Ik zit nu in de trein en zit in tegengestelde treinreisrichting. Er was geen andere plek.
Dat betekent, dat ik met mijn rug naar de ‘toekomst’ zit. Ik zie dus niet wat eraan komt.
En dat doet wat met me, merk ik.
De term ‘achteruit’ komt in me op en schrijf ik direct op. Misschien wel wat voor een blog? Nadat de titel staat, komen de woorden weer vanzelf, hoe bijzonder is dat toch!

Al typend op mijn mobiel en naar buiten kijkend tussendoor, lijkt het of de wereld een soort van vertraagd. Naar mijn idee kan ik de beelden, die ik buiten zie, nu veel langer zien dan wanneer ik in de reisrichting zit en alles zie, wat me tegemoet komt.

Nu IS het er gewoon. En het lijkt langer te blijven.
Net zoals mijn leven is. NU. Heel lekker rustig, niks flitst snel voorbij…
Dat vindt mijn brein fijn!

De grap is, dat ik normaal gesproken zoveel mogelijk vermijd om ‘achteruit zittend’ te reizen.
Wat een gekke omschrijving is dit eigenlijk! Want ik zit gewoonlijk, niet met mijn hoofd achterstevoren gedraaid of zo.
Ik mag graag op tijd zien, wat er gaat gebeuren om daar, zo nodig, op tijd op te reageren.
Waar zou ik die instelling aan over gehouden hebben?

Het alert zijn. Het zelfs hyper alert zijn?
Er zijn jaren geweest, dat ik op scherp stond. Dag en nacht. Zelfs als ik ging slapen. Ik registreerde ieder geluid. Is het veilig of niet?
Als ik dacht dat het veilig was, trok ik het dekbed over mijn oren om de wereld buiten te sluiten en in mijn veilige holletje in slaap te vallen. Maar als er ’s nachts een afwijkend geluid te horen was, werd ik daar wakker van! Zo heb ik heel wat nachtelijke activiteiten waargenomen… niet heel bevorderlijk voor mijn nachtrust overigens.

Ik denk, dat ik in die tijd mijn fibromyalgie verder heb ontwikkeld. Mijn lijf was steeds gespannen, zowel mijn lichaam als mijn geest. Altijd hyper alert. Klaar om…
Logisch dat je dan een chronische pijn in bindweefsel en spieren ontwikkelt en een zwaar overbelast brein. Logisch ook, dat je chronisch vermoeid wordt.
En als je tientallen jaren in die overbelaste modus hebt geleefd, heb je dat niet in een jaartje omgezet helaas. Ook niet in velen jaren trouwens…

Ik voel nu, dat de zon in mijn gezicht schijnt en ik kijk weer even op. Heerlijk comfortabel warm heb ik het. Ik zit in een tweezits, met m’n rugzak naast me. Om me heen klinken vrolijke stemmen van studenten die blij zijn, want ze hebben net de trein gehaald. Ze hijgen nog na.
Ik moet natuurlijk wel af en toe even opletten waar ik ben, want gelukkig is mijn hyper alert standje in de veilige modus tegenwoordig en verzand ik rustig in mijn eigen gedachtewereld. Lekker hoor.

De conducteur kletst gezellig met verschillende medereizigers en het voelt alsof ik op een busreis ben met een enthousiaste reisleider. De sfeer voelt gemoedelijk en gezellig. Niemand heeft haast. Even bijklets tijd, even onthaasten.
Hij vertelt aan een ouder stel dat er vertraging is en hoe je gratis een warm drankje kan halen. Hij helpt ze met hun mobiel en maakt ze wegwijs in de website. Hij neemt alle tijd voor ze. Lief toch?

Als ik weer naar buiten kijk met de zon op mijn toet, voel ik een inwendige rust. En dat gevoel is zo fijn! Met alles wat ik zie, hoef ik niks. Ik hoef het zelfs niet eens te registreren als wat het is. Ik zie vormen en kleuren en ik hoef het niet te ordenen. Het mag er gewoon zijn en ik moet er niks mee.

