‘Geachte mevrouw Bouma,
U ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet.
Wij willen u graag spreken hierover.

Afspraak
Ik nodig u uit op 18 juni 2024 om 12.00 uur. U heeft dan een gesprek met mevrouw… ‘

Alarmbellen in mijn lijf! Gevaar! Hartkloppingen. De haartjes op mijn lijf gaan rechtovereind staan. Pijn op mijn borst. In mijn hoofd gaat het gonzen. Gedachten schieten alle kanten op! Wat heb ik niet goed gedaan? Wat klopt er niet? Wat willen ze van me? Mijn bloed pompt in grote snelheid door mijn lijf, alarmfase rood! Wat doe ik fout???

Traumanet: Vluchten, vechten, bevriezen. In reactie op dreiging of gevaar zet je systeem automatisch overlevingsreacties in. Het doel van die reacties is: jou helpen te overleven. Hoe jouw systeem op dreiging reageert, kun je niet bewust sturen of voorspellen. Het verschilt per situatie en persoon.
*Bevriezen: aan de grond genageld staan, verstijven, niet kunnen bewegen of spreken.

‘Gevolgen
Ik adviseer u op deze uitnodiging te reageren. Als u niet komt of geen contact met ons opneemt, kan dit financiële gevolgen voor u hebben.’

In de beveiligde mail was dit wat ik zag. En dat er nog een brief zou komen.

Direct na mijn vakantie in mei, kreeg ik het verzoek, om mijn bankafschriften van de afgelopen drie maanden in te leveren. Ook weer op straffe van…
Uiteraard heb ik direct de boel opgestuurd.
Vervolgens hoorde ik ruim vijf weken niks meer. Net lang genoeg om het uit je achtergrondprogramma te laten verdwijnen.

Aangezien ik bij dit soort gesprekken op het gemeentehuis altijd moet huilen en vaak ook zó bevries, dat ik niks meer kan zeggen, wil ik niet meer alleen naar zo’n gesprek gaan.

Ik stuurde een mail terug met de vraag of het ook telefonisch kon.

‘Nee, dat was niet mogelijk.’

Toen ik zondagavond terugkwam uit Haarlem bij mijn lief vandaan, lag dé brief op de mat. Toen pas zag ik waar het echt over ging. Ik had de bijlage in de beveiligde mail over het hoofd gezien.

‘U heeft een gesprek met mevrouw… en mevrouw….. van team Werk en Inkomen.
Houdt u er rekening mee, dat dit gesprek meer dan een uur kan duren.
Wilt u de volgende gegevens meenemen: paspoort en bewijsstukken van uw vakantie in Amerika: boekings- en betaalbewijzen van uw vlucht en verblijf. ‘

Ik had netjes toestemming gevraagd en gekregen om op vakantie te gaan. Nu was dit zeker een heel bijzondere ‘vakantie’ en ik begrijp dat normaal gesproken iemand die een bijstandsuitkering krijgt, niet heel gemakkelijk op vakantie naar Amerika kan gaan. Dus dat ik dat moest komen uitleggen begreep ik nog wel… (verstandelijk dan hè!) Dat mijn lief deze ‘vakantie’ had gekregen en we dus bijna geen kosten hadden gemaakt, zouden we de twee! gemeente-dames dan wel gaan uitleggen. Maar waarom zou in vredesnaam dit gesprek meer dan een uur gaan duren?????

Mijn lief wilde wel met me meegaan naar het gesprek, maar aangezien hij vier dagen in de week werkt, kan hij alleen op vrijdag. Ik dus weer een mail gestuurd met de vraag of het naar vrijdag over een week verschoven kon worden, aangezien ik (vanwege mijn chronische ziekte) alleen niet in staat ben om een fatsoenlijk gesprek te voeren met iemand van het gemeentehuis. Ik gaf gelijk toestemming om mijn medisch dossier te bekijken, zodat duidelijk zou worden waaróm ik dat niet kan.

Het telefoontje kwam snel. ‘Nee, dat kon niet. Ik kreeg een uitkering, dus ze hadden niks met mijn partner te maken. Ze mochten hem zelfs de toegang tot het gesprek weigeren!!’

Ik probeerde uit te leggen dat ik inmiddels zoveel traumatische ervaringen heb opgedaan van gesprekken bij de gemeente, dat ik dan alleen maar kan huilen en niks meer kan zeggen.
Dat vond ze heel naar om te horen; en of ik daar hulp voor gehad had? Door de telefoon klonk ik anders prima!
Ja, daarom had ik ook gevraagd of het telefonisch kon!
En ik had inderdaad EMDR (traumatherapie) gehad, al was dat niet per se daarvoor… (Betaalt de gemeente mijn sessies dan??)

De gemeente-mevrouw was onverbiddelijk en ik moest maar iemand anders meenemen, of mijn partner kon via whatsapp meebellen. Ik moest en zou op die datum op het gesprek komen.

Toen bevroor ik aan de telefoon. Mijn hart ging zo hard bonzen, dat het leek of ik flauw ging vallen. Mijn hoofd gonsde zo hard dat ik niet meer kon verstaan wat er gezegd werd. Ik kon geen woord meer uitbrengen. Ik kon alleen maar zitten en me concentreren op mijn ademhaling. Hoe lang ik zo gezeten heb, geen idee. Toen ik weer bijkwam, was het telefoontje blijkbaar afgelopen, want mevrouw had opgehangen.

Is het uitgangspunt van de gemeente: schuldig, totdat ik het tegendeel heb bewezen?
Of gaan ze er vanuit dat je onschuldig bent en door het gesprek en documenten blijkt dat er iets niet klopt? Het gevoel dat de brief- en telefoonwisseling mij gaf, was dat ik schuldig was en ik wist niet waaraan.

Ik appte Erik: ‘Help’
Hij belde direct terug. Ik vertelde in tranen en flink overstuur wat er gebeurd was. Hij besloot om de dame in kwestie te bellen, om één en ander uit te leggen en te kijken of we tot een gezamenlijke afspraak konden komen.

De dame van het gemeentehuis gaf door aan de telefoniste: Ze wenste meneer niet te spreken…

*Vind je het gek, dat ik nooit van dit trauma afkom?*

(Wordt vervolgd…)