Wat een toer!

Het is een hele toer om de moed erin te houden, als je aan huis en grotendeels aan bed gebonden bent. Ik kan helaas niet meer naar mijn lief in Haarlem, maar gelukkig komt hij steeds weer naar mij!

En als hij weer een aantal dagen bij mij is, gaan we altijd een keer toeren met de auto. Voor mij is dat noodzaak, want anders word ik knetter tussen mijn muren en schuttingen. De autostoel staat half schuin, kussen in mijn nek en twee kussens onder mijn armen, mijn benen gestrekt naar voren, zonnebril op, water en iets eetbaars mee en dan kunnen we gaan. Als ik halverwege het toeren in slaap val, is dat ook prima!

Ik geniet enorm van de natuur en meestal zoeken we de groene velden op. Wat dat betreft is de Utrechtse Heuvelrug een prima gebied om in te wonen! We rijden vaak op achteraf weggetjes en zo ontdekken we deze prachtige omgeving. Eén van mijn favoriete routes is over de dijk van Amerongen naar Wijk bij Duurstede vanwege de uiterwaarden, de dieren die daar lopen, de oude en nieuwe huizen, de sluizen, de Gravenbol waar ik vroeger met dochter, hond en vrienden graag ging zwemmen en de prachtige oude gedeeltes van de historische stadjes.
Wat heb ik mazzel dat mijn lief ook van toeren houdt!

Vroeger als kind, herinner ik me, dat we op zondag ook vaak gingen toeren in onze gele Toyota met zwart leren bekleding. En de dag was helemáál geweldig als we over ‘de zeven heuveltjes’ vlogen bij Overberg. Dat was een smal weggetje langs het spoor en als je goed gas gaf, dan kreeg je zo’n heerlijk gevoel in je buik als je over de heuveltop was en dan naar beneden ‘viel’. Gillen deden we, als zussen achter in de auto!
Helaas bestaan de heuvels niet meer.

Vandaag is de lucht blauw en de zon schijnt. Het is een prachtige zomerdag en ik voel me niet al te slecht. Sinds ik gestopt ben met de hormonen, zijn de ernstige Crashes/PEMS uitgebleven. Daar ben ik echt al heel erg blij mee. Nu de rest nog! Mijn gezondheid is een hele toer op zich!

De grap bij mij is, zodra ik me ietsepietsie beter voel, (in dit geval me iets minder zeer slecht voel) gaan de raderen weer draaien: oh misschien kan ik dit seizoen toch wel weer liedjes schrijven, inzingen en aanleren bij de musicalgroepen en weer met de trein naar Haarlem waar mijn lief woont en naar zee, wat ik verschrikkelijk mis!

Mijn lief voelt, dat mijn energie wat lichter is geworden en vraagt tijdens het toeren: ‘Zullen we ergens wat gaan drinken?’ Direct schieten er niet behulpzame gedachten in mijn hoofd: te druk, te veel prikkels, dat ga ik niet redden. Maar dan komt ook het bordje, wat ik in de tuin heb hangen voor mijn netvlies, met de tekst: ‘What if I fall? Oh but my darling, what if you fly! En ik zeg: ‘Ja, leuk!’

En zo belanden we bij kasteel Amerongen. Het is een eindje lopen van de parkeerplaats naar het terras en Erik vraagt of ik zijn scootmobiel wil, terwijl hij zijn rollator pakt vanwege zijn MS.
Mijn hoofd voelt een beetje licht, maar ik besluit toch te gaan lopen. Het is zo fijn om weer even ‘normaal’ dingen te doen. Op het terras is het niet te druk en met uitzicht op het kasteel hebben we een prachtige plek. Een drankje met appeltaart erbij wordt vlot gebracht en we genieten volop.

Helaas breekt al snel het zweet me uit en vraagt Erik of hij alsnog zijn scootmobiel moet gaan halen voor me. Ondanks alles hebben we pret, want hoe gaat dat er dan uitzien? Hij eerst met de rollator terug naar de auto, daar pakt hij de scootmobiel, dan terug rijden naar dit terras, mag ik dan op schoot mee? Haha, dat kan natuurlijk niet! Maar hoe komt hij dan terug? Ik besluit op m’n gemakje terug te lopen naar de auto en gelukkig gaat dat toch goed! Wat zijn we allebei blij, dat we dit gedaan hebben! Daar kan ik weer lang met plezier op terugkijken!

