Hartzaken

Al een jaar of twee krijg ik een paar keer per maand flinke pijn op mijn borst en binnen tien minuten ben ik dan gevloerd. Als ik dan toevallig op de fiets zit, of niet thuis ben, hoop ik met heel mijn wezen, dat ik op tijd thuis ben. Ik kan dan namelijk niks meer. Ook spreken is heel moeilijk. Liggen is de enige optie en het liefst op mijn bed of bank. Als ik dat niet red, wordt het ergens op een vloer.

Ook heb ik al een aantal jaren zo af en toe een hart dat ‘fladdert’, even stopt met slaan, of een harde bons geeft. Vaak als ik wil gaan slapen. Ik besteedde daar weinig aandacht aan. Als ik overal voor aan de bel moet trekken, als ik wat voel, dan kan ik wel in de wachtkamer bij de huisarts gaan wonen.

Maar… een paar weken geleden veranderde er toch iets. Ik was in Haarlem bij Erik en had al een paar dagen steeds hartkloppingen. Heel irritant. En opvallend. En op zondag werd ik onrustig, bonsde mijn hart bijna mijn lijf uit, werd ik duizelig en misselijk. Erik maakte zich flink zorgen. Ik niet. Ging wel weer over… en dat ging het ook, maar ik was niet fit. Mijn schatje wilde mij niet met de trein naar huis laten gaan (en dat vond ik fijn, wat al veel zegt over mijn gemoedstoestand, want ik vind treinen prima!) dus stapten we in de auto en bracht hij mij naar Veenendaal. Ik moest hem beloven een afspraak met de huisarts te maken.

Ik kon snel bij de huisarts terecht en ze nam mijn klachten serieuzer dan ik deed, ook omdat ik me weer bedacht had (met dank aan mijn moeder) dat mijn vader op 48-jarige leeftijd een hartinfarct heeft gehad, vervolgens een hartkatheterisatie kreeg en nog steeds hartritme stoornissen heeft!
Ik kreeg de week daarna, begin april, een ‘holterkastje’ om mijn hartritme drie dagen lang te registreren. Gedurende die dagen werd ik midden in een nacht, om 02.00 uur wakker met pijn in mijn linkerarm, pijn op mijn borst en onderaan mijn ribbenkast links op mijn rug.

Na bijna een half uur dubben, want misschien ging het wel over, niet dus… (Wow! Wat kan mijn hoofd moeilijk doen!) toch maar 112 gebeld voor overleg. Na een aantal vragen werd ik doorverbonden met de huisartsenpost. Op aanraden van Saskia, mijn steun en toeverlaat van dat moment aan de andere kant van de lijn en de cardioloog, nam ik twee paracetamolletjes om te kijken of de pijn zou afnemen. Zo niet, terugbellen!

Ik viel weer in slaap gelukkig, maar toen ik twee uur later wakker werd, was de pijn er nog. Oké, nu was ik wel serieus bang geworden. En voelde ik me vreselijk alleen.
Weer speelde mijn hoofd nare spelletjes met mij, want stel je voor dat ik naar het ziekenhuis zou moeten. Hoe dan?? Ik had geen auto… (alsof ik zelf had mogen rijden!!!) Het was midden in de nacht… dan kan ik toch niemand bellen? Ze zouden zich rot schrikken!

Uiteindelijk Saskia van de huisartsenpost weer gebeld. Na wederom overleg met de cardioloog, zei ze dat ik toch gezien moest worden. Dus ik moest naar Ede. Maar, hoe dan? Kon ik geen buren bellen? Familie of vrienden? Mijn hoofd zei alleen maar dat dit NIET kon. Dus mijn antwoord was steeds ‘Nee.’ Toen kreeg ik een geniaal idee: ik zou wel een taxi bellen! Saskia vroeg me terug te bellen als dat niet zou lukken. Ik heb wel negen! bedrijven gebeld! Maar ’s nachts is niemand bereikbaar! SHIT, SHIT, SHIT!!! Wat een ellende, wat nu??

Saskia weer teruggebeld. De schat stuurde de huisarts naar me toe. Ik was opgelucht. Nog steeds was ik niet bang om dood te gaan of zo, maar ik maakte me inmiddels wel serieus zorgen.
Lang verhaal kort; huisarts kwam, belde de ambulance en ik werd rustig afgevoerd. Mijn lief Erik geappt wat er aan de hand was en als hij wakker was, of hij dan rustig naar het ziekenhuis in Ede wilde komen?
Gelukkig hing mijn lief al snel daarna aan de telefoon en sprong in de auto op weg naar mij toe. Ik kon wel janken! (En dat deed ik later ook…)
Alle uitslagen van hartfilmpjes en bloedonderzoeken waren goed. Vervolgonderzoek voor fietstest en afspraak bij de cardioloog zijn gemaakt voor juni. Uitslag holteronderzoek gaf ook geen reden voor onrust. Nog dagen daarna was ik niet fit, bleef vreselijk moe en pijn op de borst houden.

Wat ik aan deze gebeurtenis het meest erg vond, was dat ik me zo alleen voelde. Mijn hoofd zei alleen maar dat ik echt geen mensen kon bellen midden in de nacht. Mijn tweestrijd, mijn angst, pijn, onzekerheid, stilte en donker, geen taxi kunnen bereiken, niemand die met me mee dacht. Wat voelde ik me alleen en eenzaam…

In het licht en achteraf, zien de zaken er natuurlijk heel anders uit. Mijn zusje en goede vrienden werden bijna boos van bezorgdheid toen ik ze later appte. (Zou ik ook zijn.) Ze hingen gelijk aan de telefoon. Ik moest ter plekke pen en papier pakken en hun naam en nummer opschrijven. En een foto maken dat ik het ook echt gedaan had!
Er hangen nu in huis op een paar plaatsen briefjes: In geval van nood; namen en telefoonnummers… Dat dát maar ingeprent mag worden in mijn systeem en mijn hoofd geen nare spelletjes meer met mij gaat spelen! Dank lieffies!

Ik had deze blog ook ‘Hoofdzaken’ kunnen noemen. Man, man, man, wat heeft mijn hoofd het mij moeilijk gemaakt. Mijn moeder zei terecht dat ik hier wel weer een blog over kon schrijven. Bij deze dan mam!