Ik denk mezelf slanker dan ik ben!

Ken je dat? Als ik mezelf in de spiegel bekijk, zie ik heus wel dat ik niet meer dat maatje 38 heb van tien jaar geleden. Ik werkte me toen uit de naad, sprong in mijn werk letterlijk alle kanten op, dus had meer dan genoeg dagelijkse beweging!

Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik nog steeds iemand die er prima uitziet!

Eén van de eerste keren dat ik erachter kwam dat mijn billen/heupen wat breder waren geworden was, toen ik niet meer bovenop de keukentrap kon zitten. Voorheen paste ik prima op het plateautje tussen de poten/palen? Hoe heet dat eigenlijk?

En waar ik me over verbaas, is dat bepaalde kledingstukken steeds minder goed passen. Leggings die ik minder goed over mijn billen krijg, hemdjes die niet meer zo goed mee rekken, truien die ik nog wel áán krijg – maar bijna niet meer uit. En waar ik de laatste week achterkwam, was dat mijn winterjas best strak zit, ook zonder dikke trui eronder… mmmm vreemd… Minder stretch in de stoffen zeker…

Sinds ik bijna tien jaar geleden moest stoppen met hard werken en vooral platlag, begonnen de eerste kilo’s erbij te komen. Ja logisch vond ik, want ik deed ook niks. Ik kón ook niks. Van mijn bed naar de wc was al een topprestatie. Ik ging van de 57 kilo naar de 62. Bijkomend voordeel van veel rust en geen stress was wel dat mijn fibromyalgie pijn zich behoorlijk rustig hield. Dus daar had ik wel 5 kilo extra voor over!

Maatje M ging naar maatje L. Ik kon dit redelijk snel accepteren. Toen ik na zo’n 3 jaar van de ergste burn-out af was, kwam ik ook weer wat meer in beweging. Gek genoeg bleven de kilo’s zitten waar ze zaten. Ik begon voorzichtig weer met sporten, maar Taiji was wel goed voor mijn lijf, geest en evenwicht, voor mijn weegschaal veranderde er niks. Hoewel…

Medicatie zorgde voor nog eens 7 kilo erbij. Dit gewicht had ik niet eens toen ik zwanger was! Oké de overgang heeft waarschijnlijk ook wel wat kilo’s op haar conto staan. De laatste 2 kilo kwam voornamelijk doordat ik een relatie kreeg. (Met een bijstandsuitkering worden alle extraatjes aan lekkere dingen snel geschrapt namelijk 😉) Samen een chipje en een kaasje eten bij kaarslicht is natuurlijk wel heeel aantrekkelijk! Hebben jullie de kilo’s opgeteld? Goed zo. In mijn hoofd is een persoon met maatje 44/46, iemand met een behoorlijke knuffel-omvang. Als ik naar mezelf kijk, vind ik mezelf echt niet dik. Dus ‘niet-echt’, maar echt-niet!

Vandaag dacht ik aan mijn moeder. Toen ik nog tiener was trok mijn moeder soms een corselet aan. (Ik moest even googelen of dat woord wel klopte, maar inderdaad, een corselet!) Zo zag ze er weer prachtig uit. Ik ben ook begonnen met corrigerend ondergoed. Maar lieve help! Ik kan er niet mee zitten, of lekker mee ademhalen. En eerlijk is eerlijk, het moet wel een beetje glad zitten onder mijn kleding. Onderbroeken-randjes en te zichtbare rollen, dat vind ik dan weer niet tof! Mijn oog wil ook wat!

Mijn dochter (met maatje 34, wat ik nooit gehad heb) ziet het lijf van haar moeder veranderen. Nou had ze vroeger wel wat aan te merken op mijn kleding, want ik liep het liefst in kleding, waar de doorsnee mens niet in liep. En daar had ze het soms best moeilijk mee. Arm kind.

Dan heb ik het er niet over, wat zíj aantrok toen ze naar de basisschool ging. Mijn opmerking: ’Je zou gepest kunnen worden hè, als je dit aantrekt…’, nam ze voor lief. En mijn coole kind, met al heel snel een prachtige eigen kledingstijl, is nooit gepest om haar kleding. Ze voelt zich er namelijk goed in. En ze is behoorlijk goed gebekt. Dat kan ook schelen. Zij heeft het trouwens ook niet gemakkelijk om goed passende kleding te vinden! Zo zie je maar dat ieder lijf voor- en nadelen kan hebben, als je gaat shoppen.

Nu vind IK dat je uitstraling bepaalt of je mooi kunt zijn of niet. Je kledingkeuze, kan daarbij ook een rol spelen. Je gewicht is daarbij niet van belang.

Mijn moeder (1943) wordt trouwens prachtig ouder. Ook haar kledingstijl is steeds hipper geworden. Voor mijn moeder geen saaie kleding hoor! Ze wordt ook altijd jonger geschat dan ze werkelijk is. Dus hopelijk heb ik die genen ook! (Of ze nog corseletten draagt weet ik eigenlijk niet.)

Ik denk dat we dezelfde maat hebben inmiddels als toen in de ‘corseletten-tijd’. Prachtig woord trouwens ‘corseletten’, als ik niet beter wist, zou ik denken dat het iets was als ‘koteletten’…

Bij mijn kledingkeuze spelen een paar belangrijke zaken, NIET in willekeurige volgorde:

1. Het moet lekker zitten
2. Het moet lekker zitten als ik zit
3. Stof keuze (niet synthetisch), lekker zacht!, niet prikken, of kriebelen, labels eruit
4. Beetje stretch is heel fijn
5. Ik moet het mooi / praktisch vinden
6. Niet te ingewikkeld met wassen en strijken doe ik niet

Mijn vriend gaat me binnenkort eens van de achterkant filmen. Want nou wil ik toch wel eens weten hoe ik er van de achterkant uitzie. Ik vraag dan, als vrouwen voor me lopen: ‘Heb ik ongeveer die billen? Of die? Zie ik er ongeveer zo uit als die dame? Hij kan daar geen antwoord op geven, zegt hij, omdat mijn lijf uniek is. Dus óf het valt straks mee, of tegen…

Ik denk dat het meevalt. Kun je een uitstraling eigenlijk ook aan de achterkant zien?