Praktisch plat

Als je leven zich grotendeels op twee m² afspeelt, heeft dat nogal wat consequenties, zowel letterlijk als figuurlijk! Gelukkig was ik al gewend om op tien m² te wonen in de tijd dat ik nog met het circus meereisde…

Ter info over mijn tijd in het circus: vanaf dat onze dochter net één jaar was, reisde ik met mijn toenmalige partner en dochter, met Wintercircus Martin Hanson. Dit hebben we tien jaar lang (2002-2012) gedaan.
Dit was een écht circus in theaters door heel Nederland en we gaven zo’n 90 voorstellingen in twee maanden. Met een geweldig decor, licht en geluid, live orkest boven de piste-ingang, zaagsel in de piste en artiesten van over de hele wereld! Onze wisselende ‘circusfamilie’ bestond ieder jaar uit zo’n 50-60 mensen. En toentertijd zaten er zelfs nog tijgers en leeuwen in het programma!
Wij woonden deze wintermaanden in onze caravan van tien m²!

Mijn partner en ik kregen een steeds grotere functie in deze tien jaren. Het eerste jaar was ik er voor onze dochter, die de circuswereld geweldig vond en deed ik wat hand- en spandiensten. Partner was o.a. een prachtig geklede en supervriendelijke portier in de foyer, die het publiek begroette bij binnenkomst. Zo was er direct een echt circusgevoel bij binnenkomst, want de andere circusartiesten spraken zelden Nederlands!

Al snel maakte partner deel uit van het creatieve team en gaf hij zijn creatieve en praktische inbreng voor het thema en de invulling van de voorstellingen. Ook werden we al snel deel van de Nederlandse directie en waren we verantwoordelijk voor het contact met de theaters over de logistiek (waar konden alle caravans, auto’s, busjes, vrachtwagens parkeren?) en de stroom- en watervoorziening. Nog later werd ik company manager en werden we dé gezichten van het circus als François en Wauzz. Een geweldige tijd waar ook onze dochter zich helemaal thuis voelde als echt circuskind! (Zie ook blog ‘Sinterklaasnostalgie’, als je meer wilt lezen over deze tijd.)

Als je ruim twee maanden in de winter op reis bent, moet je van tevoren ontzettend praktisch nadenken wat je wel en niet meeneemt. Met drie personen op tien m² wonen (werken deden we natuurlijk in het theater), vergt nogal wat ruimtelijk inzicht en praktijkervaring. Het eerste jaar namen we veel te veel mee en hadden we daar voornamelijk last van. Ruimte is kostbaar, minimaliseren een must, en gelijk opruimen en een vaste plek voor alles was het sleutelwoord!

Wat heb je écht nodig?

Ieder jaar ging er minder mee. Ieder jaar kwamen we er weer achter dat we spullen niet hadden gebruikt en dus niet nodig hadden gehad. Dus dat jaar erop lieten we dat thuis. Grappig om te merken hoe weinig je echt nodig hebt! Ook wat kleding betreft; we hadden ons kostuum en verder een paar (trainings-)broeken en een paar vesten / truien. De nette kleding bleef al snel thuis.
Ieder jaar als de tournee was afgelopen, kwam ik weer in ons huis en dacht ik: ‘Wat moet ik met al die ruimte en spullen?’ En hoe snel ben je aan alles weer gewend…

Nu mijn leven zich voornamelijk op twee m² afspeelt, heb ik veel aan alle opgedane ervaring tijdens mijn circusleven in de caravan. Wat is echt belangrijk voor me? Wat heb ik echt nodig? En ook dáár kom je pas achter in de praktijk. Hoe langer ik lig hoe duidelijker ik weet wat binnen handbereik moet liggen. (Als deze blog uitkomt lig ik al ruim 30 dagen, 22 uur van de 24 uur plat, is het 72 dagen geleden dat ik mijn aanvraag voor een scootmobiel deed, is het 80 dagen geleden dat ik mijn ‘hulpgroep voor Willeke’ in het leven riep en is het 98 dagen geleden dat ik mijn laatste wandeling van 15 minuten kon maken…)

Chronisch ziek zijn kost veel geld. Dat zeg ik natuurlijk al jaren, maar als ik zie hoeveel extra kosten IK gemaakt heb, om mijn leven zo comfortabel mogelijk te maken, nu ik een liggend bestaan lijd / leid …
Voor ik invaliderend ziek werd, besteedde ik gedeeltes van mijn bijstandsuitkering graag bij kringloopwinkels, markplaats en koopjeshoeken via facebook. Sinds ik niks meer zelf op kan halen / kopen in fysieke winkels, vallen de echte koopjes voor mij af en ben ik gedwongen om online alles te kopen. Wat voor mij dus ook veel duurder uitvalt!

