‘Wat zijn voor jou de voordelen van ziek zijn?’, vroeg de trainer me bij de intake van een interne vijfdaagse trainingsweek, waar de behandelmethode op NLP gericht zou zijn.
Ik keek haar aan of ze compleet gestoord was. De voordelen van ziek-zijn??
Verstond ik dat goed? Ben je wel goed bij je hoofd??

Op de radio had ik gehoord over een vrij eenvoudige methode die chronische pijn en vermoeidheid kon stoppen. De oorzaak van chronische pijn en vermoeidheid zou kunnen liggen in een traumatische gebeurtenis vanuit het verleden, waardoor je systeem in een overlevingsstand terecht was gekomen. Om te overleven leer je nieuwe patronen aan en het is dus een kwestie van je niet-behulpzame patronen omzetten naar behulpzame patronen, waardoor je geen chronische pijn en/of vermoeidheid meer zou ervaren.

Dat klonk me als muziek in de oren! Ik ben er altijd van overtuigd geweest, dat mijn ‘gezondheidstoestand’ tijdelijk zou zijn. Dat het over zou kunnen gaan. Dat het een begin en een einde zou kennen.
En het verlies van mijn tweelingbroer zou een logische verklaring kunnen zijn, dat ik op zeer jonge leeftijd getraumatiseerd was geraakt en dat mijn lichaam en geest in een overlevingsstand terecht waren gekomen.

Ik ging direct op hun website kijken en herkende alles. Ik stond bijna te juichen! Dit zou werken voor mij, ik wist het zeker! Dit resoneerde bij mij, dus dit ging ik doen. Alles om het normale leven weer op te pakken en weer lekker aan het werk te kunnen. Ik schreef me in en kreeg een uitnodiging voor de intake.

Na heel wat vragen kreeg ik dus de bewuste vraag:
‘Wat zijn de voordelen voor jou om ziek te zijn?’
Ze zag waarschijnlijk aan de uitdrukking van mijn gezicht wat er in mijn hoofd omging.
‘Sorry hoor’, antwoordde ik, ‘maar ik snap werkelijk helemaal niks van die vraag! Ik heb vreselijk veel pijn elke dag, ben doodmoe, kan niet meer werken, amper voor mijn dochter zorgen, mijn hele sociale leven is naar de knoppen en ik heb geldzorgen, want ik was zzp’er toen ik ziek werd! Wat zou daar fijn en handig aan kunnen zijn??’
Ik reageerde echt super geïrriteerd, op het boze af. Ik kon me werkelijk helemaal niks voorstellen wat een voordeel zou kunnen zijn van chronisch ziek en vermoeid zijn.
En eerlijk gezegd nog steeds niet.

Tijdens de vijfdaagse training kreeg ik nóg een interessante vraag:
‘Ben je moe of Doe je moe?’
Huh? Kun je ook ‘net alsof’ moe zijn dan? Ik raakte compleet in de war. Kan je systeem je zo voor de gek houden, dat je dénkt dat je moe bent, maar dat het eigenlijk niet zo is?

Vijf dagen lang heb ik mezelf door de geestelijke mangel gehaald. Wat dacht en zei ik allemaal bewust en onbewust? Was het waar?
Ik leerde enorm letten op wat ik zei en wat ik dacht.
Alles wat niet behulpzaam was, leerde ik omzetten in mijn hoofd (ik moest daarbij ook letterlijk in patronen lopen) naar behulpzame gedachten en uitspraken.

We moesten elkaar ook aanspreken als we iets zeiden, wat niet-behulpzaam was.
(Bijv.: Pfff ik ben echt altijd moe! / Ik ben daar echt niet goed in hoor! / Ik geloof niet dat het ooit beter wordt. / Dat stomme lijf van mij! / …)
Ik kreeg mijn buddy Loulou toegewezen. Zij volgde ook deze training, dus we werden elkaars buddy. (En we hebben nog steeds contact!)
Samen gingen we oefenen in niet-behulpzame patronen omzetten naar behulpzame en we praatten wat af. Ik heb best veel geleerd deze dagen, wat ik tot op de dag van vandaag nog toe kan passen.
Ook dat het ontzettend vermoeiend is om patronen om te zetten in je hoofd, telkens weer. Want het duurt ongeveer drie maanden voordat één patroon werkelijk is omgezet, na consequent oefenen en toepassen. En hóeveel patronen heb ik om te zetten?

