Nachtelijke inzichten

Ik hou van goed slapen. Het liefst de hele nacht door. Elke avond kruip ik graag mijn (zo nodig voorverwarmde) bed in. Ook mijn kamertemperatuur moet niet te hoog zijn en het liefst slaap ik met het raam open.
Iedere week zijn er gelukkig een aantal nachten, dat ik een goede nacht heb. Een goede nacht is voor mij: redelijk snel inslapen, er maximaal één keer uit moeten om te plassen en in de ochtend zin hebben om op te staan, omdat ik voor mijn gevoel een verkwikkende nachtrust heb gehad.

Iedere week zijn er helaas ook een paar nachten dat ik slecht inslaap (pas na een uur of twee wakker liggen). Dat kan dan komen, omdat ik liedjes in mijn hoofd heb. Dat klinkt misschien grappig, maar het is reuze irritant als er één liedje zichzelf uren blijft herhalen. Dit is vaak in de tijd, dat ik nieuwe musicalteksten op een bestaande melodie schrijf of de muziek van een liedje helemaal aan het ontleden ben, vanwege het feit dat ik een tweede stem erin hoor/wil maken, of riedeltjes als ‘oeh’, ‘padada’, of ‘aaaah’ op een bepaalde plek wil toevoegen. Vandaar dat ik mezelf niet meer toesta, om dit soort creatieve dingen ’s avonds te doen, het helpt een ietsepietsie… soms…

Het kan ook zijn, dat ik prima inslaap, maar na een aantal uren gewoon wakker wordt van dat muziekje, wat luid en duidelijk in mijn hoofd aan het repeteren is. Onmogelijk om te negeren, dus dan maar weer een rustgevend muziekje via Spotify aanzetten, om mijn overbelaste brein rust te gunnen. Mocht ik midden in de nacht een geweldig idee krijgen van een tweede stem of een prachtig woord of zin die ik nog miste, dan schrijf ik dat direct op in het schrift, dat standaard naast mijn bed ligt. Ook kan ik wakker worden van het ineens stik heet hebben (lang leve de overgang!) of een droom…

Een aantal weken geleden, las ik in het boek van Geertje Couwenbergh ‘Zin, lust in je leven door schrijven’; Wanneer je bereidt bent om te luisteren, dan zullen je dromen je meer vertellen dan je voor mogelijk hield.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door dromenanalyse. Ik las dromen-uitleg-boeken en zocht later op internet naar mogelijke verklaringen van mijn dromen. Het heeft me vele nachtelijke inzichten gebracht.
Volgens Geertje kun je zelfs een stap verder gaan en voor dat je gaat slapen inzicht vragen in een bepaald dilemma of thema.

Nou leef ik ’s nachts vaak al een tweede leven, dus om wat meer inzichten te krijgen in mijn levensthema’s lijkt me dat wel wat.
In haar boek staat: ‘Belangrijk om direct als je wakker wordt je dromen op te schrijven, ook als je bijna niks meer weet. En: ‘Eerste gedachte is beste gedachte.’

Mijn eerste inzichtvraag, voordat ik het licht uit deed om te gaan slapen, ging over mijn familie:
Kan ik meer duidelijkheid krijgen over mijn plek in mijn gezin, waarin ik ben opgegroeid? Waarom is mijn band zo moeizaam geworden met mijn familieleden, terwijl we het jarenlang zo ontzettend fijn hebben gehad met elkaar.
Ik weet al dat het impact heeft gehad in mijn familie, toen ik niet meer op de manier kon geloven, zoals ik van huis uit had meegekregen. Ik ben meer de spirituele kant opgegaan.
Ook mijn chronisch ziekzijn heeft mij veranderd. Ik denk en leef NU anders, dan toen ik nog een werkend leven had.

Ik kan je vertellen, dat ik niet goed heb geslapen die nacht. Het leek wel of het universum heel graag antwoord wilde geven op die vraag. Van alle kanten werd ik die nacht gebombardeerd met inzichten en het was zo veel, zo intens, dat het me dagen heeft gekost om daarvan te herstellen en het op een rijtje te krijgen. O.a. de blog: ‘Eén van de twee’ kwam voort uit die nacht.
Aangezien ik zo van slag was van die nacht en het zoveel impact had gehad, besloot ik om voorlopig op de oude voet door te gaan, wat dromen betreft en niet specifiek om nieuwe inzichten te vragen.
Ik vind mijn nachtelijke tweede leven vaak al intens en heftig genoeg!

Toch kreeg ik vannacht een ander nieuw inzicht. Blijkbaar vond het universum, dat ik er weer klaar voor was…

Vanmorgen heel vroeg hoorde ik in mijn slaap een hond blaffen. Ik kwam van ver, maar werd heel langzaam ‘wakker’. Ik deed één oog op een kiertje, om te zien of het al ochtend was. Ik doe mijn verduisteringsrolgordijn nooit helemaal naar beneden, ik laat altijd een kier van zo’n 20 cm open, zodat kat Tjinta er onderdoor kan kruipen, om op de vensterbank naar de sterren en alles wat er in het donker te beleven valt, te kijken. Het was nog pikkedonker.

