Nieuwe Elevator-pitch 2

Na mijn blog over een nieuwe elevator-pitch bedenken, heb ik diverse reacties gekregen. Waarvoor mijn dank, echt heel erg fijn! En jullie ook veel succes met denken!

Ik vond het echt heel erg moeilijk om een nieuwe te bedenken, maar met de vraag:
‘Vertel een wat over jezelf, wat doe jij zoal?’, is het gelukt!
Door chronologisch mijn leven door te nemen, van alles op te schrijven, daarvan een korte en daarna een nog kortere samenvatting te maken, kwam ik uiteindelijk op mijn nieuwe hedendaagse elevator-pitch!
Na dit een aantal keren getimed te hebben tijdens het voorlezen, verschillende zinnen die het juist zo leuk maken toch maar te schrappen, bleek het toch nog bijna twee minuten te duren i.p.v. mijn beoogde één minuut, maar dat kon ik mezelf wel vergeven. Nu moest ik het maar in mijn hoofd gaan stampen.

Wat ik mijn leerlingen (vroeger en nu) altijd zeg, als ze iets in hun hoofd moeten ‘stampen’ en zij zeggen geen tijd te hebben om te leren:
‘Hang het op de muur van de wc, want plassen moet je toch!’
Dus mijn elevator-pitch uitgeprint en op de muur van mijn toilet gehangen.

De grap is echter, dat ik er de volgende dag al achter kwam, dat mijn, met zeer veel moeite bedachte en geschreven elevator-pitch (vanaf nu e.p.), dus niet altijd in iedere situatie van toepassing is!

Op één van de eerste prachtige, warme voorjaarsdagen, gingen mijn lief en ik gewapend met bloemen en heerlijke tompouces, op bezoek bij familie om hun geweldige nieuwe stek te bewonderen. Tot onze blije verrassing was hun jongste dochter er ook en werden we daarna nog verrast met de komst van de andere dochter met (klein)dochter, schoonzoon en zijn goede vriend.
Drankjes werden neergezet, toastjes en chippies kwamen ook op tafel, dus in hun mooie tuin aan het water, zaten we heerlijk van de zon te genieten en konden we met iedereen weer even bijpraten. Wat een toffe dag!
De vriend bleek een ontzettend leuke en gezellige gast te zijn, die naast mij kwam zitten. Vanwege het heerlijke weer, had ik mijn mouwen opgestroopt en was mijn (henna lookalike) tattoo op mijn onderarm goed te zien.

De vraag die altijd gesteld wordt als iemand die tattoo ziet: ‘Is die echt?’, volgde nu ook. Het is altijd weer een leuk verhaal om te vertellen: Toen ik 50 jaar was geworden, kreeg ik een paar cadeaubonnen van een tattooshop. Ik was namelijk al een paar jaar bezig om te bedenken wat mijn volgende tattoo eventueel zou gaan worden. Ik was enorm gefascineerd door de prachtige henna tattoos, die sommige vrouwen op hun armen en handen kregen gezet, ter ere van een feestelijke gebeurtenis. Ware kunstwerken waren het, met prachtige sierlijke en herhalende patronen. Iets waar ik enorm van hou. Ook de kleuren van henna vind ik geweldig. Zo warm, vriendelijk en natuurlijk. Ik had inmiddels een mooie verzameling van prachtige henna patronen verzameld, maar wist ook dat een beetje tattoo artiest nooit het werk van een ander zou namaken. Wat ik helemaal begrijp.

De eerste tattoo die ik liet zetten op mijn enkel, had ik zelf ontworpen en was geïnspireerd op een vlinder en een G-sleutel (een teken aan het begin van een notenbalk). De vlinder stond voor vrijheid en de G-sleutel voor mijn liefde voor muziek. Toen ik 33 jaar was, liet ik deze zetten met de intentie: ik weet dat ik mijn lijf bewust pijn ga bezorgen, maar krijg er iets heel moois voor terug.
Mijn voorgeschiedenis van slijtage in mijn tussenwervelschijven, waardoor ik van jongs af aan al jarenlang verschrikkelijk veel rugpijn, met stralingspijn naar mijn benen had en de daaruit volgende zware rugoperatie op 23-jarige leeftijd, maakte dat ik deze tattoo keuze bewust kon maken.

De eventuele consequenties van deze keuze, nam ik voor lief. Ik was namelijk leerkracht van een christelijke basisschool en daar werden tattoos absoluut niet gewaardeerd door veel collega’s en bestuur. Mijn antwoord op (afkeurende) vragen over mijn tattoo was altijd: ‘Ach als onze leerlingen ook 33 jaar zijn, kunnen ze vast wel een bewuste keuze, tussen wel of geen tattoo zetten, maken. Toen mocht ik al graag een beetje tegen vastgeroeste systemen schoppen… (Deze tattoo is te zien op de foto van blog ‘Een van de twee’, op de grafsteen van mijn overleden tweelingbroer en is het beeldmerk van deze blog geworden!)

Mijn tweede tattoo heb ik samen met mijn dochter ontworpen en staat aan de binnenkant van mijn pols. Op mijn 45^e had ik namelijk mijn vierde zware depressie overleefd en ik had een prachtige droom gehad over een grote oehoe, die achter mij kwam staan en mij beschermde door haar grote vleugels om mij heen te slaan. Een prachtig beeld dat mij enorm veel veiligheid gaf. Dat beeld en gevoel wilde ik nooit meer vergeten. (Deze tattoo is te zien op de foto van blog ‘Mama wil je dood?’)

