Opgeruimd staat netjes!

Over het algemeen ben ik een opgeruimd mens. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb de (voor mij) goede gewoonte om, voordat ik naar bed ga, mijn woonkamer en keuken (want dat is bijna één) netjes op te ruimen, zodat ik de volgende ochtend in een opgeruimde kamer weer binnenkom.
Dat vind ik een heerlijk gevoel! Elke ochtend kom ik beneden en kijk met een grote glimlach om mij heen: wat een heerlijk huis heb ik toch! Allemaal van mij! Zó ingericht zoals ik het graag wil, helemaal passend bij mij. Veel planten, mooie kleuren, foto’s van dierbaren, fijne meubels, prachtige spulletjes en… mijn twee katten.

De overige kamers in mijn huis zijn ook meestal opgeruimd. Maar soms duurt het iets langer, voordat dat gelukt is. En dat is prima. Het ligt aan mijn energielevel en mijn flow, hoe gemakkelijk alles weer op z’n plek ligt. Ik weet namelijk dat er altijd wel een moment komt, dat het opruimen vanzelf gaat. Kost het te veel moeite, dan moet het maar even wachten.

Zoals gisteren. Mijn energielevel was de laatste tijd wat minder hoog dan ik gewenst had. Jammer, maar daar maak ik me niet meer druk om. Alles blijft dan liggen waar ik het neerleg, wat natuurlijk super logisch is. Geen elfjes of kabouters hier die de boel voor me opruimen. Behalve op één dag in de week natuurlijk, als mijn WMO-engel mijn huis weer onder handen neemt!

Je ziet het vooral terug op mijn aanrecht als ik me niet oké voel. Het lukt me nog wel om de kastjes open te trekken om er iets uít te halen wat ik op dat moment nodig heb, of waar ik behoefte aan heb, maar ik krijg het niet voor elkaar om er iets ín te zetten. Of om iets terug te hangen. Of de vaatwasser open te doen en door m’n knieën te buigen en er de vaat ín te zetten. Zo krijg ik een stilleven op mijn aanrecht, die precies weerspiegelt hoe ik me voel.

Toen ik mijn eigen bedrijf nog had (Willeke Wauzz Producties, theater op maat) had ik mijn eigen werkkamer. Met ongeveer 5 m² bureau. Een grote kast en heel veel planken aan de muren. Alles had zijn eigen plek. Ieder project had een eigen tas, waarin alles zat wat ik voor de lessen en/of een voorstelling of act nodig had. Veel dingen had ik ook dubbel, zodat ik niet over hoefde te pakken, met het gevolg dat ik iets zou missen bij een ander project.

Alle mappen met projecten, liedjes en administratie stonden geordend op de planken. Naai- en lockmachine en doorzichtige bakken vol klosjes garen én mooie lappen stof in de kast. Als ik weer wat nieuws aan kostuums of decor wilde maken, stond alles zo voor het grijpen.
Kostuums, schoenen en pruiken overzichtelijk bij elkaar aan de andere kant in de kast.

Op mijn bureau: computer, printer, stapels papieren, potloden en pennen. Plus papieren agenda, brievenbakjes en laadjes met afgehandelde en nog af te handelen zaken. Ik maakte schema’s en draaiboeken en was een kei in organisatie. Ik was en ben ook zelden iets kwijt. Op deze manier hield ik het overzicht en maakte ik het zo gemakkelijk mogelijk voor mezelf.

Niemand mocht iets verplaatsen op mijn werkkamer, het was mijn systeem. Soms leek het een chaos, maar voor mij was dat het niet. Ik kon met mijn ogen dicht of vanuit een andere ruimte, iemand vertellen waar iets te vinden was. En dat klopte altijd.

Ik hou van mijn eigen logische systemen, om het mezelf gemakkelijk te maken. Met dit talent heb ik ook verschillende vrienden van mij op weg geholpen om een werkbaar systeem in hún ‘chaos’ te maken. En dat systeem is voor iedereen weer anders. Wat voor mij werkt, hoeft nog niet voor een ander te werken. Een vaste, logische plek om spullen neer te leggen of op te ruimen is noodzakelijk. Als iets nog niet een juiste plek heeft, dan blijf je het verplaatsen. Het is handig om dan bewust te gaan kijken wat voor datgene een goede vaste plek zou zijn.
Omdat hier bijna alles een vaste plek heeft, hoef ik niet na te denken over wáár ik het moet opruimen.

En zelfs dán, als ik wéét waar alles hoort te liggen, te staan of te hangen, dan nog kan het gebeuren dat je hier in mijn huis een puinhoop aantreft. Als je op zo’n moment vraagt hoe het met me gaat, dan zal ik waarschijnlijk zeggen, dat je om je heen moet kijken. Ik eet, drink en haal adem. Zoiets…

Maar zou je een moment, of een dag, of een paar dagen later hier komen… dan zou je nooit weten dat het een poosje geleden niet goed ging. Want gelukkig duurt het meestal niet langer dan een moment, of een dag, of een paar dagen… dan is mijn volle aanrecht weer verdwenen en geniet ik van het prachtige houten aanrechtblad.