Wij hebben voor u een telefonische afspraak gemaakt op:
Dinsdag 13-8-24 met mevrouw …

Eh… Heb ik iets gemist?
Waar staat de tijd?

Gelijk teruggemaild; Ik neem aan dat het weer om 10.00 uur is, zoals bij het eerste beeldbelconsult?
Antwoord:
Telefonische afspraken zijn nooit op een exact tijdstip, maar in de ochtend of in de middag. In jouw geval is deze in de middag gepland.

Pffff jongens! Ik weet dat ik niet het meest drukke leven heb vergeleken met vele anderen, maar íets van een tijdstip is toch niet te veel gevraagd? Of een tijdblok? Van twee uur of zo?

Het stomme is dus, dat ik hiervan stress heb. Belachelijk, vind ik zelf.

Alles staat op die dag in het teken van dát, voor mij, belangrijke telefoontje, of afspraak. Dan kan er dus niks anders meer bij in mijn hoofd. Ik heb vanmorgen snel boodschappen gedaan, want stel je voor dat ze al om 12.00 uur belt!! Haast, haast.
En natuurlijk was ik ruim op tijd terug en natuurlijk werd er niet gebeld gelijk om 12.00 uur.

Deze afspraak vind ik belangrijk, omdat ik bezig ben met bio identieke hormonen (hst). Vrouwen verliezen vanaf een jaar of 37 drie hormonen: oestrogeen, progesteron en testosteron. En daar kun je als vrouw vreselijk veel last van hebben. Dat kan zich uiten in o.a. een burn-out en veel uiteenlopende lichamelijke en geestelijke klachten (zoals depressie, stemmingswisselingen, fibromyalgie-klachten, ontstekingen, moe zijn, tot niks meer kunnen komen in je hoofd en handelen).

Ik ben me daarin gaan verdiepen met o.a. de hulp van twee facebookgroepen (‘Bio identieke hormonen bij overgang/menopauze’ en ‘Menopauze, overgang en bio-identieke hormonen’) waar heel veel (wetenschappelijke en persoonlijke) informatie te vinden is.
Ik vond het de moeite waard om daarmee te starten. Mijn huisarts heeft me op weg geholpen, maar nu word ik verder begeleid door specialisten van vrouwenkliniek Karmenta. Daar ben ik blij mee, want het is best een ingewikkeld proces om mijn hormoonhuishouding weer in balans te krijgen en hopelijk een betere kwaliteit van leven te krijgen! Tot nu toe heb ik wat meer energie en minder pijn!

Nu is het 14.00 uur. Ik dacht; Weet je wat? Ik bel gewoon naar Karmenta om te vragen hoe het belschema van mevrouw eruit ziet. ‘Bereikbaar tot 12.30 uur’. Tuurlijk. Te lang gewacht.

Een boek lezen, daar heb ik nu de rust niet voor.
Een stukje schutting overschilderen, vind ik nu niet handig, want stel je voor, dat de telefoon gaat en ik net met de verf bezig ben!
Iets haken, daar was ook geen ruimte voor in mijn hoofd.
Dus wat dan?

Ah! Eureka! Mijn hoofd leegschrijven! Natuurlijk!

Ik hoor wel vaker van lotgenoten dat medische afspraken zo gepland worden, dat er altijd vanuit gegaan wordt, dat jij wel kan. Weinig ruimte voor overleg, want hé jij hebt toch zorg nodig?
En ja, dat is zo. En daar zetten ‘we’, als het kan, alles voor aan de kant.

Natuurlijk zijn we ruim op tijd voor de afspraak, ook al weten we bijna zeker, dat we moeten wachten. En soms erg lang moeten wachten. Je durft (bijna) niet eens naar het toilet!
Ik heb met mezelf wel een afspraak gemaakt over dat wachten. Als ik 10 minuten, nadat ik eigenlijk aan de beurt was geweest, nog niet opgeroepen ben, dan loop ik naar de balie en vraag met mijn liefste gezicht of het erg uitloopt? Omdat ik om … een afspraak had met die en die en ik nog niet opgehaald/opgeroepen ben. Klopt de afspraak wel, of heb ik me vergist? 😊

Dat komt omdat ik twee keer achter elkaar lang heb moeten wachten in de wachtkamer.
Toen ik eindelijk moed verzameld had om het te vragen, stond ik dus niet op de afsprakenlijst. Tsja, het stond wel in mijn agenda! En ook een keer in de mail…
Aan wie het dan ligt?
Maar goed. Dat ga ik mezelf dus niet meer aandoen.

Vannacht lag ik ook te wachten. Totdat ik weer in slaap zou vallen… totdat het dag werd… ongeveer om de twee uur werd ik wakker. Man! Wat duurt zo’n nacht lang! Toen het zes uur was, ging ik een eierkoek eten. Die had ik gisteren weer ontdekt in de winkel. Lekker joh! En terwijl ik die aan het opeten was, dacht ik: Ik kan ook lekker naar buiten gaan, om te wandelen! Wat een goed idee!

Al peinzend liep ik weer naar boven, waar ik mijn bed zag. Mmmm, misschien kan ik toch nog wel even slapen. En dat lukte. Alleen werd ik zwetend wakker van de nachtmerrie, dat mijn hele rug en achterbenen vreselijk lelijk getatoeëerd waren met foeilelijke schreeuwende kleuren, bizarre afbeeldingen en de tekst: ‘Wileke won the jackpot!’ Mijn naam ook nog fout gespeld…

P.S. Uiteindelijk werd ik om 16.00 uur gebeld. Wordt weer vervolgd.