Nou was ik een specialist in uitzoeken wat goede koopjes zijn, maar met een PEM hoofd, krijg ik dat ook vaak niet voor elkaar. Gelukkig heb ik tijd zat en de momentjes waarop mijn hoofd het wel even doet, is internet mijn wereld geworden. Ik heb nog nooit zoveel online gekocht als de laatste maanden om mijn liggende leven ‘houdbaar’ te maken:

Een verrijdbare bijzettafel, thermobekers met deksels en rietjes, opbergbakken met handvat en vakjes voor mijn sokken, handschoenen, lippenspul, pen, opschrijfboekje, afstandsbediening, pillen, oogmasker, oordopjes, snacks, opladers, boeken, neusspray, brillendoekje, haarklem en knijpertjes waar gekregen kaarten aan zitten…

Verder een driehoekig kussen om mijn boek of telefoon op te zetten, een telefoonhouder aan een buigbare stang die aan mijn tafeltje vastgeklemd kan worden, extra leggings (Want ik kwam erachter dat ik in wijde kleding, mezelf met het omdraaien vastdraai als een rollade) een ladekastje voor in het toilet, want als ik steeds moet bukken voor menstruatiespul (echt hè! Heb ik jaren niet nodig gehad, fijn dan hormoontherapie!) zit ik constant met een hartslag van over de 100 op de wc! Ook liggen in dit kastje inmiddels toiletspullen als een deo en babydoekjes, want dan kan ik mezelf wassen in één moeite door!
(Ik weet inmiddels van het bestaan van OI/POTS.)

Dan natuurlijk de kruk in de keuken, omdat mijn hartslag ook daar steeds overuren draait en eerlijk is eerlijk ook wat dingetjes die het leven gewoon leuker maken. Zoals mijn outfit op de foto met de tekst: ‘Perfectly imperfect’! Daar heb ik dan weer dikke lol om! Met behulp van mijn lief en zijn AI, lig ik overal waar ik maar wil, tenslotte kan ik goed (dag)dromen!

Ik ‘shop’ wat af op internet en mijn favoriete webshops hebben lijsten vol spulletjes waar ik blij van wordt, die grappig en/of handig zijn of totaal overbodig, maar toch leuk. Die dingen blijven daar ook staan (zonder dat ik dat koop) en om de zoveel tijd kiep ik de heleboel weer uit mijn favorieten en begint het ‘shoppen’ weer opnieuw. Wat een belachelijk tijdverdrijf en aan de andere kant ook zo ontzettend fijn, omdat het leuk is om even andere prikkels om je heen te hebben dan alles wat ik zo langzamerhand van binnen en buiten ken.

Kortom ik ben ontzettend dankbaar voor alle praktische zaken die ik heb gevonden op internet, die mijn leven nu gemakkelijker en comfortabeler maken; en de vele mooie herinneringen, o.a. van onze circustijd, die mij liggend door de tijd loodsen.

Wat niks met online shoppen te maken heeft, maar wel met mijn staat van ZIJN op dit moment:
Inmiddels kan ik, tot mijn enorm grote verdriet, alleen nog maar zeer noodzakelijke (medische) korte telefoongesprekken voeren en is bezoek voor mij zeer uitputtend, dus beter van niet. ALS ik rechtop zit, praat ik zo min mogelijk, want dat kost te veel energie.

Ook heb ik afgelopen week echt een dieptepunt bereikt:
Iedere ochtend geniet ik enorm van mijn beker chai, buiten in mijn schommelstoel, hét hoogtepunt van mijn dag!
Echter brak na tien minuten rechtop zitten het zweet me uit, klopte mijn hart bijna mijn lijf uit, werd ik kotsmisselijk, stond mijn ruggengraat onder stroom en stortte ik ter plekke in elkaar.
De PEM van de dag ervoor was nog niet uitgewerkt blijkbaar…