Als ik dood wil
Voel ik me zo ontzettend eenzaam
Ben ik zo intens verdrietig
En zo boos
Waarom houdt het nooit op!

Als ik dood wil
Wil ik eigenlijk rust
Geen confrontaties met onbekenden
Geen woorden met bekenden
En zeker geen gedoe met mijn dierbaren

Als ik dood wil
Heb ik op dát moment behoefte aan heel veel liefde
Aan armen om me heen
Aan iemand die tegen me zegt
Dit is NU, het gaat wéér voorbij

Als ik dood ben
Houdt het dan eindelijk op?
Heb ik dan rust?
~~~~~~~~~~
^{* Willeke 2-7-24 *}

Er zijn momenten in mijn leven, dat ik net een druppel ellende te veel krijg. Dan gaat mijn systeem met me aan de haal. Het relativeren van de gebeurtenissen is ‘out of order’. Mijn alarmsysteem gaat op vol vermogen loeien. Ik voel me als een elastiek dat op knappen staat. De rek is eruit. Het meebewegen met het leven is gestopt. De ‘go with the flow’ is gecrasht.

Als ik, na die laatste druppel, geen energie meer heb, kruip ik onder mijn dekbed.
Even niks en niemand meer. Alleen mijn neus komt eruit voor frisse lucht.
Als ik, na die laatste druppel, nog wel iets aan energie heb, pak ik mijn elektrische fiets en ga fietsen. Het liefst met wind tegen, wat ik normaal gesproken eigenlijk niet kan. Mijn hart gaat tekeer. Mijn brein draait overuren. Ik huil, ben boos, intens verdrietig en dat allemaal tegelijk.

Door mezelf letterlijk uit te putten, kan mijn systeem weer een beetje gereset worden. Als het goed hard waait, gaan al mijn emoties uiteindelijk mee met de wind. Mijn lichaam geeft aan, dat ik dit niet vol kan houden op deze manier. Ik moet vertragen.
Dan zie ik weer écht wat er om me heen is, ik voel de kou of warmte en de wind, ik ruik de buitengeuren, ik hoor de geluiden, ik proef mijn zoute tranen…

Mijn systeem komt weer wat tot rust. Mijn relativeringsvermogen begint weer te werken. Ik schiet in de lach. Jezus! Pffff wat gebeurt er toch weer allemaal…

Thuis op de bank nemen mijn gedachten het weer over, beginnen mijn tranen weer op te wellen en denk ik vooral aan hoe ik het snelst dood kan gaan. Wat heb ik ervoor nodig of wat moet ik doen? Wel zonder rotzooi achter te laten graag. Wat moet ik voor mijn katten regelen, mijn geliefden mogen mij niet vinden, aan wie moet ik nog iets van een afscheidsbrief schrijven, andere mensen mogen er ook niks aan overhouden als ze mij vinden. Mmmm ingewikkeld zeg…
(Bel 0800-0113 of chat met www.113.nl, als je brein nare spelletjes met je speelt en je denkt aan zelfdoding.)

En dan ineens schieten de woorden van de tekst bovenaan deze blog mij te binnen.
Ik wil niet dood. Ik wil rust. Ik wil harmonie.
Ik wil geen stress meer. Geen confrontaties, niet verraden worden, niet in oude patronen terugvallen die niet helpend zijn voor mij.
Ik wil niet tegen onrecht hoeven vechten, geen risico’s nemen daardoor, die anderen en mezelf in een situatie kunnen brengen waardoor het leven nog ingewikkelder wordt.
Ik wil graag begrepen worden en geliefd zijn door de mensen die dicht bij mij staan, door geboorte of zelfgekozen vriendschappen.

Na even in mijn tuin werken, bijkletsen met een buur(t)vrouw en een goed boek lezen, komt mijn brein uit mijn niet-behulpzame patronen. Uren lees ik door. Totdat ik zo moe ben, dat ik mijn bed in rol en 14 uur achter elkaar slaap.

De volgende dag word ik wakker met kat Lytse boven op mijn buik en kat Tjinta die tegen mijn been aan ligt. Mijn beschermengelen hier op aarde.
De verwerking kan weer beginnen. Ik kan weer woorden geven aan mijn rollercoaster van gevoelens van de dagen ervoor. Ik kan weer relativeren.

En ik verlang nog steeds intens naar harmonie in mijn leven.
Rust, liefde, compassie, schoonheid, natuur, vriendelijke woorden en een liefdevolle knuffel van de mensen die van mij houden.
En natuurlijk een volkswagenbusje die het doet…. 😊

P.S. voor degenen die benieuwd zijn hoe het afgelopen is met de beschuldiging van bijstandsfraude:
Door mijn mondelinge informatie en aangeleverde stukken bleek alles in orde te zijn. Ik behoud mijn recht op uitkering. (Enne… aan excuses doet de gemeente Veenendaal niet in dit soort zaken…)