Keuzes en consequenties

Deze twee woorden zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Over het algemeen ben ik behoorlijk bewust van wat ik doe en zeg én dat het gevolgen zou kunnen hebben. Zowel positief als negatief.

In de jaren dat ik geen partner had, was ik mijn eigen praatpaal. Niet altijd even handig natuurlijk, omdat ik niet echt objectief tegenover mezelf kan staan. Door de vele rollenspelen die ik in mijn werkende leven heb uitgevoerd, voelde het dan ook vaak dat ik mijn eigen rollenspel aan het spelen was. Op zich goed om het uit verschillende hoeken te bekijken, maar wat kan het waardevol zijn om met iemand anders te kunnen sparren.

Nu ben ik iemand die een mooi netwerk aan vrienden heeft. Als ik zelf het voorbereidende werk in mijn hoofd al had gedaan, wat overigens moeilijk tegen te houden was 😉, ging ik graag te rade bij een vriend of vriendin.
Tegenwoordig is één van de dingen die ik zeer op prijs stel, in het kader van een (lat)relatie hebben, het kunnen sparren met mijn partner. Tegen hem spreek ik ook mijn twijfels en gedachten uit over mijzelf. Ben ik inderdaad gevoeliger geworden voor disharmonie? Is wat ik doe en zeg, of wat ik heb gezegd of gedaan, vanuit een zuivere gedachte of vanuit ego? Raak ik gevoelsmatig verder af van de verharde maatschappij?

Als er een keer een communicatiestoornis is met iemand, denk ik vaak: laat me gewoon met rust. Ik wil gewoon liefde en vrede om mij heen. Doe eens lief allemaal! Lief tegen jezelf, lief tegen de ander.

Tegenwoordig kijk ik dát (negatieve) wat mij bezig houdt, in de ogen. Figuurlijk, maar zeker letterlijk. Ik heb de laatste jaren nog nooit ‘zoveel’ confronterende gesprekken gevoerd. De manier van mijn leven leven, is enorm veranderd. Ben ík veranderd? Zeker weten. Van hoofd-mens; en altijd maar bezig zijn en nieuwe dingen bedenken en uitvoeren, naar gevoelsmens.
(En ben ik nog steeds graag praktisch en creatief bezig hoor!)

Ook kan ik heel lang buiten zitten en naar de wolken en de vogels staren of wandelen, het liefst in de natuur. Mijn gedachten mogen er zijn en ik hoef er niet altijd wat mee. Meer Mindfull leven. Wat is écht belangrijk!
En goed luisteren naar één van de belangrijkste levenslessen die ik heb geleerd: Waar heb ík NU behoefte aan? (bedankt MvD!) Het antwoord is vaak heel primair: een kopje thee, een warm bed, frisse lucht, zee, zon, een knuffel van mens of dier …
Voor een aantal mensen in mijn omgeving is mijn huidige manier van ZIJN, best moeilijk om mee om te gaan. Dat weet ik.

Aangezien ik bewust met mijn energie moet omgaan, maak ik overdachte keuzes om dát wat negatieve energie vreet, (of juist sluimerende energievretertjes) aan te pakken. En hoewel dat proces heel pittig kan zijn, is de afloop altijd beter voor mij, dan hoe het voorheen was.
‘Waar de ene deur sluit, gaat een andere weer open’, weet ik inmiddels.

Ik kan me dus ook verbazen over uitspraken die mensen doen. Die soms zo keihard kunnen zijn en/of keihard bij mij binnen komen, dat ik afstand neem van die persoon/personen. Niet iedereen is zich blijkbaar bewust dat je misschien wel alles mag zeggen, maar dat het ook consequenties kan hebben.

Als ik iets niet (meer) prettig vind, dan geef ik dat aan in een gesprek. Het is fijn als er daarna een verandering optreedt. Als er niks gebeurt dan benoem ik nog een keer dat ik ergens moeite mee heb en dat ik het fijn zou vinden als datgene niet meer gebeurt. Als mensen dan nog de keuze maken om te blijven doen wat ze deden, of te blijven zwijgen, dan maak ik mijn eigen keuzes.
In de praktijk betekent dat, dat mensen waarmee ik heel close was, nu een andere positie hebben gekregen. Meer op afstand en soms zien we elkaar minder of niet meer.

Het vasthouden aan hoe iets was, als het niet goed voelt, (ook voor de lieve vrede) doe ik niet meer. Ooit speelde ik een troubadour in een voorstelling en woorden die ik daar sprak zijn nog steeds van toepassing: ‘Alles is in beweging, niets blijft eeuwig hetzelfde’. En zo is het.

En dat ik nog steeds blij wordt van bepaalde nieuwe en oude tradities?
Dat kan voor mij gewoon naast elkaar bestaan!