaar? Willen jullie borden plaatsen en/of de parkeerplaatsen goed afzetten, zodat wij er direct op kunnen rijden als we (midden in de nacht) aankomen?
Dit heb ik jaren gedaan en dikke ordners met logistieke theaterinfo lagen deze dagen altijd binnen handbereik, want op alle momenten kon ik teruggebeld worden door de hoofd-techniek van een theater.

In de beginjaren van ons circusavontuur, pakten we eind november onze caravan, bus en auto in, lieten deze bij ons huis staan en vertrokken naar theater ‘de Lampegiet’ in Veenendaal.
Daar speelden we 3 uitverkochte! Sinterklaas voorstellingen. (Dochter vertelde ’s avonds altijd enthousiast wat er tijdens de voorstelling was gebeurd. En zo jammer dat papa en mama altijd moesten werken op die dag en er nooit bij konden zijn! 😉)
Nu hadden wij vaak de rare gewoonte om ons eigen huisraad mee te slepen naar het theater om als decor te gebruiken. Dat betekende dus, dat na de 3 voorstellingen (de laatste was in de avond) wij als een gek moesten omkleden, afschminken en al onze spullen weer naar ons huis moesten brengen. Gelukkig werden we altijd geweldig geholpen door onze vrienden en familie. Want daarna werden we uitgezwaaid en vertrokken we als gezin naar de opstartplaats van het wintercircus, waar we tegen middernacht vaak aankwamen! Dan volgde een week repeteren en vervolgens gingen we op reis en werden zo’n 90 voorstellingen in twee maanden gegeven. Pas eind januari zouden we dan weer thuiskomen.

Toen onze dochter 7 jaar was, kwamen we in een dilemma terecht. De directrice van het circus, inmiddels ook een vriendin van ons, vroeg of Sinterklaas ook het Wintercircus wilde bezoeken. Tsja, dat zou natuurlijk helemaal geweldig zijn! Onze Pietenfamilie was ook enthousiast! Maar…. Onze dochter geloofde nog in Sinterklaas en had haar eigen vader nog nooit herkend in Sinterklaas. Hoewel de Pieten haar af en toe aan iemand deden denken, had ze dat gevoel nog nooit bij haar vader gehad.
Als de Sint- en Pietenmetamorfose plaatsvond, was dat nooit bij ons thuis. Maar tijdens de circusperiode, woonden wij ruim 2 maanden in onze caravan. Ook de theaters met alle kleedkamers waren voor haar een tweede thuis. Waar konden wij ongezien transformeren?
Onze conclusie was, dat dit in de praktijk niet te doen was. Er zat niks anders op dan te vertellen dat Sinterklaas gebruik maakte van hulp Sinterklazen en hulp Pieten, omdat hij het anders niet voor elkaar kreeg alleen. Ons kind reageerde boos! En teleurgesteld. En het feit dat haar eigen vader ook één van de vele hulp Sinterklazen was, vond ze moeilijk te begrijpen.

Maar na de eerste teleurstelling én de belofte dat hof-kleermaker Nelleke voor haar ook een prachtig pietenpakje wilde maken én ze mee mocht spelen in de voorstelling als mini-pietje, begonnen haar ogen te stralen en wilde ze alles weten over hoe we dat dan altijd allemaal gedaan hadden. En waren oompje Jarno, tante Moniekie en tante Wendy echt ook allemaal Piet? En wie nog meer dan? Alle bekenden om haar heen, maakten dat ze zich veilig als mini-pietje kon ontplooien. Het publiek vond haar geweldig! Nog een jaar later, vertelden we haar dat het Sinterklaasfeest een prachtig sprookje was, dat we graag in stand wilden houden en waar zij ook aan mee mocht werken als ze dat wilde.

Wat was ik blij als de Sinterklaasperiode weer voorbij was. Want hoewel ik het geweldig vond, was ik altijd doodmoe na afloop en was ‘alleen maar op tournee met het circus’ meer dan genoeg. Toch als ik de foto’s terugkijk en de verhalen weer naar boven komen, ben ik zo ontzettend blij dat we dit allemaal meegemaakt hebben! Wat is het dan heerlijk om me even zo nostalgisch te voelen. EN het Sinterklaas-sprookje bestaat nog steeds in onze familie! Kleine kinderen zijn inmiddels hele grote Pieten en dragen de pakken van hun ouders die op hun beurt weer een nieuw pak hebben laten maken. Vrienden, ooms, tantes en Oma-Piet spelen ook nog steeds mee. En… onze Sinterklaas is nog steeds de allerbeste van Nederland!