Wat zouden de adviseurs en bestuurders van ons land moeten weten over iemand die chronisch ziek is en ‘gevangen’ zit in de bijstand?
Waardoor zouden eindelijk hun ogen open gaan?

Iemand die aantoonbaar duurzaam chronisch ziek is, kan niet werken en waarom wordt die persoon niet beschermd met een passend regime zoals bij de IVA, maar vastgehouden in een systeem dat dagelijks pijn doet door te blijven vragen om iets wat onmogelijk is?

(En ik ben me bewust dat het WIA stelsel onder vuur ligt op het moment, wat voor de betrokkenen ook voor extra stress zorgt. Sterkte voor jullie!)

Ik ben bezig met een brief voor de Kamerleden die binnenkort verstuurd gaat worden:

“Beste adviseurs en bestuurders van ons land,

Ik ben Willeke Bouma, 54 jaar jong, moeder van een dochter, ik heb een Latrelatie en lig 21 uur per dag plat door ziekte.
Ik heb twaalf en een half jaar in het basisonderwijs gewerkt en daarna zeven jaar een eigen bedrijf gehad, o.a. gericht op onderwijs en theater.
En toen werd ik in 2014 ziek.

Gelukkig had ik dertigduizend euro gespaard als financieel vangnet bij ziekte, want als zzp’er een AOV afsluiten, was voor mij, in mijn beginnend bedrijf (nog) niet te betalen.
Dertigduizend euro vond ik een gigantisch bedrag, maar uiteindelijk werd ik niet beter, raakte mijn geld op en belandde ik alsnog in de bijstand. (Zie blog Participatiewet Pretenties)

Mijn werkethiek is groot, mijn wens om te werken ook en dat heb ik, nadat ik in de bijstand belandde, steeds weer geprobeerd. Maar mijn lichaam kan het niet aan. Mijn medisch dossier werd en wordt nog steeds langer.
Inmiddels heb ik een ernstige Multi systeem ziekte (ME/cvs), boven op de verschillende syndromen en weke delen reuma die ik al had, waardoor ik voor 95% huis- en bed gebonden ben.

Chronisch ziek zijn is afschuwelijk.

Chronisch ziek zijn én in de bijstand gevangen zitten is mensonterend, omdat een strak regime dat is ontworpen om mensen naar werk te dwingen wordt toegepast op iemand die wel wíl werken maar dat medisch niet kán, waardoor voortdurende aansporing, controle en sanctiedreiging niet motiveren, maar juist pijn doen en de ziekte en waardigheid verder aantasten.

Waarom val ik niet onder een passend beschermingsregime zoals de IVA, maar onder een sanctieregime dat uitgaat van arbeid die ik niet kan verrichten?

Ik ben in 2023 volledig en duurzaam ontheven van arbeidsverplichting (volgens art. 4 WIA) vanuit de gemeente. Om dát voor elkaar te krijgen heb ik zelf bij de gemeente een gesprek bij een keuringsarts aangevraagd en mijn zelf bijgehouden dossier wat werk, privé en mijn medische geschiedenis betreft, aangeleverd. Weg privacy, de enige kans om iets van rust te krijgen wat arbeidsverplichting betreft.

Weten jullie, adviseurs en bestuurders;

• Dat ik 21 uur per dag lig, vanwege ME/cvs (bekend van het PAIS-debat en het PAIS -protest op het Malieveld hopelijk?) en gemiddeld drie uurtjes per dag, in stukjes iets kan doen? (Wassen, aankleden, dieren eten geven, eten, tandenpoetsen, stukje schrijven…)
• Dat wij kiezen voor een latrelatie, maar mijn vriend niet langer dan drie nachten en dagen per week bij mij mag zijn, ook al is hij inmiddels mijn mantelzorger? Vindt u dat ook niet in- en intriest? Stel dat u maar beperkt bij uw ernstig zieke geliefde/dierbare mag zijn door opgelegde regels van buitenaf. Bizar toch?
  (Wij zouden dan nl. een gezamenlijke huishouding voeren, met gevolg dat mijn uitkering gekort/gestopt gaat worden.)
• Dat ik tot aan mijn pensioen moet leven van een sociaal minimum, terwijl chronisch ziek zijn juist extra kosten met zich meebrengt en het bijstandsregime geen ruimte laat voor aanvullende (financiële) ondersteuning, waardoor mijn ziekte mij niet alleen beperkt, maar ook financieel uitput?
• Dat ik ieder jaar weer mijn bankafschriften van drie maanden moet laten zien bij ‘de gemeente’. (Gelukkig mag dat digitaal, want fysiek erheen, kan ik helemaal niet!)
• Dat ik meldingsplicht hebt: verandering in mijn woonsituatie, inkomen, auto, op vakantie gaan en terugkomen, ziekenhuisopname, alles moet ik melden!
  Het kan zijn dat je uitkering gekort wordt daardoor, en sowieso, als je het níet meldt, loop je het risico op een boete of terugvordering van je uitkering.
• Dat giften en erfenissen ontvangen veel gedoe opleveren, met stopzetten van je uitkering als mogelijkheid.

Mensen met een IVA-uitkering hebben al deze plichten en regels niet.
Ziet u hoe stressvol dit allemaal is voor iemand die al ziek is?

Waar is de menselijkheid en het maatwerk gebleven?
Ik pas in geen enkel hokje, maar word wel steeds in een niet passend hokje geduwd!
Daar word ik niet beter van, enkel zieker door meer stress en moeten strijden voor mijn basisbehoeften en veiligheid.

Ik kamp mijn hele leven al met gezondheidsproblemen. Daar heb ik niet voor gekozen, maar moet er wel mee leven. Laat mij (en andere chronisch zieken in de bijstand) dan op zijn minst menswaardig ziek zijn, door ons een gepast beschermingsregime, zoals bij de IVA, toe te wijzen en ons uit dit sanctieregime te halen.

Met vriendelijke groetzz,

Willeke Bouma.”

Concept Nederland en vele lot- en bondgenoten, zoals ik, schrijven regelmatig brieven/mails naar o.a. Tweede Kamerleden, om aandacht te vragen voor chronisch zieken in de bijstand. Hiermee hopen we dat er uiteindelijk een wetswijziging komt die gunstig voor ons uit zal pakken.