We nemen de toeristische route terug naar huis en daar ga ik grijnzend weer liggen. Toch hoef ik deze dag minder te liggen dan anders. Ik heb de vorige weken heel goed ‘gepaced’ en de kwartiertjes die ik actief mag zijn, redelijk goed in acht genomen. Zou ik me daarom vandaag iets beter voelen? Heeft pacen dan toch nut?
Als Erik weer naar zijn huis in Haarlem vertrekt, voel ik me nog steeds ietsepietsie beter. Ik kan hem zelfs buiten uitzwaaien! Wat heerlijk om me niet meer ‘doodziek’ te voelen!

Ik besluit deze energie in te zetten om eindelijk actie te ondernemen vanwege mijn nieuwe huishoudelijke hulp, die vanwege haar opmerkelijke activiteiten bij mij thuis, zorgt voor verschrikkelijk veel stress.
Ik besluit een mail naar de zorgorganisatie te sturen met een link naar mijn blog: ‘Hulp of Help!’. Ik hoef niet lang op reactie te wachten.
In overleg met mij, komt er iemand met mijn nieuwe hulp mee, om haar te begeleiden. Ze hebben namelijk niet zomaar iemand anders, dat is geen onwil, er ís gewoon niemand anders.
Het is fijn dat ik serieus genomen word en als dé dag is aangebroken, ga ik in de tuin in mijn buitenbed liggen.

Ik hoor hoe ze samen door mijn huis gaan en welke aanwijzingen ze krijgt. Tussendoor brengt de begeleidster mij verslag uit. Deze hulp heeft nog het één en ander te leren en helaas moet dat o.a. in mijn huis.
Mijn lijf staat onder topspanning en ik kan alleen maar denken: ‘Wanneer zijn ze eindelijk klaar? Ik moet weg, ik moet eruit! Ik kan deze stress niet verwerken!’

Als mijn huis schoon is en de hulp en begeleidster weg zijn, kan ik niet meer normaal functioneren. Ik pak mijn tas en door mijn adrenalinekick en de mega hoeveelheid aan stress in mijn lijf heb ik voldoende energie opgebouwd om mijn scooter te pakken (die ik om de zoveel weken heb gestart, zodat hij het zou blijven doen), zet mijn zonnebril en helm op en rij de poort uit.

De stress giert door mijn lijf en ik heb moeite om fatsoenlijk adem te halen. Ik begin te neuriën, want dat helpt om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Dan besluit ik om naar de boerderijwinkel te rijden om honingsnoepjes, stroopwafels en een leverworst te halen. Met dat doel voor ogen rij ik door de groene weilanden en ZIE ik weer wat er om me heen gebeurd. Ik haal diep adem en voel me heel langzaam weer tot rust komen. Pffffffff…

Als ik mijn heerlijkheden heb gekocht en bewust geniet, omdat ik sinds máánden zelf een boodschap heb gedaan, besluit ik te gaan toeren in deze prachtige omgeving. Ik dwaal tussen de weilanden door en voel me vrij. Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb! Ik heb weer vertrouwen in de toekomst. Zie mij! Ik zit op mijn scooter! Ik kan de scootmobiel afzeggen, ik kan weer naar Haarlem, met mijn lief bij het vuur zitten, zelf een boodschap doen! Die avond zet ik op Facebook, dat ik weer langzaam tot leven begin te komen! Man! Wat ben ik blij!

Als ik de volgende dag wakker word, ben ik uitgeput, maar nog steeds blij. Logisch dat ik kapot ben, moet je kijken wat ik heb gedaan na maanden doodziek te hebben gelegen!!
Als ik na vijf dagen nog steeds als verlamd op de bank lig, kijk ik terug op een paar geweldige momenten en voel me niet eens teleurgesteld, want ik wéét inmiddels dat de afgelopen tien jaren altijd met opstaan en weer vallen gepaard zijn gegaan.
In gedachten beleef ik de toer gewoon weer opnieuw. Letterlijk en figuurlijk.