Ook met de mensen en geluiden om me heen hoef ik niks. Het is er en dat is oké.
Dit doet me ineens denken aan de mindfulness cursus die mij aangeraden werd te volgen toen ik een burn-out had. Een vriendin zocht er een paar voor me uit. Die van Happinez leek me wel wat, omdat ik blij werd van het tijdschrift Happinez. Dan zou de cursus ook wel wat kunnen zijn.
De Happinez vind ik nog steeds prachtig vooral vanwege de mooie kleuren en sprekende foto’s & afbeeldingen.

De mindfulness cursus leerde me in ieder geval, om in het moment te zijn. Wat gebeurt er NU.
Mijn brein vond dat zeer ingewikkeld, want die was alleen maar met de toekomst bezig;
Ik ben ziek. Ik ben uitgeput. Ik kan niks meer. En het ziet er niet naar uit, dat ik snel beter word. Ik heb geen eigen bedrijf meer, dus geen inkomen. Ik voel me depressief. Hoe lang kan ik op mijn spaargeld leven? Hoe gaat het met mijn dochter? Kan ik mijn hond en twee katten wel houden? Wat als ze ziek worden? Dierenarts is duur. Medicijnen zijn duur. Kan ik mijn auto behouden? Ik kan niet meer werken. Hoe betaal ik mijn huur? Hoe doe ik boodschappen? Hoe word ik het snelst weer beter? Wat moet ik daar voor doen en/of laten… Pffff wat een stress… Mijn brein draaide overuren, logisch denken, kon ik allang niet meer.
Als al deze gedachten geregeld zouden zijn, zou ik beter/sneller kunnen herstellen, had ik bedacht.
Maar helaas werkt dat zo niet in de praktijk. Dat had een psycholoog al eens tegen mij gezegd en ik was het nog steeds niet met haar eens. Onzekerheid is killing voor genezen.

Door de mindfulness cursus moest ik me bezig houden met:
Beelden, geluiden, geuren, wat voel ik, wat proef ik?
Met aandacht voor dat wat er nu aanwezig is.
Elke keer weer terugbrengen naar nu.
Ik heb er uiteindelijk veel aan gehad, aan mindful leven.

En zo zit ik nu ook in de trein. Heerlijk in het nu. Al mijn zintuigen gebruik ik bewust.
Het smintje in mijn mond smaakt scherp naar menthol. (Jammer, ik dacht de drop-versie te hebben…)
Ik ruik een licht fris, bloemig parfum, die van mij. Het doet me denken aan de vakantie in Amerika, want daar kreeg ik het. Veel parfum stinkt op mijn huid, maar een vleugje van deze ruikt ook bij mij heerlijk. Joepie!
Ik zie blauwe stoffen bekleding van de stoelen tegenover mij. Ik zit nu in een vier-zits, ik ben inmiddels overgestapt en ik reis nu bewust achteruit! Verder zie ik mensen om me heen. Aan de andere kant van het gangpad zit een dame met prachtige Patchwork laarzen in verschillende bruin tinten. Ik hou van bijzonder schoeisel!
(Alleen hierom heb ik mijn mooie schoenen even op de bank vóór me gelegd om daar deze blogfoto van te maken.)
Ik hoor zacht gepraat van mensen, verschillende talen, het gezoem van de trein.

Ik voel dat de trein aan het remmen is, wat zou kunnen betekenen dat we bijna bij Amsterdam centraal zijn. En dat betekent, dat ik uit mijn relaxte achteruit rij modus moet, want als ik de trein naar Haarlem wil halen, moet ik een soort van opschieten.

Mmmmm deze relaxte modus bevalt me goed. Ik ga op mijn gemakje zo snel mogelijk tussen alle mensen door de trappen af, het ondergrondse plein over en de trappen weer op naar perron 2a. En als ik de trein mis, neem ik gewoon de volgende trein, waar ik hopelijk weer achteruit kan reizen! De sensatie van vandaag in de trein is verrassend en doordat ik tegenwoordig veel bewuster in het NU leef, neem ik het waar. Hoe leuk is dat!

En ik heb vandaag voor het eerst sinds maanden weer genoeg energie om zonder hulp naar mijn lief in Haarlem te kunnen. Voeg daarbij mijn innerlijke rust door de nieuwe dimensie van achteruit reizen en ik voel de perfecte balans voor een heerlijk weekend!

Ik voel me blij!