O shit! Niet over nagedacht!

‘Hoi! Wat fijn dat je er bent!
Oh ben jij Willeke!
Ben je docent of vrijwilliger?’

In mijn mailbox kwam een uitnodiging van mijn vrijwilligerswerk tevoorschijn. Ik was van harte welkom om een middag en avond mee te doen aan een bijzonder samengesteld programma.
Wat we gingen doen was uiteraard geheim en er zat ook eten bij.

Mijn eerste gedachte was: Oh wat heerlijk om weer ergens bij te horen!!
En wat attent dat ik een uitnodiging krijg!
En als er eten bij zit, is het altijd goed. Hoef ik niet te koken!

Ik doe namelijk vrijwilligerswerk als zangdocent bij musicalgroepen voor kinderen en jongeren, bij een centrum voor kunsteducatie. Voordat ik in 2014 ziek werd, werkte ik daar als zzp’er en had het geweldig naar mijn zin. Mijn theater-collega had mij begin dit jaar gevraagd om haar te ondersteunen, want ze kon nergens een geschikte zangdocent krijgen. Op mijn voorwaarden (als het lukt op dat moment kom ik graag, maar je kunt nooit altijd op me rekenen) wilde ik het graag proberen. En wat was het weer ontzettend leuk om creatief bezig te zijn met muziek uitzoeken, liedteksten schrijven en alles aanleren, altijd samen met één van mijn theater- en dans collega’s!

Mijn tweede gedachte was: Shit, wat gaan we doen? Kan ik dat wel? Een middag en avond… mmm dat is misschien een beetje veel. Maar in het kader van ‘Positief denken, tuurlijk kan ik dat en afleiding doet vaak goed!’, besloot ik me aan te melden.

Toch eerst maar even praktisch een mailtje sturen met de vraag wat we gaan doen, omdat ik dan (i.v.m. mijn chronisch ziek zijn) een besluit kan nemen of ik mee kan of niet.

Het antwoord was dat we geen actief/sportief uitje gingen doen. (Tsja, daar kan ik dan nog niks mee.) We zouden op één locatie blijven en het eten was daar vlakbij.

De weken voor de GROTE DAG werd mijn energielevel steeds slechter. Alle middagen lag ik voor pampus. Dus besloot ik de dag ervoor me toch via mail af te melden voor het middagprogramma, met wel de opmerking erbij, dat ik graag wilde aanschuiven voor het avondeten als dat oké was. Inmiddels wist ik waar de verzamelplek was en tot mijn grote vreugde was die vlak bij mijn huis. Dat kon ik op mijn elektrische fiets wel redden!

Het was prachtig weer op de dag van het teamuitje en in de vriendelijke mail die ik terug kreeg, stond dat ik van harte welkom was bij het eten en ook ’s middags gewoon in een stoeltje kon gaan zitten om naar de rest te kijken. Het tijdschema stond erbij. Ze zouden rond 17.00 uur naar het restaurant lopen.

Die middag lag ik weer zonder energie op mijn buitenbed, heerlijk van de zon te genieten. Rond 16.30 uur was mijn batterij een klein beetje opgeladen, net genoeg om op mijn fiets om naar de locatie te gaan waar het buitenprogramma zou plaatsvinden. Vanaf mijn huis een kleine tien minuten fietsen. Daar aangekomen keek ik rond en zag niemand die ik kende!

O shit! Dáár had ik dus helemaal niet over nagedacht! Ik was zo druk bezig met de praktische zaken, dat ik geen moment stil had gestaan bij wie er zouden komen! De moed zakte me in de schoenen.

Gelukkig kwam achter een boom een dame tevoorschijn met wie ik contact had gehad en van wie ik wist wie ze was! ‘Hoi! Wat fijn dat je er bent!’, zei ze. Dat was een aardige begroeting! Dat deed me goed. Terwijl ik goed om me heen keek, zag ik nog twee mensen die ik ‘kende’. Maar de overige dertig mensen waren onbekend voor mij.

Iedereen was druk bezig met spuitbussen om een geweldig kunstwerk te maken, onder begeleiding professionals van de Straatkapers. De sfeer zat er goed in. Ik besloot op een stoeltje te gaan zitten en maar gewoon te gaan kijken. Ik had gewoon de energie niet om op mensen af te stappen. Soms kwam er iemand naar me toe en dan was de eerste vraag, nadat we onze namen genoemd hadden: ‘Ben je docent of vrijwilliger?’ Op mijn antwoord dat ik allebei was, moest ik natuurlijk toch weer uitleg geven. Wat logisch was, maar ik had zo geen zin om over mijn gezondheid te praten hier…

Al snel was de graffiti-activiteit afgelopen en liepen we met z’n allen naar het restaurant. Onderweg raakte ik met iemand in gesprek, die zei: ‘O ben jij Willeke!’ Dat was ook heel leuk om te horen. Ik bleek met haar gemaild te hebben over deze dag. Grappig was dat.

Tijdens het pannenkoeken eten vlogen de gesprekken om me heen me aan; het werd één grote kakofonie en kon ik alleen maar denken: kan ik al met goed fatsoen weg? Ik was zo mega moe geworden van alle inspanning om een gesprekje te voeren met mensen die ik niet kende. Ik kon ook geen originele vragen verzinnen, de ander blijkbaar ook niet echt, dus het werden korte gesprekjes.

Vlak voor het toetje sprak ik mijn buurvrouw aan, die mede organisator was van deze dag. Ik vertelde dat ik zeer genoten had, maar dat ik nu weg moest omdat mijn energie op was.
Ik wenste iedereen nog een fijne avond en liep de stilte in. DAT WAS ZO FIJN!
Ik fietste in slakkengang, langs het valleikanaal, door de natuur terug naar mijn huis.

Het duurde die avond een aantal uren voordat ik uit mijn mega stress modus was. Mijn arme hoofd en mijn arme lijf. Dit soort situaties kan ik echt niet meer aan. Zoveel inspanning als dit mij kost. Mijn batterij stond zwaar in het rood.

Toch grappig dat ik door deze situatie ook weer inzie, dat ik soms het grote geheel uit het oog verlies. Dan ben ik zo gefocust op één ding, dat ik over andere belangrijke zaken niet meer nadenk. Dat ik dat dan vergeet. Of kun je iets niet vergeten als je er niet over nagedacht hebt? Ehhh… 😊

Fijn om weer ergens bij te horen én geen teamuitjes meer voor mij!