Vandaag voel ik me nog steeds niet tof. Dit duurt nu al zes dagen. Ik ben uitgeput, heb pijn op mijn borst en allerlei andere heftige klachten, waarvan ik inmiddels weet dat het PEM en POTS is, maar ik voel me ook onrustig, dus ik hoop het van me af te schrijven. Vaak helpt schrijven om de onrust uit mijn lijf te krijgen. De PEM en POTS zal ik daar helaas niet mee weg krijgen.

Dit seizoen kan ik niet aan de slag bij de musicalgroepen, waar ik als vrijwilliger zangdocent was (en ook de liedteksten voor de musicals schreef op bestaande muziek). Dat vind ik vreselijk want, hoewel het me veel energie kostte de afgelopen twee jaren, was het zó de moeite waard!

Ik vond het geweldig om weer liedjes te schrijven, om weer actief te zijn, om met jeugd van acht t/m zeventien jaar creatief aan de slag te gaan. Om weer een collega en een ‘juf’ te zijn. Het bracht weer een doel in mijn leven. Weer heel even terug naar mijn werkende leven van vroeger.

Aan het einde van het vorige seizoen hadden we al besloten om, voor één groep, een musical terug te pakken, die mijn collega in 2008 geschreven heeft. Ik heb toen de liedjes erbij gemaakt en ik heb de cd nog, waar de muziek op staat en in het originele script staan de liedteksten. De musical zou herschreven worden en ik zou weer naar de liedjes kijken. Toen zong ik nog geen nummers in, helaas!

Maar rond deze zomer werd alles anders, omdat ik niet meer kon. Ik kon letterlijk niks meer. Alleen maar liggen en heel erg ziek zijn. Mijn lieve collega’s zeiden, dat ik me niet druk moest maken en dat alles goed zou komen. Eerst maar beter worden. Ja, dat dachten we toen nog…

Inmiddels is het musicalseizoen weer begonnen en lig ik vooral plat. Gelukkig wel minder ernstig ziek dan een paar maanden geleden. Mijn theatercollega’s hebben mijn collega- zangdocent gevraagd om ‘mijn’ groepen over te nemen. Daar ben ik oprecht blij mee én verdrietig, dat ík het niet meer kan. ‘Levend verlies’, heet dat. Elke keer weer afscheid nemen van iets, dat je niet meer kunt.

Toch blijft er nog een uitdaging staan: van de negen liedjes die ik in 2008 geschreven heb, waren er zeker vijf geen doorsnee liedjes op bekende muziek. Ik hou er namelijk van om ook onbekende en bijzondere muziek uit te zoeken, waar ik liedjes op schrijf. Dat zou nu in de praktijk gaan betekenen, dat de nieuwe zangdocent met geen mogelijkheid wat aan de oude liedjes zou hebben.

Er waren twee opties: iemand moest nieuwe liedjes schrijven, of ik ‘moest’ de oude nummers inzingen. Optie één viel af. Niemand zag het zitten om nieuwe liedjes te schrijven, dat is namelijk echt míjn ding. Optie twee zou ook een uitdaging zijn. Zou ik genoeg energie hebben, om de negen liedjes in te zingen? Het lijkt me geweldig!

Alleen kan ik in de praktijk dus niet langer dan een paar minuten staan, zonder dat ik beroerd word. (Ik heb inderdaad POTS.) Ik stelde voor om ze dan heel simpel, liggend, met mijn mobiel in te zingen, zodat mijn zang-collega in ieder geval kon horen wat de bedoeling zou zijn. Ze waren blij!

Toen ik dat aan mijn lief vertelde zei hij: ‘Als je toch liggend gaat zingen, zou ik ook de opname apparatuur bij je bed/bank kunnen zetten. Als ik de liedjes daarna ook nog wat bewerk, dan klinkt het toch een stuk beter dan via je mobiel!’

Zogezegd, zo gedaan.
Ik had de lat voor mezelf heel laag gelegd, alles beter dan het geluid van mijn mobiel toch?
Ik begon al liggend, met een maffe rap, hilarisch, het was zo leuk! Ik kon bijna alles zonder problemen weer zingen/rappen en dat na zeventien jaar!! Ik wist het gewoon nog! Zelfs kon ik me de tekst nog herinneren van een liedje, dat op wonderbaarlijke wijze niet meer in het script stond!

Voor mijn lief was het ook al weer een jaar geleden, dat hij met de apparatuur gewerkt heeft, dus hij moest weer even oefenen. Na deze rap, ging hij eerst aan de slag met bewerken en ging ik naar de andere nummers kijken. Hier en daar herschreef ik wat en ik zong rustig voor me uit.

De volgende dag voelde ik al wel lichte PEM-signalen, maar die negeerde ik en we gingen verder. Hoezo zou ik PEM krijgen van eventjes zingen?
Ik begon met een simpel liedje, dat ging prima. Eén keer oefenen en daarna stond het erop.
Daarna nog een liedje en ik was trots op mezelf, dat ik niet voor perfectionisme ging!

Mijn grote valkuil is mijn adrenaline, als iets fijn gaat, vergeet ik, dat ik moet doseren.
Dus gingen we door met het volgende nummer. Ook de rap van gisteren wilde ik opnieuw, want daar had ik toch het één en ander in veranderd. Toen ik bij de laatste twee zinnen van de rap over mijn woorden struikelde, dacht ik ineens: shit! Ik ben te lang doorgegaan!

Het was heerlijk om weer te zingen, maar… ik was kapot, compleet uitgeput. Dikke CRASH! Een PEM die al dagen duurt, is het resultaat.
Uiteindelijk heb ik mijn collega’s met pijn in mijn hart moeten zeggen, dat ik niet alle liedjes kon inzingen en dat de kans dat ik dit seizoen nog terug kom, uitgesloten is.

Met een vriendin die ook chronisch ziek is, had ik het over ‘Levend verlies’, elke keer toch weer iets moeten inleveren wat je eerst wel kon. Elke keer weer incasseren en weer aanpassen. Hoe hou ik mijn leven leefbaar, hoe hou ik mijn leven leuk genoeg. Zingen en schrijven geven waarde aan mijn leven. Wat geeft waarde aan jouw leven?