Als ik net wíl gaan slapen of wanneer ik in mijn slaap ergens een hond hoor blaffen, gebeurt er altijd iets in mijn systeem. Het blaffen triggert mijn alarmsysteem en mijn ruggengraat wordt vervolgens warm en gaat op een nare manier tintelen en broeien. Vervolgens worden door mijn hele lijf alarmsignalen gestuurd. Ik word hyperalert en bevries. Is er gevaar? Zo lig ik een tijdje doodstil te luisteren.
Meestal komt er een moment, dat ik dan opsta en gewoon het raam dicht doe. Zo, klaar. Opgelost en weer lekker (verder) slapen.

Er is voor mij geen bekende reden waarom mijn lijf zo reageert, als ik lig/slaap en er blaft ergens een hond. Ik ben niet bang voor honden, ook nooit geweest.
Als ik gewoon wakker ben, hoor ik het ook, maar gaan mijn alarmbellen niet af.
Vannacht was mijn eerst impuls weer om het raam te sluiten, maar gek genoeg bracht mijn innerlijke stem mij naar de veilige kamer van mijn therapeut van jaren geleden, waar ik heel wat keren EMDR (traumatherapie) heb gehad. Ik hoorde haar stem weer, die zei:
‘Je kunt ook EMDR op jezelf toepassen. Beweeg je ogen maar van links naar rechts en blijf dat herhalen.’
Dat deed ik en als vanzelf kwamen de vragen in mijn hoofd:
’Luister naar het geblaf… wat gebeurt er met je?’
‘Ik raak een soort van in paniek, ik verstijf en mijn hart klopt heel snel’
‘Ga maar naar de paniek. Voel hoe je verstijft en hoe snel je hart klopt.’…
‘Wat komt er in je op?’
‘Ik voel een hond die heel bang is.’
‘Ga maar naar dat gevoel… De hond die heel erg bang is… ‘
‘Wat komt er in je op?’
‘Ik wil er naar toe, ik wil hem helpen…’
‘Je wilt naar die bange hond… je wilt hem helpen…’
‘Maar ik kan er niet bij! Ik kan niet naar hem toe!’
‘Je wilt naar hem toe, maar je kan er niet bij…’
‘Theo Willem! Mijn tweelingbroer! Ik wil naar hem toe, maar ik kan er niet bij!’
‘Je wilt naar Theo Willem, je tweelingbroer, maar je kan er niet bij…’
‘Ik voel me heel erg verdrietig, ik moet huilen’
‘Ga maar naar het verdriet, je kan niet naar je tweelingbroer, je kan er niet bij…’
‘Het spijt me zo, ik kon je niet redden’
‘Je bent zo verdrietig, je kon hem niet redden…’
‘Ik was nog maar een baby en hij ook… hij was in het ziekenhuis en ik thuis… hij was zo alleen en ik kon er niet bij…’
‘Je was nog maar een baby, je kon niet naar Theo Willem, hij was in het ziekenhuis en jij was thuis…’’
‘Het spijt me zo…’
‘Je was nog maar een kleine baby, je kon hem niet redden, je was nog maar een kleine baby…’
‘Ik kon hem niet redden, ik was nog maar een kleine baby… hij was in het ziekenhuis bij volwassenen… die moeten voor hem zorgen… ik was een baby… ik kon het niet…‘

***

Aan het einde van mijn eigen EMDR-sessie, was ik weer rustig. Ik merkte op, dat de hond niet meer aan het blaffen was. En ik viel weer in slaap. Toen ik wakker werd, herinnerde ik me bovenstaande direct. Wat een bizar iets is dit toch…

En nu is de grote vraag: Wat heeft een blaffende hond te maken met Theo Willem?
Waarom is dit mijn trigger, als ik wil gaan slapen of slaap?
Ik zal mijn ouders eens vragen, of zij dit mysterie kunnen oplossen en zo niet, dan waag ik me toch maar weer aan een inzicht-vraag, voordat ik ga slapen.
Heel bijzonder die nachtelijke inzichten…

Dit is de laatste blog van dit jaar. Bedankt alle lezers! Iedere week ben ik weer blij om te zien hoeveel mensen belangstelling hebben voor mijn levensverhalen!

Sterkte, succes, innerlijke rust, beterschap, liefde en plezier de komende weken. Net wat je nodig hebt! Mijn kerst en oud & nieuw zijn ongeveer hetzelfde als vorig jaar, dus lees gerust die blogs weer eens terug! Tot volgend jaar!

Liefzz Willeke