Sneeuwnostalgie

Vanmorgen, heel vroeg werd ik wakker van kinderstemmen. Blije kinderstemmen! Enthousiast, vrolijk, actief! En dat is op zondagochtend best vreemd in deze buurt. Wat is er in vredesnaam aan de hand?
Mijn brein moet dat even verwerken, voordat mijn lichaam aangestuurd kan worden om in beweging te komen. Dekbed eraf, op mijn zij gaan liggen, benen eruit en mezelf overeind duwen, ik zit. Voorzichtig zet ik mijn voeten op de grond en ga staan. Oké gaat best goed. Altijd stijf, maar redelijk pijnvrij vandaag.

Ik kan al lang niet meer als een jonge hinde fris en fruitig mijn bed uitspringen, maar op deze ochtend ben ik verrassend snel voor mijn doen opgestaan en naar het raam gelopen. Scherm omhoog en… ‘Joepie!!! Sneeuw!!!’ Erik is nog diep in slaap, maar als ik sneeuw zie, mag de hele wereld dat weten en moet dat dan ook zien. En de hele wereld is in dit geval Erik, die ruw, doch zeer blij en enthousiast uit zijn slaap gewekt wordt. ‘Erik! Sneeuw! Kom kijken!!’

Mijn lief met primair progressieve MS, komt voor zijn doen ook ‘vlot’ uit bed. Hij kan amper op zijn benen staan, maar als ik blij en enthousiast ben, dan komt hij daar graag zijn bed voor uit.
Samen bewonderen we de prachtige witte wereld! ‘Mooi hè?!’ ‘Ja, prachtig.’ Zucht…
Ik naar beneden, hij gaat weer verder slapen.

Want als er sneeuw ligt, dan MOET ik naar buiten. De koude sneeuw voelen, de geur van sneeuw opsnuiven, de vrieskou op mijn wangen voelen! Vest en instappers aan en daar sta ik, te genieten in mijn achtertuin. De sporen van de vogels en katten zie ik in de sneeuw. Ook het roodborstje staat tot zijn buikje in de sneeuw een stukje verderop. We kijken elkaar in de ogen. Sneeuw! Wonderlijk! Magisch!
En vluchtig, hier in Nederland.
Snel maak ik een paar foto’s en hoor dan weer de kinderstemmen. O ja! Haastig loop ik door mijn huis naar de voorkant.

Ik doe de voordeur open en ook hier een prachtig winter-wonderland. Ook al ben ik vroeg, er zijn al veel mensen nóg vroeger op geweest. Vele voetstappen zie ik in de sneeuw en op het veldje voor mijn huis is een moeder met haar kinderen al bezig om grote ballen te rollen. Hopelijk staat er straks een prachtige, blije sneeuwman mij aan te kijken, aangekleed met muts en sjaal! Het ideale plaatje van een sneeuwman toch? Of is dat tegenwoordig toch de mega blije en knuffelgrage Olaf, van de film en musical ‘Frozen’? Van dat figuurtje word ik ook heel erg happy!

Als er een vader, moeder en twee kinderen met ieder een plastic sleetje aan komen lopen, schieten mijn gedachten direct terug naar vroeger:
In mijn kindertijd had je in Veenendaal in de wijk ‘Dragonder’ een dierenparkje met daarnaast een ‘berg’. In kinderogen echt een serieuze berg. Om erop te komen kon je vele trappetjes beklimmen of je kon tegen de berg oplopen. Dat was een flinke klus, zelfs als er geen sneeuw lag. Om de berg heen stonden groepen bomen en struiken en aan twee kanten naar beneden toe een behoorlijk groot en uitgestrekt grasveld met ook hier en daar een boom. Aan de ene kant stond dan aan het einde van het grasveld een flat, aan de andere kant van de berg kwam je op een voetpad uit, met daarachter een sloot. In die tijd stonden er nog geen hekjes om sloten en vijvers.

Zodra er sneeuw lag, kwamen alle kinderen uit de buurt met hun slee naar dé Berg. En ik kan je vertellen, dat dat er heel veel waren! Ook de ‘sleeën’ waren in alle soorten en maten vertegenwoordigd: vuilniszakken, plastic bakjes/sleetjes en houten sleeën.  Alles waar je op kon zitten en mee van de berg af kon suizen.

