‘Een jubileum of jubilee is een feestelijke herdenking van een gebeurtenis,
die een bepaalde tijd geleden is.’

Vandaag is het 80 jaar geleden, dat D-DAY het begin inluidde van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Zouden ze dat díe dag geweten hebben? Dat het achteraf een zeer belangrijke dag is geweest? (Als je het gemist hebt, op het moment van dit schrijven is het 6-6-24.)

Vandaag gaf ik als antwoord op een vraag bij de Fibromyalgie-facebookgroep;
Dat ik 10 jaar geleden écht omgevallen was; een jubileum!
De grap was dat mijn antwoord rond ging malen in mijn hoofd.
Is die 10 jaar ‘echt ziek zijn’ iets om te vieren? Was het sarcastisch bedoeld?
Hoe bedoelde ik dat eigenlijk? Een jubileum is toch iets leuks?
Waarom typte ik dat antwoord met een mega grijns op mijn gezicht?

En zeker weten, dat ik op het ‘omval-moment’, NIET dacht, dat dát een memorabel moment zou zijn en invloed zou hebben op mijn komende 10 jaar!

Nee. Het was niet sarcastisch bedoeld. Maar wel een moment om even bij stil te staan.
Is dit moment het waard om het dan feestelijk te herdenken?
Een groot gedeelte van de afgelopen 10 jaar is een rollercoaster aan heftige gevoelens geweest.
Zeg maar standje overleven.
Als ik nu even goed voel, dan merk ik níet meer, dat ik me boos, verdrietig, gefrustreerd, minderwaardig, depressief of waardeloos voel, over het feit dat ik chronisch ziek ben.
Dat is sowieso al een feestje waard!

10 Jaar geleden had ik een zeer hectisch en druk leven met vriend, kind, hond en eigen bedrijf.
Ik had mijn droom waargemaakt! Hoe tof was dat!
(En hoe zwaar, met zoveel pijn en steeds uitgeput zijn…)

10 Jaar geleden viel ik om. Letterlijk. Over de wasmand heen op mijn eigen balkon. Na een aantal maanden die vooraf gingen, waarin mijn lichaam en geest langzaam stopten met functioneren. Steeds een beetje minder. Totdat het genoeg was. En ik alleen nog maar kon liggen en ademhalen.

En verwonderlijk om me heen keek. Stilte. Rust. Niks meer…

10 Jaar met geweldige mensen om me heen.
Mensen die altijd voor me klaar staan en stonden.

In 10 jaar:
Samen wandelen met of zonder hond *een theetje drinken *mij naar het ziekenhuis brengen en halen *samen serieuze en gelukkig ook lachwekkende gesprekken voeren *samen eten (o.a. heel veel woensdagavonden, wat was dat waardevol zo samen) * fijn samen huilen, lachen en ouwehoeren *lunchen thuis of in onze ‘kroeg’ (wat dan eigenlijk helemaal geen kroeg is, maar het klinkt zo leuk) *naar de film, stadsstrand of theater *een spelletje doen *mij voor de zoveelste keer helpen verhuizen (ik blijf híer zitten, echt waar!) *op (zang)vakantie *een dagje sauna *kleding uitwisselen *hier een map met recepten mam (omdat ik niet kan bedenken, wat ik vandaag nou weer moet eten) *of nog beter: een bakje met eten 😊
*een telefoontje / appje / (zelfgemaakte) kaart / briefje of mailtje *logeren bij grote zus en daar wandelen aan zee, met of zonder familie, maar altijd met lieve hond Max *mijn minibusje (wat technisch een ramp bleek, maar een ervaring die toch geweldig was) *een natuurcamping dichtbij ontdekt, met mensen die ook vrienden werden *bij het vuur zitten praten en staren *bbq-en, zodra het kan *stekjes van binnen- en buitenplanten gekregen, waardoor mijn huis is geworden, zoals ik het gewenst had *leuke mensen in de straat met hekgesprekken *samen shoppen en ijskoffie drinken… *en heel veel LIEFDE!*

En uiteraard ben ik het één en ander vergeten op te schrijven, want mijn geheugen is niet best, volgens mijn dochter. Dus vul het gerust aan!
Wat hebben we nog meer samen gedaan en / of beleefd de afgelopen 10 jaar?
Nog meer, waar ik met een grote grijns en happy gevoel op terug kan kijken!

Tien jaar, om echt uit te vinden, wie IK ben.
Wie ik ben zonder werk.
Dat was en is niet gemakkelijk, kan ik je vertellen!
Want het is natuurlijk nog niet afgelopen.
Het leven gaat gewoon door.
Maar…

Ik ga het vieren.
(Met taart natuurlijk!)
Tien jaar ‘thuis’ zijn.
Letterlijk en figuurlijk.
Een prachtig jubileum!