Deze ‘zin’ brengt mij een ontzettend vrolijk en blij gevoel. Waarom?

Ik liep het laatste stukje naar het station om naar mijn lief in Haarlem te gaan, nadat ik mijn elektrische fiets bij lieve mensen had gestald voor een paar dagen. De weg naar het station ligt aan dezelfde straat, waar ook een school voor voortgezet onderwijs staat. Dat betekent, dat ik heel wat schooljeugd tegen kan komen, die al lopend of fietsend mij voorbij gaan of tegemoet komen. Al of niet vergezeld met opmerkingen…

Vandaag was ik een soort van toevallig helemaal in verschillende tinten paars. Ik had mezelf een paar jaar geleden via marktplaats een prachtige jas van het merk ‘ART-heart’ cadeau gedaan. Dit merk staat o.a. bekend om een wat opvallende stijl. Aangezien ik langzaam mijn garderobe aan het vervangen was, vanwege behoorlijke gewichtstoename (weinig bewegen vanwege burn-out / ziekte, medicatie, overgang), moest mijn winterjas ook vervangen worden. Ik was al maanden aan het speuren naar de jas, waar ik blij van zou worden en waar ook een behoorlijk dikke trui onder zou kunnen.

Dat was de voorgeschiedenis van mijn mooie, aubergine kleurige, halflange, wollen jas. Op de foto van de blog ’Tien jaar verder…’, heb ik die jas aan trouwens. Als ik die jas aanheb, weet ik, dat ik opval. Als ik niet wil opvallen, bijvoorbeeld als ik me niet goed voel, dan trek ik die jas dus niet aan. Ik heb ook nog een jas voor de echte koude winterdagen. Deze jas heb ik ook via markplaats en is een lammyjas, bruin, ook halflang (vanwege koude en dan dus pijnlijke knieën 😉) en dus niet opvallend.

Maar goed, vandaag dus de paarse jas, een heerlijke zachte paarse broek en paarse (via Vinted) uggs. Dit plaatje afgemaakt met een paars / blauwe sjaal en muts. Ik voelde me goed op dat moment en al met al was ik een leuke verschijning om naar te kijken, al zeg ik zelf. Blijkbaar vond een jongen uit een groepje langsfietsende jongens dat ook, want hij riep vrolijk: ‘Hé, die heeft gekozen voor een paarse vibe!’

Het duurde een paar seconden, voordat ik in de gaten had, dat het over mij ging. Ze waren al een aantal meters verder, voordat ik in de lach schoot en terugriep: ‘Ja! Dat klopt!’
Ik hoorde de jongen tegen de anderen zeggen: ’Dat zouden meer mensen moeten doen!’

Ik denk niet, dat die jongen in de gaten heeft gehad, dat hij mijn hele dag goed gemaakt heeft. Zelfs nog vele dagen daarna klonk zijn zin me in de oren en maakte me aan het glimlachen!
Dus bij deze: ‘Hartelijk dank jongeman voor het uitspreken van die positieve zin! Dat zouden meer mensen moeten doen!’

Als chronisch zieke met beperkte energie, kost aankleden veel energie. Ik stel dat ook vaak uit. Opstaan kost volgens de lepeltheorie al een lepel en dan heb je dus eigenlijk nog ‘niks’ gedaan. En ‘niks’ geldt voor een gezond iemand dan hè! Want je bed uitkomen is al een mega grote stap voor veel mensen! Dus chapeau als het vandaag (weer) gelukt is!

(Lepeltheorie: Een theorie die aan de hand van een aantal lepels uitlegt, hoe iemand met beperkte energie altijd bewuste keuzes moet maken om de dag door te komen. Iedere activiteit kost één of meerdere lepels. Ben je niet ziek, dan start jij de dag met meer lepels dan iemand, die wel ziek is.)

Als ik een ‘reisdag’ heb, kan ik ook niks anders op die dag. Mijn enige doel is, om bij mijn lief te komen. Langs de treinroute woont één van mijn vriendinnen in Amsterdam. Elke keer hoop ik genoeg energie te hebben om uit te stappen en een tussenstop bij haar te kunnen maken, zodat we weer even gezellig kunnen bijkletsen. Helaas is dat in al die jaren nog maar één keer gelukt. Maar ik blijf hopen!

En mijn kledingkast was ooit gevuld met mooie en best opvallende kleding. In de tijd van mijn eigen bedrijf (Willeke Wauzz Producties o.a. gericht op theater maken in het onderwijs) had ik een opvallende kledingstijl. Als ik ergens binnenkwam, dan was dat zeker niet onopvallend. Ik had veel zelfvertrouwen en straalde dat ook uit. Ik blaakte van de goeie ideeën en energie. Ik was een bruisende, blije, energiebal!

Maar langzaam verdween dat allemaal toen ik omgevallen was.
Ik werd onopvallend. Mijn zelfvertrouwen verdween, mijn positieve zelfbeeld trouwens ook.
Langzamerhand werd de prachtige, opvallende en kleurrijke kleding in mijn kast vooral vervangen door onopvallende, comfortabele zachte leggings en trainingsbroeken, grote wijde truien en vesten. Met mijn ziekte was ook mijn krachtige en stralende image verdwenen.

En kwam een andere Willeke tevoorschijn.
Een zachtere, minder streberige, meer in het NU levende Willeke.
En dat was niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen even wennen.
‘Gelukkig’ kregen we daar een jaar of tien voor…
In tien jaar tijd, leerde ik van de nieuwe versie van mezelf te houden en kon ik mezelf weer omarmen.

Als je innerlijk en uiterlijk zo veranderd bent, dan kost het tijd om je zelfvertrouwen weer terug te vinden. Ik leer veel van de jongeren bij musicals, waar ik vrijwillig de zangdocent ben. Daar zijn een paar meiden, die ook wat steviger zijn. Zij lopen daar stralend rond met een houding, waar de koningin trots op zou zijn. En juist daardoor zijn ze prachtig! Ik heb ook altijd verkondigd, dat wat kilo’s meer helemaal niet erg is, als je uitstraling maar goed is.

Ik was het zelf even vergeten geloof ik.

En juist vandaag, toen ik bewust deze kledingkeuze maakte en een soort van toevallig door de jas en schoenen erbij helemaal in de ‘paarse vibe’ terecht kwam, had ik besloten dat ik prachtig ben. Dat ik mijn hoofd hoog mag houden, dat ik ook met dit nieuwe innerlijk en uiterlijk zeer de moeite waard ben. Mijn uitstraling vandaag liet dat duidelijk zien.
En hoe tof is het dan, dat dat je zo’n prachtige opmerking naar je hoofd geslingerd krijgt!

Love it!
Ik gun jou ook deze mooie momenten en inzichten.

(Als ik dit typ, zit ik trouwens weer lekker in mijn comfi kleren en ben ik blij dat ik mijn missie vandaag weer gered heb.)