WMO, een positieve wet voor mij?

Wet Maatschappelijke Ondersteuning… is dat positief of negatief voor mij in dit geval?

In september 2018 had ik geluk bij een ‘ongeluk’. En ongeluk was in dit geval niet letterlijk, maar ik maakte fysiek wel een verschrikkelijk slechte periode door. Mijn fibromyalgie was al geen feestje, maar toen ik aan beide polsen het carpale tunnelsyndroom kreeg en ik operaties niet aandurfde, voelde ik me letterlijk ‘onthand’.
Ik had zoveel pijn aan beide onderarmen en handen, dat ik bijna niks meer kon vasthouden en vastpakken. Eigenlijk kon ik wát voor handeling dan ook, niet meer verrichten.

Nou vind ik een opgeruimd en schoon huis tot op de dag van vandaag heel erg belangrijk, maar ik was en ben geen mega poetsmiep. Ik kreeg het schoonmaken en opruimen ook met geen mogelijkheid meer voor elkaar trouwens.

Met ook nog twee katten die rondliepen, zag ik mijn huis met de dag meer vervuilen en kreeg ik nog meer stress. Stress en fibro is een killing combinatie: nog meer pijn, nog minder energie, dus ik moest om HULP gaan vragen. Maar aan wie en waar dan? Gelukkig sprak ik een wijs iemand, die tegen mij zei: ‘Misschien kun je wel hulp krijgen via het WMO?’

Met mijn zere pootjes in de spalken, ging ik op zoek naar het telefoonnummer van het WMO  en kreeg ik een ontzettend aardig iemand aan de lijn, die naar mijn verhaal luisterde. Mijn tranen zaten hoog en iedereen die chronisch ziek is, weet hoe ontzettend fijn het is als iemand écht naar je luistert. (Dit geldt voor iedereen overigens…) De dame aan de andere kant van de lijn stelde een aantal vragen en al snel zat ik te brullen aan de telefoon.

Ik vertelde mijn verhaal aan haar; dat ik al jaren aan het struggelen was met mijn gezondheid en heel veel pijn had. Dat ook mijn dochter haar uiterste best deed om mij te helpen, maar dat zij ook fibromyalgie had en met pijn en moeite haar schoolopleiding kon volgen. Eenmaal thuis was ze gesloopt. Na een prettig gesprek zei ze, dat ze me een lijst zou sturen met verschillende schoonmaakorganisaties, waar zij een contract mee hadden en dat ik kon kiezen, waar ik me het beste bij voelde. Ik kon de organisatie dan zelf bellen en een afspraak maken.

Na het gesprek kreeg ik weer een beetje hoop. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het zo gemakkelijk kon gaan. Ik had alleen maar gehoord hoe ingewikkeld het was om hulp te krijgen. Toen de lijst binnen was, ging ik gelijk googelen op de organisaties en kwam uit bij ‘Joost zorgt’. Die organisatie sprak mij aan. Ik belde direct. Ook hier kreeg ik weer een uiterst vriendelijke dame aan de lijn. Ik deed wederom mijn verhaal en al snel zei ze, dat ze waarschijnlijk wel iemand had, die bij ons zou passen. Maar aangezien ze het verschrikkelijk druk had, had ze geen tijd om eerst bij mij op huisbezoek te komen, om nog één en ander door te spreken. Of dat oké zou zijn?

Ik vond het allang best! Binnen twee weken stond Ingrid op de stoep en we hadden inderdaad direct een klik. Wat een ontzettend fijn mens zeg!
Elke week zou ze drie uur komen om onze flat weer spik en span te maken en te houden! Ik was zo ontzettend blij!! En ze was ook nog een enorme dierenvriend, dus de katten Tjinta en Lytse kregen vanaf die dag iedere week extra knuffels!

Toen de organisatie van ‘Joost zorgt’ ter ziele ging, kon Ingrid zonder problemen bij een andere organisatie aan de slag en ‘nam mij mee’! Al jarenlang is zij dus mijn vaste hulp. De afgelopen jaren is er een mega tekort ontstaan aan mensen zoals Ingrid. Als zij dus ziek is of een welverdiende vakantie heeft, kreeg ik in het begin nog wel eens een vervanger, maar de laatste jaren niet meer.