Op deze berg had je verschillende mogelijkheden:

• Een helling waar je heel rustig vanaf kon, voor de beginners zeg maar  
• Een steile helling waar je keihard vanaf kon, echt voor de gevorderden (Hier kwam je ook bijna niet meer op naar boven.)
• Een helling waar je door de vele hobbels van je slee af gelanceerd kon worden
• En een helling waarbij je met voldoende vaart, uiteindelijk op het ijs/in de sloot kon belanden. Mega spannend, zeker bij dun/geen ijs.
• Ook had elke helling de uitdaging van bomen op je slee-pad. Kunnen sturen was dus best belangrijk!

En ondanks de mega drukte, ging het bijna altijd goed.
Natuurlijk werd er wel eens iemand ondersteboven gesleed, wat echt serieus pijnlijk kon zijn, maar na een flinke scheldpartij en als je mazzel had; excuses, pakte je je slee weer op en kroop je weer terug naar boven. Of je moest verder naar beneden om je slee weer op te halen, die uit zichzelf naar onderen was gegleden… Ik kan me niet herinneren dat er ooit iemand naar het ziekenhuis moest, na een aanglijding met een slee.
Vele uren na schooltijd heb ik hier doorgebracht met zussen en vrienden. Wat een sneeuwpret!!

Toen mijn dochter oud genoeg was, ik gok een jaar of 3-4, trommelde ik die voor peuterspeelzaaltijd of schooltijd uit bed als er sneeuw lag. Aankleden, broodje erin, laarzen en winterwarme jassen met toebehoren aan, slee mee en hup naar de berg! Voor schooltijd hadden wij dan al dikke pret. Het moest wel zo vroeg, want de sneeuw was vaak in de middag alweer weg! En de enkele keer in de afgelopen twintig jaar, dat de sneeuw er ’s middags nog wel lag, ging ik net zo hard van de berg af als toen ik kind was! Soms met kind voorop, die het niet hard genoeg kon gaan, soms lekker even alleen.
En met mij vele ouders, die ik nog van vroeger kende! Sneeuwnostalgie!

En als er echt serieus sneeuw lag, gingen we met vrienden naar ‘het Zandgat’, tegenwoordig ‘Kwintelooijen’ genoemd. Een voormalige zandafgraving. Man! Daar kon je pas sleeën! Mega hoge en steile hellingen, die een behoorlijke lengte hadden. (Er werden toen motorraces gehouden, dus dan kun je je er een beetje een voorstelling van maken!)
De volwassenen hadden vaak nog meer lol dan de kinderen!

Dit alles zag ik voorbij schieten toen ik de twee kinderen met hun mini sleetje op het ieniemienie bergje voor mijn huis zag ‘klimmen’. Met net zoveel plezier als wij vroeger, klauterden ze op hun berg en roetsjten ervan af. Elke keer weer.

Andere kinderen waren sneeuwballen aan het maken. Sommige met knalrode handjes zonder wanten. Brr… Toch best wel heel erg koud die sneeuw. ‘Ik ga even gauw naar huis handschoenen halen! Blijf je op me wachten?’
De moeder en kinderen van de sneeuwman gingen gestaag door met de pop opbouwen, terwijl het zachtjes begon te regenen.

Meerdere ouders stonden met rode wangen glimlachend naar de kinderen te kijken. Zouden zij ook terugdenken aan vroeger?
Vroeger… toen ik nog geen idee had hoe mijn leven nu zou zijn! (En gelukkig maar…)
Vroeger… toen spontane acties nog geen nare lichamelijke reacties gaven.
Vroeger… toen energie nog heel normaal was.

Vanuit mijn deuropening mocht ik wederom meegenieten met de sneeuwpret van anderen. Sneeuwvermaak in het klein, maar de blije en gelukkige gevoelens waren enorm en zeker niet minder dan ‘vroeger’. Ondanks de regen, die inmiddels met flinke druppels uit de lucht kwam vallen.
De sneeuwman is geen sneeuwman geworden helaas… Maar het idee was geweldig!