Ik hou je op de hoogte hoor!

Ruim twee jaar geleden kreeg ik de tip om ook uit mezelf te delen hoe ik me écht voelde en wat er in mijn leven gebeurde en niet af te wachten, totdat ik een keer de vraag zou krijgen: ‘Hoe gaat het met je?’ of ‘Hoe is het gegaan?’

Ik heb geleerd om me niet meer beter voor te doen dan ik ben, hulp te vragen als het nodig is en me in mezelf terug te trekken, als ik voel dat ik dat nodig heb.
En natuurlijk met de hele digitale wereld te delen, hoe ik me voel en hoe het met me gaat!

Dat is een mooie vooruitgang, toch?
Als nu een enkele keer iemand aan me vraagt: ‘Hoe gaat het met je?’, ben ik geneigd om te zeggen: ‘Lees mijn blog, dan weet je het.’
Maar dat klinkt dan natuurlijk weer niet zo vriendelijk…

Ik heb soms last van dualisme.
* Ik kan me dus storen als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat (lees jij mijn blogs dan niet?)
én ik kan me storen aan het feit dat iemand het NIET aan me vraagt. Herkenbaar?

* Hetzelfde geldt voor alles wat er gedeeld wordt op sociale media.
Er zijn voor mij twee categorieën:
De eerste groep; waar ik enorm van kan genieten, als ik de verhalen hoor en foto’s zie; en de tweede groep; waar ik overvallen kan worden door verschillende emoties: boosheid, irritatie, beetje jaloezie, verdriet, eenzaamheid…

De eerste groep is dus geen enkel probleem. Ik word blij van bijvoorbeeld gedeelde natuurfoto’s, van belevenissen van vrienden en mijn familie uit Amerika en Canada, van kunstwerken, mooie filmpjes, schoonheid in verschillende vormen, … en alles wat ik niet per se zelf hoef te beleven of mee te maken.

Bij de tweede groep heb ik gemerkt, dat ik o.a. getriggerd word door dingen, die anderen nog wel kunnen doen en ik niet meer.
De ‘feestdagen’ zijn daar een goed voorbeeld van.

Wij hadden een mooie kersttraditie om met de vader van mijn dochter, zijn familie, onze dochter met vriend én mijn lief en ik, spelletjes te spelen, lekker bij te kletsen en allemaal iets lekkers mee te nemen. Dit jaar zou het voor mij onmogelijk zijn om naar hen toe te gaan én om zoveel mensen om me heen te hebben.

Zowel mijn dochter als haar vader wisten dat het mij niet zou lukken. Dus vroegen ze apart van elkaar aan mij: ‘Ik wil het je toch vragen, al denk ik, dat je er te ziek voor bent; kun je met ons kerst vieren? Je bent echt van harte welkom!’
Deze manier van vragen heb ik zo ontzettend op prijs gesteld:
Ten eerste omdat mijn ziek-zijn erkend werd,
Ten tweede omdat ze duidelijk maakten dat ze mij/ons er heel graag bij wilden hebben.

Een tip dus voor lezers: ook al weet je dat iemand niet kan komen vanwege ziekte of andere moeilijke omstandigheden, laat weten dat je diegene er heel graag bij had willen hebben en dat je begrijpt, dat het niet kan.
Voor mij is dat in ieder geval fijner, dan achteraf te horen, dat er een gezellige bijeenkomst is geweest en de opmerking: ‘Ja jij kunt toch niet, dus hebben we je ook niet gevraagd.’

Tot zover alle ‘feestelijke gebeurtenissen’, het vervolg van mijn triggers op sociale media:

Werk gebonden activiteiten heb ik inmiddels allemaal uit mijn sociale media verwijderd, personen die mij op wat voor manier pijn hebben gedaan ook. En al ben ik af en toe benieuwd hoe het met ze gaat, ‘Ga nooit terug naar diegene die je pijn heeft gedaan’, las ik ooit ergens en deze uitspraak past goed bij mij.

Ik ben iemand die graag meeleeft met anderen, ook mijn grootste valkuil overigens. Als iemand mij vertelt over datgene wat er te gebeuren staat, dan maak ik vaak een notitie in mijn mobiel om later na te vragen hoe het is gegaan. Ik wil dat oprecht graag weten, zowel positief als negatief. En het blijft vaak rondspoken in mijn hoofd de weken daarna, totdat ik weet hoe het afgelopen is.
Door de belevenissen van anderen, is mijn wereld wat groter dan mijn eigen huis en tuin.
Gelukkig hoor ik ook vaak: ‘Ik hou je op de hoogte hoor!’

Alleen gebeurt dát dus vaak niet.
Ik wacht geduldig, ik heb alle tijd van de wereld.
En de wereld draait gewoon door, ook zonder mij, dat weet ik al jarenlang.

Ik weet ook dat ‘mijn wereld’ niet te vergelijken is met misschien wel ‘jouw’ wereld. Die wereld waarin je druk bent met je werk, je privé, sport, vrienden, uitgaan, leuke dingen doen, zorgen voor iemand anders, je kinderen, of…
Jouw wereld waarin iemand zoals ik, heel af en toe even in je brein op plopt: ‘O ja ik zou haar nog…’ en weg…

Ondertussen ben ik nog steeds oprecht heel erg benieuwd hoe bijvoorbeeld je gesprekken  zijn gegaan, of je doktersbezoek, hoe je sollicitatiegesprek is verlopen en hoe het met je oma is. Ga je nog verhuizen? Is het uiteindelijk een jongen of meisje geworden en was je cadeau goed gekozen, waren ze er blij mee en was je überhaupt nog op tijd?

‘Ik hou je op de hoogte hoor!’
‘Ik laat het je weten!’

Tof!

Leuk!
Ik wacht erop en heel fijn, dat je ook dit nieuwe jaar aan me denkt om het te delen!