Noodzaak

Schrijven werd een NOODZAAK. Het moest gebeuren. Mijn verhaal moest verteld worden. Door mij. Een innerlijke drang dwong mij om te schrijven. En dat was heel plezierig. Een fijn soort van ‘moeten’. En als de noodzaak er niet was, was de dwang er ook niet en het ‘moeten’ bleef dan ook achterwege. Precies zoals ik mijn leven graag leef. Mijn eigen kleine, fijne, veilige wereld.

Bovenstaande betekent in de praktijk dat er misschien niet elke week meer een blog zal verschijnen. Misschien zelfs niet elke maand. Waar voorheen nog een stapel verhalen klaarstond om met jullie te delen, is dat nu niet meer zo; wat voor mij een verrassend gevoel was: ‘O, de voorraad raakt leeg. Interessant. En wat betekent dat? Wil / moet ik moeite gaan doen om elke week een blog te plaatsen?’
Daar heb ik goed over gevoeld. En het antwoord was er snel. ‘Nee dus.’

In het kader van lief zijn voor mezelf en mijn geleerde lessen ook vooral toepassen in de praktijk, gaan we zien wat de toekomst nog op mijn schrijver-pad gaat brengen.
Het heeft me sowieso al veel gebracht. De blog ‘schrijven ruimt op’, is een belangrijk onderdeel daarvan geweest. En het enorme plezier om samen creatief met mijn lief, aan de slag te gaan en zijn. Woorden die anders geschreven moesten worden, dan ik jarenlang dacht… zinnen die vanzelf tevoorschijn kwamen. Een verhaal dat een compleet andere kant opging tijdens het schrijven. Ja, dat kan dus! Heerlijk om in mijn flow weer te kunnen creëren.

En… in mijn eigen kleine, fijne, veilige wereld is mijn ziek-zijn niet echt een issue. Ik kan er prima mee leven, als ik in mijn eigen flow kan gaan. Het kan pas problematisch worden als ik me ga meten en vergelijken met de wereld om mij heen. Als er iets van mij verwacht wordt, wat ik niet meer kan waarmaken.
Het moordende tempo van het sociale en werkende leven van alledag. Wat helaas voor een heel grote groep mensen helemaal niet vol te houden is.
Ik was ooit mijn eigen grote vijand. Wat moest ik ontzettend veel van mijzelf. Ik had me bijna dood gewerkt. Voor wat dan? Mijn partner en dochter hadden er zeker niet om gevraagd. Zij hadden er geen gewin bij. Mijn gewin van dat moment viel in het niet bij het leven, dat me te wachten stond.

Ik moest enorm gaan vertragen, wilde ik weer een beetje kwaliteit van leven krijgen. Dát werd mijn noodzaak. En om voor mijn dochter een moeder te kunnen zijn, die bereikbaar was en is.

Achteraf WETEN, pffff ik had het liever vooraf geweten. Kunnen we alsjeblief tijd maken om wat beter naar ons gevoel en wat minder naar ons hoofd te luisteren? En daar dan ook wat mee doen?

In de ratrace van ons leven, stellen we prioriteiten. Wat is NU belangrijk. Leven in het NU. Want we leven NU. Tuurlijk. Toch geloof ik in EN-EN. Het één hoeft het ander niet uit te sluiten. Nu en Later.
Ik vond mijn werk ontzettend leuk en vreselijk belangrijk.
Nu ik niet meer, op die manier, kan werken, zijn mijn prioriteiten behoorlijk veranderd.
Mijn noodzaak is niet meer hetzelfde als dat van toen. Gelukkig.

Mensen / ouders die, koste wat het kost, alle ballen in de lucht proberen te houden. Door voor jezelf en je gezin te kiezen en wat vaker ‘Nee’ tegen een vraag te zeggen, wordt vaak als ‘not done’ gezien… Maar tegen welke prijs dan?
(Super grappig trouwens dat de uitdrukkingen ‘koste wat het kost’ en ‘tegen welke prijs’, in hetzelfde genre vallen!) Hóe wil je ouder worden? (En dan mag je hopen dát je oud mag worden…) Als je nu in gesprek gaat met iemand die een heel stuk ouder is dan jij, wat zou diegene anders hebben gedaan, achteraf?

Als je nu op dit moment een top 3 van je prioriteitenlijstje moet maken:
1. Waar word je het meest gelukkig van?
2. Wat is het allerbelangrijkste in je leven?
3. Wat is het allerergste wat kan wegvallen in je leven?

NU EVEN NIET DOORLEZEN, MAAR SCHRIJF JE ANTWOORDEN EENS OP…  gedaan?

Zou je nu andere keuzes willen maken dan je tot zover gedaan hebt?

Misschien moeten we inderdaad ouder worden om bepaalde wijsheid te vergaren. Of moeten we eerst iets afschuwelijks meemaken om onze eigen individuele noodzaken te bepalen. Je hoort vaak van levensbepalende gebeurtenissen die je leven om kunnen gooien. Die je prioriteiten laten veranderen.

Ik ben bijna dood geweest door een anafylactische shock in 2011. Ik was net één nachtje thuis van een operatie om mijn voorhoofdholtes te laten doorspoelen, ik zou eindelijk weer meer lucht gaan krijgen na verloop van tijd. Maar het lot bepaalde anders. Ik kreeg helemaal geen lucht meer. Ik was aan het stikken! Ik werd met gillende sirenes afgevoerd. Ik dacht echt dat mijn laatste uur geslagen had.

Hoe bizar is het, dat het leven na verloop van tijd weer terug kan vallen in ‘hoe het was’. Blijkbaar was ik een hardleerse leerling. Echt één van het taaie, hardnekkige soort. Van dat onkruid, dat wát je ook probeert, elke keer weer terugkeert…
Eentje die veel gruwelijke (bewust deze volgorde en niet: gruwelijk veel) levenslessen zelf moest ondergaan om ervan te leren. Of zelf wilde leren, als je gelooft dat je je eigen levenslessen kiest.

En wat is mijn eigen, kleine, fijne, veilige wereld goed. Met een dochter die haar leven goed op poten heeft. Die veel beter, dan ik op haar leeftijd, naar haar behoeftes kan luisteren. We gaan binnenkort samen op pad, daar kijken we beiden naar uit. Mijn bijzondere en liefhebbende partner van nu, die eerst wel met wat verbazing, maar altijd zonder moeite, mee kan gaan in mijn vertraging en in mijn flow. Mijn lieve, begrijpende vrienden-familie van vroeger en nu. Mijn huisje, boompje, beestjes.

Mijn huisje is top, mijn beestjes ook heel belangrijk voor mij en die boom gaat er zeker komen… Ik wil nog heel graag mijn eigen boom planten, als symbolisch teken van wortels in de grond. De dak plataan, die ik het liefst wil, past niet in mijn kleine tuin. Dus totdat ik een boom gevonden heb die bij mij én in mijn tuin past, mag ik genieten van een geleende dak plataan. Ik heb mijn plek gevonden en ik heb mezelf gevonden. Heel blij met mij!

Dag lieve lezer, tot een volgende ont-moeting!