Al het goede komt in drieën, of…

Een mens kan niet alleen maar tegenslag hebben en eerlijk gezegd, was ik best toe aan goed nieuws, na maanden van een hoop ellende. Al dat goede kwam allemaal in één week!

Nadat ik de diagnose ME/cvs kreeg, moest ik dat uiteraard verwerken. De afgelopen maanden heb ik regelmatig in dubio gezeten als ik een beetje energie had:

• Zal ik toch een blokje om gaan?
• Zal ik toch langer buiten blijven zitten in mijn schommelstoel met mijn benen omhoog?
• Zal ik toch bezoek ontvangen, of even bijkletsen via de telefoon?

Mijn grootste angst was, om te ver over mijn grenzen heen te gaan, zodat ik nóg zieker zou worden. Want stel je voor, dat ik wél ME heb? Dan kan het blijvende schade aanrichten!
Vandaar dat ik met de allergrootste moeite heel streng ben geweest voor mezelf.
Achteraf ben ik daar zo blij om!

Er zijn nu weer iets vaker momenten, dat ik wél wat kan. Nog steeds moet ik donders goed opletten, maar ik kan weer iets langer overeind. Ik ben minder vaak ernstig ziek. Ik vind mezelf op dit moment: ‘stabiel slecht’ en nog steeds huis- en bed gebonden.

Een enorme drijfveer om goed te ‘pacen’ is, dat ik hopelijk een rondje kan rijden op mijn scootmobiel, áls die eindelijk een keer geleverd gaat worden! In mei van dit jaar heb ik de aanvraag bij WMO gedaan, maar de levering laat lang op zich wachten.
Ik kreeg een telefoontje van mijn ouders, dat zij me wel te hulp wilden schieten! Zó ontzettend lief!
Dat was het ‘goede’ één!

Het ‘goede’ twee kwam heel snel daarna, waardoor het aanbod van mijn ouders niet meer nodig is:
Na 141 dagen wachten, wordt mijn scootmobiel geleverd! Hoera!

Mijn gevoel van vrijheid terug! Als ik nu een beetje energie heb, is mijn tuinpoort uitrijden en de weilanden in, één van de eerste dingen, die ik ga doen!
En wie weet kan ik ooit weer zelf een boodschap doen!
De gewone dagelijkse dingen zélf weer kunnen doen buitenshuis, niet meer thuisgebonden zijn. Niet meer altijd afhankelijk van iemand hoeven zijn!

Okee, ik weet, ik draaf door, misschien kan ik maar vijf minuten rechtop zittend door de buurt rijden, maar toch… Happy me!!

Het derde ‘goede’ kwam van mijn lief:
Hij vertelde me, dat hij een documentaire had gezien over Faber-Castell. Er ging bij mij geen lampje branden. ‘Van de potloden en de puntenslijper!’ ‘Oooo jaaa!!! Van die prachtige vintage puntenslijper, die je mij vorig jaar had gegeven!’

Je moet namelijk weten, dat ik al jaaaaaren het liefst met potlood schrijf, hardheid: 2B.

‘Ik heb die documentaire voor je opgenomen’, zei hij. Hij kent mij zo goed! Hij weet dat ik daar intens blij van ga worden! En inderdaad was het geweldig om het hele proces van potloden maken te bekijken. Ook heb ik geleerd dat de ‘B’ van ‘2B’ staat voor BLACK. De ‘B’-serie zijn zachtere grafietstiften in de potloden en geven dus verschillende tinten zwart.
(De ‘H’, staat voor ‘Hardheid’ trouwens.)

De volgende dag lag er een kadootje in de bus: tien gloednieuwe 2B-potloden met scherpe punten van Faber-Castell en een puntenslijper! (De vintage puntenslijper versie was prachtig om naar te kijken, maar gaf geen scherpe punten meer helaas…) Nou, dan heb je me blij gemaakt hoor!!

De volgende dag belde de thuishulp organisatie van mijn (redelijk nieuwe en onervaren) huishoudelijke hulp. Vorige week was ze ziek en, hoewel ik het rot vond voor haar, was ik zó blij dat ze niet kwam! Er viel een last van mijn schouders. Dan maar geen schoon huis!
Deze hulp heeft mij zoveel stress opgeleverd, doordat er iedere week wel iets niet goed was gegaan. (Zie blog: Hulp? of Help!)

Natuurlijk, ze was nieuw en ze deed haar uiterste best, maar ik kan gewoon geen stress hebben! Alles wat zij was vergeten of verkeerd had gedaan, moest ik alsnog zelf gaan doen in dit geval. En daar werd ik weer ziek van. Ik heb heel wat heen en weer gemaild en gebeld met de organisatie. Ik kon en wilde niet iemand opleiden! Ik had iemand nodig die zelfstandig kon werken en mij met rust zou laten!

Toen had ik nog niet bedacht dat al het goede zelfs in vieren zou komen!
Ik krijg een andere vaste hulp, vertelde de medewerkster van de thuishulp organisatie. Een ervaren vrouw én iemand die al een aantal keren bij mij is geweest! Ik kon wel janken van blijdschap! Deze hulp kan heel goed zelfstandig werken. Ik weet zeker dat het goed gaat. Zij zíet wat er moet gebeuren en is een heel prettig mens! (En heel grappig, ik heb vroeger haar dochter in de klas gehad, toen ik nog juf was.)

Het goede hield nog niet op: Van mijn dierbaren kreeg ik een prachtig herfstkunstwerk in de bus en een tas vol met lekkers, leuks, handigs en liefs! ️❤️❤️

Als laatste ‘goede’: Ik mag columns schrijven voor ME Centraal! 😊

‘Al het goede’ hebben mij blij gemaakt en me nieuwe positieve energie gegeven!
Het helpt me bij de onderzoeken, die nog komen gaan, de gesprekken en eventuele diagnoses die wel of niet gegeven gaan worden. Happy me!