Er was een tijd dat ik altijd vreselijk veel pijn in mijn lijf had. En ik had geen idee waarom, want uit allerlei onderzoeken kwam geen verklaring. Hoe frustrerend was dat! (Veel later kreeg ik de diagnose ‘fibromyalgie’, wat gedeeltelijk de pijn verklaarde.)

Eén van de kenmerken van fibromyalgie is enorme spanning in je lijf. En dan ook nog letterlijk. Ik zette mijn hele lijf vast, al mijn spieren onder spanning en dat had ik niet in de gaten. Totdat ik dag therapie volgde bij Altrecht. De therapeut vroeg aan de groep, waar ik ook in zat, of we ons bewust waren van onze houding. We keken eens goed om ons heen. Bijna niemand zat ontspannen. Iedereen had wel een lichaamsdeel ‘klem’ gezet.
Een been vreemd onder het andere been gedraaid, een pols in een vreemde positie, kiezen op elkaar geklemd, voeten in een onnatuurlijke stand, armen strak over elkaar…

Die avond, toen ik naar bed ging, was ik me voor het eerst bewust, dat ik mijn hand in een onnatuurlijke stand onder mijn kin klemde. Ik knakte mijn pols en hand in 90 graden en de bovenkant van mijn hand duwde ik onder mijn kin. (Zie je het, probeer je het uit? Bizar toch?)
Zou daar mijn altijd pijnlijke pols vandaan komen? Vanaf dat moment legde ik bewust iedere avond mijn arm recht langs mijn kussen of mijn lijf. En in no time waren mijn pols klachten verdwenen.

Ik ging op meer dingen letten. En inderdaad, altijd mijn voeten/benen op spanning zetten als ik zat. Ik zette nooit mijn voeten plat op de grond. Altijd mijn knieën iets naar binnen gedraaid en op mijn tenen rustte mijn gewicht van mijn benen.
Of mijn schouders opgetrokken. Ik vroeg mijn partner en vrienden erop te letten en mij erop aan te spreken. Die spanning op mijn lijf zetten was mijn tweede natuur geworden. En nog steeds moet ik erop letten om dat niet te doen. Bewust ontspannen gaan zitten of staan. Schouders laag als ik fiets, of de afwas sta te doen, of…

Er zijn mensen die ‘s nachts een gebitje in moeten doen ter bescherming van hun kiezen, tanden en kaken. Zoveel spanning erop, dat het schadelijk is voor je gezondheid.

Toen mijn lief en ik op een drukke zaterdag vlak voor een feestdag boodschappen gingen doen (wat we bij voorkeur vermijden op zulke dagen) merkten we direct de spanning op bij het winkelende publiek. Het begon al op het parkeerterrein, mega druk! Gelukkig hadden we een lege parkeerplaats gespot waar we naartoe reden. Direct om een hoekje. Daar aangekomen stonden twee jongelui op de parkeerplaats. Ik deed het raam open en vroeg of ze serieus de plaats bezet aan het houden waren. Het meisje wees naar achteren waar nog een enorme rij auto’s stond te wachten. ‘Ze komen er zo aan!’, zei ze.

Ik vond het niet kunnen, maar had geen zin in stennis. Alleen moest ik wel op dat kleine stukje de auto weer keren, want de weg liep dood. Op het moment dat ik daarmee bezig was, ging de jongen compleet uit z’n plaat. Schreeuwen en met z’n armen zwaaien. Ik dacht echt dat hij de auto in elkaar ging beuken! Ik deed weer mijn raam open en zei dat ik er echt niet ging staan, maar natuurlijk wel de auto moest keren. Of hij even een stap opzij wilde doen?

De jongeman ging volledig door het lint en werd afgevoerd door zijn vriendin die steeds maar weer zei: ‘Rustig! Het komt goed. Rustig blijven…’ Een lekker begin, maar niet heus. En omdat ze wegliepen, konden we de auto daar toch neerzetten uiteindelijk. Poeh! Dat was geen lekker relaxed begin!

Op het plein van de winkels aangekomen hoorden we gekrijs. Een kleine jongen van een jaar of vier schreeuwde de hele boel bij elkaar. En gooide van alles om zich heen. Arm kind, helemaal overprikkeld. Het was een grote mierenhoop. Lief en ik keken elkaar een beetje moedeloos aan: waar waren we aan begonnen. Normaal gesproken krijg ik dan een onrustige spanning in mijn lijf en wil zo snel mogelijk de supermarkt door, om alleen dát in de kar te mikken wat we nodig hebben. ‘Jij neemt dat pad, ik neem deze’; en dan weg wezen. En zo begonnen we ook.

Maar toen kreeg ik een inzicht tussen al die bozige en gehaaste mensen. Ik zei: ‘Erik, we blijven bij elkaar en gaan vertragen.’ En dat deden we. Op ons gemakje deden we de boodschappen. Heel rustig en relaxed, in onze eigen bubbel. De spanning in mijn lijf werd direct een stuk minder!

Hoe grappig is het dan om de ratrace om je heen te zien. Snel, sneller, snelst. Alsof de oorlog is uitgebroken en er een hongersnood heerst. Karren volgeladen. Wow! Bij ons paste gemakkelijk alles in één tas. Al hebben we wel de dropjes laten liggen, omdat die helemaal aan de andere kant van de winkel lagen.

Soms lukt het om je eigen spanningsknop langzaam lager te zetten. Als je je tenminste bewust bent wat er met je gebeurt. Ik was blij met dat inzicht op dat moment en het hielp me om uit de hoogspannings-modus te komen.

Zelfs op hoogspanning kan een vogel ontspannen…. En jij?