Waar begin je aan!

Ik had geen idee, soms moet je niet te veel nadenken en het gewoon doen.
Spontaan zijn, levert je meestal mooie momenten op, zeker als je erop terugkijkt!
En is het achteraf toch minder geslaagd? Dan weet je dat ook weer, zie het als een leermoment en hoef je geen spijt te hebben, dat je het niet hebt gedaan.

Dit gaat heel erg over mij. Ik ben/was behoorlijk impulsief af en toe. Eerlijk is eerlijk, niet altijd even handig, maar ooooh wat kán het leuk zijn!
Toen ik student was; verkleed naar school gaan, chips en een hele cake tijdens de les eten met vriendin, bewust te laat komen om te zien wat er zou gebeuren…
Toen ik geen student meer was; aparte kleding aantrekken, een clownerie cursus doen, mijn haar oranje of zwart verven, de muren in mijn huis zomaar een andere kleur verven (en met kleur bedoel ik ook echt kleur! Blauw, groen, geel, oranje, paars, roze,…), meubels verplaatsen, stoppen met mijn vaste baan en mijn eigen bedrijf beginnen, een lied voor mijn lief schrijven en voor hem zingen, cakebeslag maken en opeten omdat ik het beslag zo lekker vind, een blog schrijven over mijn leven en dat de wereld in slingeren… 😊

En dan is dit de 100^e blog! Echt waar! Hoe cool is dat!
Als al het bovenstaande door fysieke beperkingen niet meer gaat, dan is mijn Friese lijfspreuk van toepassing:
 ‘As it net kin sa ‘t it moat, dan moat it mar sa at ‘t kin!’
(Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!)
De blog was het idee van mijn lief, we zijn gewoon begonnen en al doende werd de lay-out steeds mooier en passender. En wat een plezier hebben we met de blogfoto’s maken!

In onze bubbel zijn we creators. Er komt een beeld, of een woord, een zin, of een gedachte en dat gaat bubbelen, het komt in beweging en er ontstaat iets. Vóóraf heb ik vaak geen idee wat het gaat worden. Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd is: gewoon beginnen. Als je afwacht tot het plaatje compleet is, dan is het moment vaak voorbij en is er niets.

Al doende leert men, zet gewoon de eerste stap en dan de volgende, moet je eens kijken wat er gebeurt! En als je letterlijk niet kunt lopen, dan kun je in je hoofd ook die stap zetten. Of met je handen…
Zet in je kale tuintje stekjes, zorg er voor en je ziet de planten groeien en je groene en bloeiende tuin wordt een feit!

Zo kan bijvoorbeeld een verhaal ontstaan, een blog , een boek…
En dat boek is er ook gekomen, voor mezelf. En dat is geweldig! Een boek met al mijn verhalen en belevenissen van het eerste Willyblog-jaar met de eerste 50 blogs en de prachtige foto’s van Erik erbij. En daar ben ik mega trots op!

Binnenkort komt het tweede jaarboek van Willyblog en daar kijk ik naar uit!
Wie had ooit gedacht dat uit chronisch en onzichtbaar ziek zijn, nog iets geweldig creatiefs zou ontstaan! Dat iedere blog, die gecreëerd wordt weer positieve energie oplevert! (Zelfs als het onderwerp niet zo positief is.)

Wie had ooit gedacht, dat een ontmoeting vier jaar geleden, zo’n bijzondere vriendschap, verbondenheid en zelfs liefde zou opleveren. Dat ik iemand ontmoet heb, die ervoor kiest om bij mij te willen zijn. (Met al mijn beperkingen…) Die mij onvoorwaardelijk lief heeft, mij vrij laat, mij in zijn armen neemt als ik verdrietig ben en me laat huilen, als ik het niet meer zie zitten, of pijn heb, of… die niet zegt: ‘Het komt wel goed,’ want we zijn nou eenmaal niet gezond, we hebben het ermee te doen. MS, fibromyalgie; en de rest… ( Zie blog: Fibromyalgie ontmoet MS)
Uitdagingen genoeg helaas.

In de momenten dat we wél even wat kunnen, dan schitteren we! Alléén kon ik al veel, maar sámen nog veel meer! We hebben in onze huizen en tuinen o.a. een pergola gebouwd, een schutting neergezet, een overkapping een dichte achterwand gegeven, liedjes geschreven en opgenomen, filmpjes gemaakt, photoshoots georganiseerd en wie weet, komt er ooit een podcast!

Ik ben aan heel veel begonnen en daardoor kan/kon ik ook veel. Het meeste heb ik afgemaakt, want zo hoort het. Als je ergens aan begint, moet je het afmaken; had ik geleerd…
Als je iets niet meer kúnt afmaken, omdat je gezondheid dat niet meer toelaat, dan vond ik dat echt ingewikkeld. Ik was een doorzetter, op wilskracht kon ik echt heel veel, maar nu niet meer. Het is helemaal okee als het niet af is.
(En dat wil niet zeggen, dat ik het leuk vind, dat iets niet afgemaakt is. Zoals de gordijntjes voor mijn keukenkastjes bijvoorbeeld. Het zegt veel over mijn gezondheid, dat ze nu nog steeds niet af zijn.)

Ik heb geleerd om ‘Nee’ te zeggen. En zelfs om bewust ergens niet meer aan te beginnen. Mijn hulp aanbieden bijvoorbeeld. Dat doe ik niet meer, omdat ik het niet kan nakomen.
En dat is niet tof.

Maar voor mezelf begin ik nog wel met nieuwe dingen: roosjes haken via YouTube bijvoorbeeld. Zoiets deed ik nooit, want dan moet ik bewust tellen en opletten. Ik hou ervan om soms gewoon iets te creëren en te zien wat er ontstaat. Zo heb ik op één van onze circustournees ooit eens hele maffe beesten gehaakt van Zpagettikoord, zonder patroon, gewoon zo maar. En ze waren leuk! Ik heb er mensen blij mee gemaakt!
Sowieso, besluiten om toen in het wintercircus te gaan werken, was best een spontaan idee!

Ik heb ooit al mijn kerstballen geel geverfd, een bankstel omgehaakt, dreadlocks in mijn haar gehad (toen ik al schooljuf was), accordeon les gehad, klassieke duetten gezongen voor publiek, een drama-opleiding gevolgd, van een berg af gesprongen om te parasailen, in Frankrijk met een vriendin samen dramales gegeven, voorstellingen gemaakt en gespeeld, een contactclown opleiding gedaan, een oude buffetkast geel en turquoise geverfd, een groot mozaïek van een zon in mijn voortuin gemaakt, met mijn dochter gevierd dat ze de eerste keer uit de klas was gestuurd (Dat was nl. echt niet eerlijk, zo voorkom je een trauma trouwens…) In Zwitserland patat verkocht in een kiosk, een opleiding tot hondentrainer gevolgd en daarna weer een bedrijfje opgestart, een busje gekocht en er een minicamper van gemaakt (Was een miskoop helaas, maar hé het was even geweldig!), een overkapping in de tuin laten bouwen met mijn laatste spaargeld en…

Zo zie je maar…
Als ik dat allemaal niet had gedaan, had ik nu weinig gehad om met plezier en een glimlach op terug te kijken, vanuit mijn buitenbed onder de overkapping!
We vieren de liefde en de 100^ste Willyblog!
Bedankt lieve lezers! ❤️❤️