Die vervangers, daar kun je ook een boek over schrijven. Van zeer jonge meisjes, die echt van goede wil zijn, maar geen idee hebben waar je begint met schoonmaken en hóe dan precies – tot een betweterige zeurderige tante, die alleen maar commentaar had op de schoonmaakspullen en de dingen, die in mijn huis staan. Die zeurderige tante heb ik overigens de deur uitgezet. Met een belletje naar het WMO, dat die troela niet meer terug hoefde te komen. Dan maar geen hulp die week.

Als ik zo af en toe gebeld word voor een tussentijdse evaluatie heb ik altijd weer de zenuwen. Ik heb iets met instanties blijkbaar… Terwijl het altijd vriendelijke mensen zijn bij het WMO, dus het slaat nergens op. Ik ben ontzettend blij met mijn schoonmaakengel, ik gun iedereen ‘een INGRID’!
En dat geef ik ook altijd door.

Eén van de laatste keren toen ik gebeld werd, zei de dame dat ze met mij even naar de uren wilde kijken. Ik weet dat ik in verhouding echt veel uren krijg, dus mijn tranen zaten weer hoog. (Pfff ik word soms zo moe van mezelf!) In die tijd was ik net klaar met mijn revalidatietraject bij Klimmendaal in Ede voor spierdystrofie / CRPS in mijn handen.
En mijn volgende uitdaging diende zich alweer aan: een nekhernia! Toen ze dus vroeg hoe het met me ging, probeerde ik zonder te huilen te vertellen, waar ik doorheen was gegaan, dat spierdystrofie helaas niet meer over ging; en dat ik nu ook nog een nekhernia had. Daarna begon ik te brullen. Als je het hardop uitspreekt is het nog erger…

De lieve dame zei, dat het aantal uren nu dus niet voldoende was en dat ik nog een half uur extra erbij kreeg. Toen moest ik nog harder huilen!
Raar dat ik in deze situaties er altijd van uitga, dat ik benadeeld ga worden. Hoe komt dat toch?? Ze wenste me heel veel sterkte en beterschap. Toen het gesprek was afgelopen, was ik zo ontzettend verwonderd! Hoe was het toch mogelijk! Wat was ik blij! Een geluk bij een ongeluk in dit geval!

Pas had mijn schoonmaakengel drie weken achter elkaar vrij. En ik was blij voor haar. Dat had ze verdiend. Vervanging was er niet, maar daar had ik ook niet op gerekend.
Ik heb een lichte steelstofzuiger met kruimeldief en daar kom ik een eind mee. Dacht ik.

Lieve help, wat maakt het een wereld van verschil, als er één keer per week goed schoongemaakt wordt!! En ik wist dat echt goed schoonmaken fysiek mega zwaar is, maar was eerlijk gezegd vergeten hoe ontzettend zwaar voor mijn lijf dit is! Niet te doen dus!

En normaal gesproken valt er iedere dag al veel schoon te maken en op te ruimen! Ik doe de kleine klusjes elke dag al wel verspreid, zodat ik het een beetje bijhoud. Nu zat ik regelmatig compleet uitgeput op de bank, nadat ik iets gedaan had. Vooral dweilen maakte mij doodop! Dat heb ik ook maar twee keer gedaan.
En ik weet inmiddels ook echt, dat een vies huis mij heel ongelukkig maakt!

Dus hierbij een ode aan alle geweldige mensen, die helpen om van ons huis een schoon en opgeruimd thuis te maken en te houden! Zonder jullie zag mijn leven er een stuk minder prettig uit! Heel hartelijk dank!
En hoera!! Komende week is Ingrid er weer!!

P.S. Ik ben verzekerd via de gemeente, het duurste pakket, wat betekent dat ik de eigen bijdrage van het WMO terug kan krijgen.
(En mijn lidmaatschap FES: fibromyalgie en samenleving)