Mijn derde tattoo werd dus gezet toen ik 50 jaar (2021) was. Mijn dochter vergezelde mij. De tattoo artiest was speciaal geselecteerd, zodat hij mijn wensen perfect zou kunnen uitvoeren.
Hij bekeek mijn verzameling henna tattoo plaatjes, zodat hij wist welke sfeer en stijl ik mooi vond en sloeg daarna aan het ontwerpen. We waren reuze benieuwd wat het uiteindelijk zou gaan worden. Ook had ik gezegd, dat ik heel graag bruintinten wilde. De artiest vond dat helemaal geweldig! Zo’n soort opdracht had hij nog nooit eerder gekregen, dus hij was blij!

En ik was blij, dat mijn dochter bij mij was, want het zou een lange zit worden.
Deze tattoo staat symbool voor deze levensfase:

• Ik ben gelukkig.
• Ik kan zonder partner happy zijn.
• Ik heb een manier gevonden om met mijn chronisch ziekzijn om te gaan.
• Ik ben blij met iedere nieuwe dag, vol nieuwe mogelijkheden.

En… voor mijn eigenliefde, mijn innerlijke kracht, mijn vermogen om het goede om me heen te ervaren, lief te hebben en te vertrouwen op het universum, te voelen dat ik nooit meer écht alleen zal zijn.
En het resultaat maakt me tot op de dag van vandaag blij!

De vriend bleek trouwens een kunstenaar te zijn. Ah, vandaar de directe klik, die we hadden. Hij was aan het leren tatoeëren en was direct geïnspireerd geraakt door mijn tattoo. Deze stijl en kleuren ging hij ook uitproberen. Hoe tof!!
We hadden een prachtig gesprek en daar realiseerde ik me dus, dat mijn nieuwe elevator-pitch in deze situatie totaal misplaatst zou zijn!

Eén van mijn lezers was ook al tot dezelfde conclusie gekomen: Je kunt niet één e.p. gebruiken voor alle situaties / ontmoetingen, waarin je terecht komt!

Ach, komt mijn oude controledrang toch weer naar boven. Eén draaiboek per project wilde ik graag. Maar in de praktijk moest ik iedere keer de draaiboeken weer aanpassen na een klus, het bleek steeds nét even anders!

Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me, dat ik aan de hand van mijn tattoos een mooie e.p. kan maken! Want ik wil toch in ieder geval een beetje voorbereid zijn, als ik weer eens vragen over mezelf krijg, vooral de vraag: ‘Wat doe jij?’

Hieronder zal ik toch mijn oude / ‘nieuwe’ e.p. met jullie delen.
Ik vind het ook veel te feitelijk. Helemaal niet ‘sierlijk’, zeg maar.
Deze gaat het dus niet worden, hahaha!
Nou ja, beter gezegd, wordt weer vervolgd blijkbaar…

(Geschreven maart 2025, ‘Vertel eens wat over jezelf, wat doe jij zoal?

Ik ben geboren in 1971 te Leeuwarden, als middelste van 3 dochters.
Op 5-jarige leeftijd verhuisd naar Veenendaal. Ik had een fijne jeugd.

Na de Pabo heb ik 12,5 jaar voor de klas gestaan, van groep 2 t/m groep 7.
Ondertussen heb ook ik de opleiding gedaan, voor dramadocent in het basisonderwijs.

In deze periode ben ik getrouwd geweest en daarna ontmoette ik de man, die de vader van mijn (nu 24^e-jarige) dochter Isabella is.

Vanaf dat zij baby was, gingen we als gezin, iedere winter 2 maanden op tournee met het Wintercircus. We hebben bijna tien jaar met veel plezier meegewerkt aan de voorstellingen.

In 2007 startte ik mijn eigen bedrijf, voornamelijk gericht op theater en onderwijs.
Mijn gezondheid was altijd al een uitdaging, maar vanaf 2012 begon het snel steeds slechter te gaan.
Ook gingen de vader van mijn dochter en ik dat jaar uit elkaar.

In 2014 viel ik letterlijk om.
Het jaar daarvoor had ik de diagnose fibromyalgie gekregen, een vorm van reuma.
Ik had dag en nacht verschrikkelijk veel pijn en was uitgeput.
De burn-out duurde bijna 3 jaar, waardoor ik mijn eigen bedrijf moest opgeven en in de bijstand belandde.

Nu, ruim 10 jaar later, heb ik leren omgaan met mijn chronisch ziek-zijn.
De momenten van extreme pijn zijn verminderd, maar mijn energielevel blijft een grote uitdaging.

Ik ben schrijver. Ik schrijf toneelstukken voor kinderen, liedteksten voor musicals voor kinderen & jongeren, (ik ben interviewer voor het blad FES (Fibromyalgie en samenleving) en ik schrijf mijn eigen ‘Willyblogs’, over mijn leven met een chronische ziekte.

Mijn dochter woont samen in Arnhem en is opticien.
Ik woon nog steeds in Veenendaal, in een heerlijk huisje met tuin en veel weilanden vlakbij. Genoeg groen om me heen om me op te laden!
Verder heb ik 2 katten en bezoeken mij een heleboel vogels en egels in mijn tuin, waar ik enorm van geniet.
Ook lees en zing ik graag, hou van wandelen en nieuwe dingen creëren.

Dat doe ik ook graag samen met mijn lief, waarmee ik mijn leven deel in de vorm van een LAT relatie. De ‘Willyblog’ is echt één van onze gezamenlijke projecten!
En hij woont in Haarlem, dus ik heb ook nog eens het geluk van de zee dichtbij!