Ik heb in deze dagen veel geleerd over het vier staps-leermodel:
Bewust en onbewust Bekwaam en onbekwaam
Fase 1: onbewust onbekwaam
Fase 2: bewust onbekwaam
Fase 3: bewust bekwaam
Fase 4: onbewust bekwaam

Uitleg met een voorbeeld:
1: Je hebt nog geen ervaring met autorijden. Je hebt geen idee of het makkelijk of moeilijk is, maar wanneer je naar anderen kijkt, denk je: dat kan nooit moeilijk zijn.
2: Tijdens je eerste rij- en theorielessen blijkt het moeilijker dan je dacht. Het is zweten en stressen om alle handelingen tegelijk uit te voeren.
3: Tegen de tijd dat je examen doet, ben je in staat auto te rijden, alhoewel dit nog veel aandacht en energie vergt.
4: Enkele jaren na het behalen van je rijbewijs, rij je volledig op de automatische piloot, verzonken in gedachten.

Zolang je zelf onbewust bent in wat je denkt en zegt, zal er nooit een verandering plaatsvinden. Pas als je alle vier de fases door bent, kan er werkelijk wat veranderen.

Jaren daarna heb ik nog geworsteld met de vraag: ‘Doe ik moe of ben ik moe?’ (En zelfs nu nog moet ik mezelf af en toe testen…)
Om daar achter te komen, want mijn gevoel kon ik tenslotte niet meer vertrouwen, ging ik lopen of fietsen. Om uit te proberen of mijn lijf / gevoel een spelletje met mij speelde. Heel soms hielp de afleiding me om uit mijn vermoeidheidspatroon te komen, maar in 95% bleek ik echt geen energie meer te hebben en had ik mezelf in de problemen gebracht, door het huis uit te gaan.

Te bizar eigenlijk dat ik het (af en toe) nog steeds ingewikkeld vind, om toe te geven dat ik echt chronisch ziek ben. Dat mijn energielevel bij tijden echt zeer zwaar onvoldoende is.
En in het kader van bewust zijn en leven kwam ik er ook achter (doordat Erik dat tegen mij zei), dat als mijn energie oké is, ik er helemaal niet naar taal, om te gaan liggen! Ik dénk er niet eens aan! Ik ben dan alleen maar bezig met dingen bedenken, die ik kan gaan dóen! Ik ga naar buiten, van ‘alles’ ondernemen!
Totdat mijn energie weer op is, mijn lijf en geest stoppen met functioneren.
En ik moet gaan liggen.

Wat voor mij de voordelen zijn van chronisch ziek en vermoeid zijn?
Geen!

Ik begrijp inmiddels wel waar de vraag vandaan komt. Om de vraag uit te leggen, kreeg ik dit als voorbeeld:
Stel dat je het helemaal niet naar je zin hebt op je werk. Je wordt ziek. Dan heeft het als voordeel dat je niet meer naar je werk hoeft. Je systeem kan dan onbewust die ziekte in stand houden.

En hoeveel buitenstaanders hebben als mening dat ‘in de bijstand zitten’ lekker makkelijk is?
‘Zij’ hoeven niet meer te werken!
‘Zij’ kunnen lekker doen waar ze zin in hebben!
En ‘wij’ maar werken!

Tsja, chronisch ziek zijn én een bijstandsuitkering hebben is een waardeloze combinatie, kan ik je vertellen. Chronisch ziek zijn is duur. En betaal dat maar eens van een bijstandsuitkering, waar je eigenlijk nét niet van rond kunt komen, met stijgende energiekosten en boodschappen, die ieder jaar duurder worden. En het percentage dát alles duurder wordt, dát percentage gaat de bijstandsuitkering niet omhoog. En dan heb ik het nog niet eens over alle nadelen van de bijstand. (Zie blog 10 ‘U heeft inlichtingenplicht’)

Dus vertel mij eens even: Welke voordelen heeft het voor MIJ om ziek te zijn?

P.S. In 2015 volgde ik deze training. Ik heb er veel geleerd wat mij geholpen heeft om beter te leren omgaan met mijn chronisch ziekzijn. Het herstellen ervan, waarvoor ik uiteindelijk deze training heb gevolgd, is niet gebeurd. En velen met mij uit de training zijn niet hersteld, helaas. Dit was een zeer zware teleurstelling voor mij. De training was uiteraard niet gratis.