Spreken of zwijgen?

Van de week zat ik in de wachtkamer van de huisarts te wachten, want ik was iets aan de vroege kant en zoals later bleek, liep het spreekuur weer uit.
Er was verder niemand. Ik ging op de bank zitten en keek een beetje om me heen. Genietend van de rust en de stilte. Ik had mijn mobiel kunnen pakken, maar uit ervaring weet ik dat het bereik daar super slecht is. En aangezien ik mijn schermtijd een beetje in bedwang wil houden, koos ik ervoor om te zitten en te niksen.

Na een paar minuutjes ging de deur open en kwam er een iets oudere man, ik schat een jaar of 70, binnen. ‘Goedemorgen’, klonk het van onze beide kanten. Mijnheer ging aan de tafel zitten, zodat ik en profiel een prachtig zicht op de man had. Een mooie man om naar te kijken. Hij zou zo een karakterrol in een film kunnen spelen, met een markant gezicht en prachtig dik, wit, krullerig haar.

Helaas voor mij begon deze man mij gelijk te vertellen dat hij stilte ongemakkelijk vond en dan altijd maar ging praten. Ik gaf antwoord dat ik stilte juist heel plezierig vond. De man zei direct, dat hij dan wel zijn mond zou houden. Ik keek hem met een grijns aan.

Hij heeft het misschien een minuut volgehouden. Toen begon hij weer te praten. Over het weer. Ik zei er tussendoor, dat het interessant was om te weten waarom hij zich ongemakkelijk voelde in stilte. Hij keek me verbaasd en verrast aan. ‘Ja, dat is zeker interessant’, zei hij.
Vervolgens gaf ik mijn stilte op en ging met hem in gesprek. Hij vroeg al snel of ik psycholoog of iets dergelijks was, vanwege de vragen en de stiltes. Ik moest lachen en vertelde dat dit niet zo was. We hadden allebei schik in onze conversatie.

Ondertussen kwamen er een jongen en daarna nog een meisje binnen die allebei gelijk op hun mobiel gingen zitten kijken.
De man zei tegen de jongen dat hij hem bekend voorkwam. De jongen keek even op en zei alleen: ‘O.’ Hilarisch om te zien. De man zat zijn hersenen te kraken en toen de jongen opgehaald was door de huisarts, wist hij het ineens. Hij kende hem van catechisatie, of ik wist wat dat was?
Jazeker wist ik dat. In mijn jonge jaren had ik het ook gevolgd.

De man vertelde dat hij in dubio had gezeten, of hij inmiddels niet te oud was voor de jongeren, om met hen over het geloof en de bijbel te praten. Ik zei dat, mijns inziens, leeftijd totaal onbelangrijk is. Hoe een mens in het leven staat, dat telt.
De jongeren hadden inderdaad geschrokken gereageerd op het bericht, dat hij er over dacht om te stoppen. Die bevestiging had hij nodig om verder te kunnen. Mooi toch? Mooi dat hij zijn twijfels had uitgesproken naar de jeugd en niet in zijn eigen gedachten rond was blijven dwalen met het gevolg, dat de jongeren een prachtig mens met goede intenties hadden verloren.

Toen de man werd opgehaald door de huisarts zei hij tegen haar, dat hij het jammer vond dat het al tijd was, want hij had zo’n fijn gesprek! Ik beaamde dat en wenste hem nog een fijne dag met mooie stiltes.

Ik kan inmiddels heel goed tegen stilte. Ik geniet daar enorm van. Maar ook van een goed gesprek. Nou is één van mijn eigenschappen, die vroeger enorm ondergewaardeerd werd door mijn dochter, (Waarom moest je dat nou weer zeggen mam!!) tegen vreemde mensen of mensen die ik nog niet echt ken, iets aardigs zeggen en of een oprecht geïnteresseerde vraag stellen.

En dat kan van alles zijn: Mooie jas!  Wat een prachtige blaadjes hè?  Wat een mooie schoenen heb je aan! Lekker is dat taartje hoor! Ben je gelukkig alleen?, (vroeg ik aan Erik, mijn lief, in ons eerste gesprek) of waar word je blij van?

Het levert vaak verraste blikken en een glimlach op. En soms een mooie ontmoeting met een gesprek. Zoals die keer dat ik tegen een jonge dame zei dat ik haar schoenen zo mooi vond. Ze keek me heel blij aan en vertelde dat het aangepaste schoenen waren, omdat ze een ziekte had. Zo raakten we aan de praat over onzichtbaar ziek zijn. Zomaar midden in de stad, op een willekeurig moment. Maanden later troffen we elkaar in een andere stad weer. En die blik van herkenning, het blije gevoel van: wij (her)kennen elkaar en delen iets moois, kan ik nu nog steeds terug halen! En het levert mij nog steeds een glimlach en een gelukkig gevoel op. Bijzonder hoe krachtig mooie herinneringen zijn hè?

In de coronatijd liep ik in de herfst door de winkelstraat en bewonderde de prachtig gekleurde blaadjes die op straat lagen. Op een aantal meters van mij af liep iemand ze ook te bewonderen. Ik riep: ”Prachtig zijn ze hè!”. Het antwoord was direct: “Ja prachtig!” Toen ze opkeek bleken we elkaar ook nog te kennen en gaven we elkaar gelijk een dikke knuffel, die we hard nodig hadden in die klote tijd. Het contact was er zomaar weer. Hoe prachtig en waardevol!

Mijn dochter heeft mijn eigenschap trouwens overgenomen, van aardige opmerkingen maken tegen vreemden. Ik raad het iedereen aan. En het maakt de wereld gelijk een beetje mooier… spreken kan ook goud zijn!