‘Je moet dankbaar zijn! Kinderen in de derde wereld, die hebben het pas slecht!’
Vroeger hoorde ik dit nog wel eens, jij ook?
Honger hebben bestond ook niet. Wederom werden de kindertjes ver weg, hier weer aangehaald.

En begrijp me goed, natuurlijk hebben ‘we’ in Nederland niks te klagen, zeggen ‘ze’. Al ligt het er helemaal aan, aan wie je het vraagt. Ik ken miljonairs en ik ken mensen die echt honger hebben en alle financieel bevoorrechten en minderbedeelden er tussenin.
Allemaal gewoon in Nederland.

In deze blog gaat het niet over het dankbaar zijn wat materie betreft.

Vandaag was namelijk een bijzondere dag.

Ik kreeg mijn oom en tante op bezoek! Dankzij mijn blog kwamen we weer in contact met elkaar en wilden we van beide kanten onze kennismaking hernieuwen. Jarenlang had het contact op een laag pitje gestaan, uit het oog maar nooit uit elkaars hart. We waren oprecht nieuwsgierig naar elkaar en hebben uren zitten praten onder het genot van een hapje en drankje. Hoe fijn en waardevol om elkaar opnieuw te leren kennen. En wat helend en verhelderend was dit bezoek voor beide kanten. Wordt zeker vervolgd, we verheugen ons erop!

Dankbaar ben ik als mensen de moeite nemen om zich uit te spreken. Om (opnieuw) contact te leggen, ook al kennen we elkaar niet of hebben we elkaar al jaren niet gezien of gesproken.
Weet dat ik oprecht blij ben om (weer) te horen hoe het met je gaat!

En zo werd deze bijzondere dag, die al begon met een spiritueel gesprek met het roodborstje op de schutting, één om met zeer blije gevoelens op terug te kijken!
(Ken je dat, dat een dier je zo intens aankijkt en er dan woorden en zinnen bij je binnenkomen?
Ik geloof dat het dier met je communiceert…)

Wat energie betreft had ik gisteren een slechte dag. Ik had slecht geslapen, maar had een afspraak. Een afspraak waarvan ik wist dat ik blij ging worden! En afleiding kan helpen om uit mijn slechte energiemodus te komen. Dus ik ging. Maar compleet de weg kwijt. Letterlijk! Gelukkig kende ik mijn oude buurt nog goed en kwam ik, na veel omfietsen, alsnog bij haar aan.
Even heerlijk bijgepraat en daarna mocht ik genieten van een voorstelling van ’Jip de Handpop’.
Wat ben ik dan dankbaar dat ik toch gegaan ben! De rest van de dag kon ik niks meer, maar elke keer als ik aan haar en Jip dacht, werd ik weer blij! Wat een prachtige combi!

Op zo’n dag-als-ik-lig, ben ik dankbaar als de zon schijnt. Aangezien ik nu nog niet buiten kan liggen (kan wel, maar wil ik nog niet) lig ik gewoon met de gordijnen open naar buiten te staren. Mijn kat Tjinta kwam bij me liggen. Ik kon hem zelfs niet aaien en dat zei ik hem ook. ‘Sorry Tjint, ik kan je niet aaien, ik krijg m’n arm niet omhoog.’ Vervolgens legde hij zijn poot op mijn wang en liet die lang liggen. Dan smelt je toch?

Toen Erik begin van de avond arriveerde, kon ik nog niet opstaan. Mijn schat kwam gewoon bij mij liggen, ondertussen lekker bijkletsen en eten regelen. Weet je wat er dan gebeurt bij mij van binnen? Het begint te borrelen, een soort bron van blijdschap baant zich een weg naar boven.

Vervolgens ’s avonds een mega blije dochter aan de lijn. Als mijn dochter mega blij is, dan wordt ze één grote blije, klaterende waterval aan energie en woorden. Toen ze na een klein half uurtje ophing (‘scheldwoord, vloek, ff wachten, scheldwoord, vloek, neeee! wegomleiding, totaal de weg kwijt, dus ff opletten nu, dag mam!’) lag ik hier met tuterende oren en een mega grijns blij te wezen. Dankbaar omdat ik mee-blij-mocht-zijn-met-haar.

Mijn innerlijke bron van geluk, blijdschap, dankbaarheid en tevredenheid pruttelt in mij.
En op onverwachte momenten borrelt het ineens omhoog, word ik compleet gevuld met een overweldigend gevoel en zeg ik hardop: ‘Ik voel me nu ZO gelukkig!’ Heh, lekker, zucht, grijns.